IV SO/Po 2/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. P. przeciwko Prezydentowi Miasta w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za nieprzekazanie skargi postanawia wymierzyć Prezydentowi Miasta grzywnę w wysokości 300 (trzysta) złotych.

A. P. pismem z 27 lipca 2023 r. skargę na "bezczynność i przewlekłość" wskazując w treści, że dotyczy ona braku odpowiedzi i rozpatrzenia skargi na odmowę przyznania lokalu w związku z uchyleniem informacji Prezydenta Miasta przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Poznaniu wyrokiem o sygn. akt IV SA/Po 890/21 i nieprzesłaniem akt do Sądu po zaskarżeniu wydanej nowej informacji i brakiem reakcji na skargę na przewlekłość. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wyjaśnił, że po zapoznaniu się z aktami przesłanymi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu pismami z 2 czerwca 2022 r. oraz z 19 lipca 2022 r. nr [...] udzielił skarżącemu odpowiedzi. Organ wskazał, że odpowiedź na skargę złożoną 5 lipca 2023 r. została przygotowana oraz przesłana przez Urząd Miasta L. pismem z 1 sierpnia 2023 r. nr [...] następnie wyjaśniono, że skarga złożona w dniu 9 czerwca 2023 r. została przesłana do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu oraz pismem z 14 czerwca 2023 r. sygn. akt IV DK/Po 37/23 odesłana jako mylnie skierowana bezpośrednio do Sądu. Następnie sprawa była przedmiotem analizy i została rozstrzygnięta przez organ i udzielono wyjaśnień pismem z 12 lipca 2023 r. nr [...] A. P. pismem z 14 września 2023 r. wyjaśnił, ze przewlekłość nadal nie ustąpiła, gdyż Prezydent nie dołączył wszystkich kopii ponagleń i skarg np. z 22.08.2023 r, 3.08.2023 r., 6.06.2023 r., 31.05.2023 r., 5.05.2023 r. i wielu innych złożonych w tej sprawie i przekazanych za pośrednictwem WSA w Poznaniu. Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o zwrócenie się do organu o przesłanie kopii tych pism pod rygorem nałożenia grzywny w wysokości 15.000 zł. oraz kary w wysokości pięciokrotnego średniego wynagrodzenia. Skarżący podniósł, że jego skarga powinna zostać przekazana do sądu bezzwłocznie, gdyż to sąd jest właściwy do jej rozpoznania. Skarżący zaznaczył, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozstrzygnął sprawę wyrokiem z 23 lutego 2022 r. sygn. akt IV SA/Po 890/21 a Prezydent Miasta dopiero w dniu 2 czerwca wydał nową informację, w której nie rozstrzygnął