III OSK 1472/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędzia del. WSA Maciej Kobak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 listopada 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 1243/21 w sprawie ze skargi P.K. na akt Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2021 r., znak: [...] w przedmiocie odstąpienia od realizacji wniosku o przyznanie lokalu mieszkalnego z zasobu Gminy Miejskiej K. I. oddala skargę kasacyjną; II. zasądza od P.K. na rzecz Prezydenta Miasta K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 8 listopada 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 1243/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: "WSA"), oddalił skargę P.K. (dalej: "skarżący") na akt Prezydenta Miasta K. z [...] lipca 2021 r., znak: [...] w przedmiocie odstąpienia od realizacji wniosku o przyznanie lokalu mieszkalnego z zasobu Gminy Miejskiej K. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Wnioskiem złożonym z 23 kwietnia 2021 r., uzupełnionym 1 czerwca i 5 lipca 2021 r., skarżący zwrócił się do Prezydenta Miasta K. o przyznanie mu lokalu mieszkalnego z Zasobów Gminy Miejskiej K. Podał, że obecnie zamieszkuje w lokalu przy ul. [...] w K., jednakże nie jest nigdzie zameldowany. Wskazał, że w ww. lokalu zajmuje jeden pokój o pow. [...] m2 wraz z pełnoletnim synem. Ponadto w lokalu tym mieszka jego matka, która jest właścicielką ww. mieszkania oraz ojciec, który ze względu na stan zdrowia zajmuje osobny pokój. Wskazał, że jego centrum życiowym jest Kraków. W związku z tym skarżący podał, że nie ma zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych, a jest w trakcie zakładania rodziny. Podał też, że utrzymuje się z pracy na 1/4 etatu oraz z pomocy rodziny i w związku tym nie dokłada się do opłat za użytkowanie lokalu. Zaznaczył, że ustabilizowanie sytuacji mieszkaniowej i rodzinnej, pozwoli na jego rozwój zawodowy. Prezydent Miasta K. pismem z 23 lipca 2021 r. poinformował skarżącego o odstąpieniu od realizacji jego wniosku o przyznanie lokalu mieszkalnego z powodu złożenia oświadczenia zawierającego nieprawdziwe dane. Organ podał, że w złożonym wraz z wnioskiem, oświadczeniu o stanie majątkowym z 17 kwietnia 2021 r., skarżący nie ujawnił posiadania 100% udziałów w spółce prawa handlowego działającej pod nazwą [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. Organ wskazał też, że wizja lokalowa przeprowadzona 22 czerwca 2021 r., nie potwierdziła faktu zamieszkiwania skarżącego w ww. lokalu. Matka skarżącego podczas wizji oświadczyła bowiem, że skarżący nie mieszka w ww. lokalu oraz, że aktualnie pod tym adresem zamieszkuje ona, jej mąż oraz wnuk. Organ podał też, że z zawiadomienia sporządzonego 24 maja 2021 r. przez Spółdzielnię Mieszkaniową P. - administratora budynku przy ul. [...], wynika że gospodarowanie odpadami naliczane jest za 2 osoby, co oznacza, że lokal faktycznie zamieszkują tylko 2 osoby. Organ wyjaśnił, że zgodnie z Regulaminem rozliczania kosztów gospodarki zasobami mieszkaniowymi oraz ustalania wysokości opłat za lokale mieszkalne w Spółdzielni Mieszkaniowej "P." w K., właściciele/użytkownicy lokali zobowiązani są do niezwłocznego informowania Spółdzielni o liczbie osób zamieszkujących w danym lokalu. Zdaniem organu za dowód zamieszkiwania skarżącego w ww. lokalu, nie można uznać złożonych 5 lipca 2021 r. do akt sprawy, poświadczonych za zgodność z oryginałem pism z różnych instytucji: 23 kwietnia 2015 r., 12 listopada 2015 r. oraz 9 maja 2016 r. Nie potwierdzają one bowiem, że na dzień złożenia wniosku, skarżący nadal zamieszkuje w lokalu przy ul. [...]. Organ wskazał, że złożenie przez skarżącego oświadczeń zawierających nieprawdziwe dane lub zatajenie danych dotyczących własnej sytuacji mieszkaniowej i materialnej, w zakresie wymaganym uchwałą, skutkuje odstąpieniem od realizacji jego wniosku. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA oddalił skargę. Sąd podał, że Rada Miasta K. realizując wymóg narzucony postanowieniami art. 21 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 611, dalej: u.o.p.l.) podjęła uchwałę nr XXX/794/19 z 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej K. oraz tymczasowych pomieszczeń. W załączniku nr 1 do tej uchwały określono tryb rozpatrywania wniosków o zawarcie umowy najmu lokalu. Zgodnie z § 1 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 załącznika: podstawą rozpatrzenia sprawy jest złożony przez osobę zainteresowaną wniosek wraz z pełną dokumentacją, niezbędną do stwierdzenia spełnienia przez wnioskodawcę kryteriów określonych tą uchwałą; wniosek powinien być złożony na stosownym druku; wnioski o wynajem lokalu z zasobu przyjmuje i weryfikuje Wydział (właściwy do spraw mieszkaniowych wydział Urzędu Miasta K. - § 2 pkt 3 uchwały). W § 7 załącznika nr 1 przyjęto następujące zasady merytorycznej weryfikacji wniosku: 1. weryfikacja wniosku oparta jest o całokształt informacji pozostających w dyspozycji Wydziału oraz o dane uzyskane z systemów informatycznych Urzędu Miasta K. lub starostw powiatowych graniczących z Gminą, w szczególności dane dotyczące ewidencji ludności i dane dotyczące właścicieli nieruchomości oraz płatników podatku od nieruchomości; 2. weryfikacja polega na stwierdzeniu czy wnioskodawca spełnia kryteria określone tą uchwałą; 3. złożenie przez wnioskodawcę oświadczeń zawierających nieprawdziwe dane lub zatajanie danych dotyczących własnej sytuacji mieszkaniowej i materialnej, w zakresie wymaganym uchwałą, skutkuje odstąpieniem od realizacji jego wniosku; 4. w przypadku stwierdzenia przez Wydział braku spełnienia kryteriów udzielenia pomocy mieszkaniowej, wnioskodawca jest o tym pisemnie zawiadamiany. Uchwała RMK stanowi akt prawa miejscowego. Pismo z 23 lipca 2021 roku, w którym skarżący został poinformowany o odstąpieniu od realizacji wniosku o przyznanie lokalu mieszkalnego z zasobu Gminy Miejskiej Kraków z powodu złożenia oświadczenia zawierającego nieprawdziwe dane należy, zdaniem Sądu pierwszej instancji, uznać za akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: "p.p.s.a.". Wobec tego skarżący był uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ten akt z zakresu administracji publicznej, jednakże podstawy do jego wniesienia nie stanowił art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. lecz art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy. Skarżący w złożonym oświadczeniu o stanie majątkowym z 17 kwietnia 2021 r., wypełniając rubrykę formularza IV Inne dodatkowe informacje o stanie majątkowym wskazał: "nie mam żadnych oszczędności ani majątku poza rzeczami osobistego użytku". W ocenie WSA posiadanie udziałów w spółce z o.o. jest tożsame z posiadaniem majątku, który winien zostać ujawniony przez skarżącego w oświadczeniu o stanie majątkowym, celem ukazania sytuacji materialnej osoby wnioskującej o przyznanie lokalu socjalnego. Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu złożenia wniosku o udzielenie pomocy mieszkaniowej był jedynym udziałowcem w spółce prawa handlowego. Zasadne jest zatem stwierdzenie, że skarżący zataił przed organem informacje o swej sytuacji materialnej, co uzasadniało zastosowanie przez organ § 7 ust. 3 załącznika nr 1 poprzez odstąpienie od realizacji wniosku. Oceny tej nie mogły zmienić twierdzenia skarżącego, z których wynika, że nie uzyskiwał od co najmniej kilku miesięcy dochodów z udziału w tej spółce, czy też że podjął starania w zakresie sprzedaży udziałów. Skarżący był zobowiązany do przedstawienia informacji dotyczących tej spółki w złożonym oświadczeniu majątkowym, czego nie uczynił. To czy skarżący uzyskiwał dochody z udziałów w spółce prawa handlowego jest zagadnieniem odrębnym od tego, że na dzień złożenia wniosku był jedynym udziałowcem w spółce, a zatem przysługiwało mu określone prawo majątkowe. Nadto WSA podał, że przekazanie informacji dotyczących spółki miało znaczenie dla oceny, czy centrum życiowe skarżącego rzeczywiście znajduje się w K., skoro spółka od 2016 r. posiada siedzibę w P. Skarżący przedłożył do akt sprawy dokumenty, które w jego ocenie uzasadniają wniosek, że jego centrum życiowym jest K. Dokumenty te zostały wystawione 23 kwietnia 2015 r., 12 listopada 2015 r. i 9 maja 2016 r. Tymczasem z informacji uzyskanej przez organ w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że skarżący założył spółkę z o.o. przed notariuszem w S. w dniu 11 maja 2016 r. Z informacji przedstawionych przez skarżącego wynika, że spółka prowadziła działalność, skarżący był w niej zatrudniony i uzyskiwał z tego tytułu dochody. W tej sytuacji organ powinien dysponować informacjami o tej spółce, tym bardziej, że już tylko przedstawione okoliczności mogą sugerować, że skarżący posiada centrum życiowe w P., skoro w tej miejscowości, nie tylko był zatrudniony, ale także prowadził spółkę. Organ w piśmie z 23 lipca 2021 r. wskazał, że brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący na dzień złożenia wniosku nadal zamieszkiwał w K. w lokalu przy ul. [...]. W ocenie Sądu pierwszej instancji, ustalenie organu należy uznać za prawidłowe i znajdujące potwierdzenie w materiale zgromadzonym w aktach sprawy. Słusznie organ powołał się na wnioski płynące z ustaleń poczynionych w trakcie wizji lokalowej 22 czerwca 2021 r., informację ze spółdzielni mieszkaniowej P., a także na fakt, że dokumenty przedłożone przez skarżącego zostały wystawione najpóźniej w 2016 r. WSA zwrócił uwagę, że organ nie był obowiązany załatwić sprawy poprzez wydanie decyzji administracyjnej, nie prowadził zatem sformalizowanego postępowania jurysdykcyjnego, do którego stosuje się przepisy k.p.a., w szczególności wskazanych przez skarżącego art. 79 § 1 k.p.a. i art. 7 k.p.a. Brak jest przy tym podstaw do przyjęcia, że organ nie uwzględnił faktu, że skarżący działał w sprawie przy pomocy fachowego pełnomocnika. Organ przeprowadzając wizję lokalową, poddał weryfikacji twierdzenia skarżącego o zamieszkiwaniu w lokalu położonym w K. Słusznie organ uznał, że wnioski płynące z tej czynności są dla skarżącego negatywne, skoro właściciel mieszkania – matka skarżącego, zaprzeczyła zamieszkiwaniu skarżącego w tym lokalu, jednocześnie potwierdzając fakt zamieszkiwania w nim dorosłego syna skarżącego. W ocenie Sądu przeprowadzenie wizji lokalowej, bez wcześniejszego zawiadomienia wnioskodawcy, wprowadzając pewien element zaskoczenia, nie stanowi naruszenia zasady wyjaśnienia prawdy obiektywnej, co więcej może się właśnie przyczynić do jej ustalenia. Należy wskazać, że wizja lokalowa jest tylko jednym ze sposobów weryfikacji danych zawartych we wniosku. Skarżący miał możliwość przedstawienia dowodów na poparcie swego twierdzenia, że jego centrum życiowe znajduje się w K. Pomimo tego nie przedstawił żadnego dowodu z którego wynikałoby, że po dacie 9 maja 2016 r., zamieszkiwał pod wskazanym przez siebie adresem. Słusznie organ wskazał, że faktu zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu nie potwierdza informacja uzyskana w spółdzielni mieszkaniowej. W tym zakresie na uwagę zasługuje dokument przedstawiony przez skarżącego obejmujący opis warunków mieszkaniowych – technicznych (ciąg dalszy), podpisany w dniu 16 kwietnia 2021 r. przez właścicielkę mieszkania – matkę skarżącego, w którym w rubryce ilość osób zgłoszonych do zamieszkania (ilość osób za które płacone są media) wskazano, że opłaty są uiszczane za cztery osoby, czemu przeczy treść dokumentu spółdzielni mieszkaniowej z 24 maja 2021 r. Brak jest zdaniem WSA podstaw do stwierdzenia, że organ naruszył zasady określone w § 6 załącznika nr 1 do uchwały RMK, skoro czynności organu nie zmierzały do uzupełnienia braków formalnych wniosku skarżącego, a ich celem była weryfikacja twierdzeń skarżącego zawartych we wniosku o udzielenie pomocy mieszkaniowej. Skarżący reprezentowany przez radcę prawnego wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku - zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. art. 151 p.p.s.a w związku z § 6 pkt 1 załącznika nr. 1 do uchwały XXX/794/19 Rady Miasta K. z 5 grudnia 2019 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie) i niewezwanie strony oraz reprezentującego ją pełnomocnika na wizję lokalową - oględziny, która miała miejsce 22 czerwca 2021 r. przy ul. [...] w K., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nie pozwoliło na przedstawienie stanowiska obrazującego prawidłowy stan faktyczny podczas wizji, 2. art. 151 p.p.s.a w związku z art. 79 § 1 k.p.a poprzez jego niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie) i niezawiadomienie strony oraz reprezentującego ją pełnomocnika o wizji lokalowej - oględzinach, która miała miejsce 22 czerwca 2021 r. przy ul. [...] w K., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy gdyż nie pozwoliło na przedstawienie stanowiska obrazującego prawidłowy stan faktyczny podczas wizji, 3. art. 151 p.p.s.a w związku z art. 32 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie) i niepoinformowanie pełnomocnika strony o planowej czynności – wizji lokalowej - oględzinach, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nie pozwoliło na przedstawienie stanowiska obrazującego prawidłowy stan faktyczny podczas wizji, 4. art. 151 p.p.s.a w związku z art. 7 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie) i niewezwanie strony do wyjaśnienie kwestii związanych z jej centrum życiowym oraz udziałami w spółce [...] Sp. z o.o., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nie pozwoliło stronie na odniesienie się do zarzutów uzasadniających odstąpienie od realizacji wniosku, 5. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 32, art. 79 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że przepisy k.p.a. nie mają zastosowania do skarg dotyczących aktów lub czynności prawa określonych w art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do wskazanych w poprzednich punktach naruszeń prawa. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym i zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację na poparcie postawionych zarzutów. Organ wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną wnosząc o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Wobec oświadczenia skarżącego o zrzeczeniu się rozprawy, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym – art. 182 § 2 p.p.s.a. Skarga kasacyjna jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. Ocena podniesionych zarzutów kasacyjnych wymaga uprzedniego podania tła normatywnego sprawy oraz okoliczności faktycznych, które nie są kwestionowane. Zgodnie z § 12 uchwały Gminy Miejskiej K. nr XXX/794/19 z 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu (dalej w skrócie: "uchwała") "[o]soby wnioskujące o pomoc mieszkaniową są uprawnione do ubiegania się o najem lokalu w przypadku braku tytułu prawnego do lokalu oraz udokumentowania faktu osiągania niskich dochodów w rozumieniu niniejszej uchwały." Z kolei po myśli § 13 uchwały "[o]soby wnioskujące o pomoc mieszkaniową powinny udokumentować również fakt posiadania centrum życiowego w Gminie. W przypadku pozytywnej weryfikacji, posiadanie centrum życiowego w Gminie należy udokumentować także w późniejszym okresie, do czasu wydania skierowania. Brak posiadania centrum życiowego w Gminie lub jego utrata skutkuje odrzuceniem wniosku." Tryb rozpatrywania oraz załatwiania wniosków o zawarcie umowy najmu lokalu określają załączniki Nr 1 i Nr 2 do uchwały - § 6 uchwały. Podstawą rozpatrzenia sprawy jest złożony przez osobę zainteresowaną wniosek wraz z pełną dokumentacją, niezbędną do stwierdzenia spełnienia przez wnioskodawcę kryteriów określonych uchwałą - § 1 ust. 1 Załącznika Nr 1. Do niezbędnych warunków formalnych wniosku, zgodnie z § 4 ust. 2 Załącznika Nr 1 zaliczono oświadczenia o: 1) stanie cywilnym oraz liczbie małoletnich dzieci, jak również małoletnich przysposobionych przez daną osobę oraz małoletnich, dla których dana osoba stanowi rodzinę zastępczą; 2) posiadaniu lub braku posiadania jakiegokolwiek tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego lub innej nieruchomości; 3) zgodzie na przetwarzanie danych osobowych oraz pozyskiwania wszelkich informacji i dokumentów niezbędnych dla przeprowadzenia postępowania przez Wydział. Obejmuje to w szczególności informacje z właściwej Rady Dzielnicy, Policji, Straży Miejskiej i Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej o braku zachowań, które w sposób rażący lub uporczywy wykraczają przeciwko porządkowi domowemu, jak również informacje o sytuacji rodzinnej i socjalnej uzyskiwanej od administratorów budynków i placówek oświatowych, do których uczęszczają dzieci wnioskodawcy; 4) innych informacjach niezbędnych dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy. Jeżeli wniosek nie spełnia wyżej wymienionych wymogów formalnych organ wzywa do ich uzupełnienia zakreślając stosowny termin oraz pouczając, że niewykonanie wezwania w zakreślonym terminie bez uzasadnionej przyczyny, spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania - § 5 ust. 1 i § 6 ust. 1 Załącznika Nr 1. Jeżeli natomiast wnioskujący wraz z wnioskiem złoży oświadczenia zawierające nieprawdziwe dane lub zatai dane dotyczące własnej sytuacji mieszkaniowej i materialnej, w zakresie wymaganym uchwałą, organ odstępuje od realizacji wniosku - § 7 ust. 3 Załącznika nr 1. Na etapie postępowania kasacyjnego skarżący nie kwestionuje, że w oświadczeniu o stanie majątkowym z 17 kwietnia 2021 r., wypełniając rubrykę formularza IV Inne dodatkowe informacje o stanie majątkowym wskazał: "nie mam żadnych oszczędności ani majątku poza rzeczami osobistego użytku". Nie kwestionuje również, że na dzień złożenia wniosku nie ujawnił faktu posiadania 100% udziałów w spółce prawa handlowego działającej pod nazwą [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu. Nie ma również sporu co do tego, że udziały w spółce prawa handlowego stanowią prawa majątkowe. Uwzględniając naprowadzone okoliczności należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że organ był uprawniony do zastosowania rygoru przewidzianego treścią § 7 ust. 3 Załącznika nr 1. Skarżący w oświadczeniu majątkowym podał bowiem nieprawdziwe dane o swoim stanie majątkowym, zatajając fakt posiadania udziałów w spółce prawa kapitałowego. Organ nie miał obowiązku wzywania skarżącego do uzupełniania braków formalnych wniosku w trybie § 6 ust. 1 Załącznika nr 1, albowiem znajduje on zastosowanie do tych układów, w których wniosek jest niekompletny. Wniosek skarżącego zawierał wszystkie wymagane uchwałą dokumenty, tyle że w jednym z nich – oświadczeniu majątkowym – zostały podane nieprawdziwe okoliczności, mające zasadniczy wpływ na weryfikację prawa do uzyskania pomocy mieszkaniowej. Subiektywna ocena skarżącego o wartości kapitałowej posiadanych przez niego udziałów nie ma w sprawie znaczenia. To nie skarżący, lecz organ ocenia, czy skarżący spełnia kryterium dochodowe do skorzystania z pomocy mieszkaniowej, a może to uczynić wyłącznie w oparciu o kompletne i prawdziwe dane przedstawione w oświadczeniu majątkowym. Z tej przyczyny zarzut naruszenia § 6 ust. 1 Załącznika nr 1 nie mógł zostać uwzględniony. Negatywnej weryfikacji podlegały również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 32, art. 79 k.p.a. w związku z odpowiednimi przepisami p.p.s.a. Należy zgodzić się z oceną WSA, że w toku postępowania mającego za przedmiot udzielenie pomocy mieszkaniowej w trybie art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 u.o.p.l., przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie znajdują zastosowania. Przedmiotowy zakres stosowania przepisów k.p.a. wskazany został w art. 1 kodeksu. Nie zostało w nim wymienione postępowanie prowadzone na podstawie przepisów prawa miejscowego regulujących zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Nie ma również żadnego przepisu szczególnego, który nakazywałby stosowanie do takiego postępowania przepisów k.p.a. czy też samych zasad ogólnych k.p.a. Brak jest zatem podstaw do nałożenia na organ rozpatrujący i załatwiający wniosek o zawarcie umowy najmu lokalu w trybie uchwały wydanej na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 u.o.p.l. obowiązku prowadzenia postępowania w sposób zgodny z wytycznymi wynikającymi z art. 7, 32, czy 79 k.p.a. – analogiczne stanowisko zajął NSA w wyrokach z 16 stycznia 2018 r., I OSK 1618/17 oraz z 9 stycznia 2020 r., I OSK 3501/18. Przepisami regulującymi zakres i tryb gromadzenia i oceny materiału dowodowego w sprawie udzielenia pomocy mieszkaniowej z zasobu mieszkaniowego Gminy Miejskiej K. określa uchwała. Stosownie do postanowień § 1 ust. 3 Załącznika Nr 1 wnioski podlegają przyjęciu i weryfikacji przez właściwy do spraw mieszkaniowych wydział Urzędu Miasta K. Weryfikacja polega na stwierdzeniu czy wnioskodawca spełnia kryteria określone uchwałą, na podstawie całokształtu informacji pozostających w dyspozycji wydziału oraz o danych uzyskanych z systemów informatycznych urzędu lub starostw powiatowych graniczących z Gminą - § 7 ust. 1 i ust. 2 Załącznika Nr 1. Z powołanych przepisów wynika, że organ miał prawo poczynić ustalenia w przedmiocie lokalizacji centrum życiowego skarżącego i uczynił to poprzez przeprowadzenie wizji lokalowej oraz na podstawie innych dokumentów. Nie miał przy tym obowiązku stosowania przepisów k.p.a., a naruszeń przepisów uchwały, w odniesieniu do tych ustaleń, w skardze kasacyjnej nie podniesiono. Z wyłożonych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2023 r. poz. 1935).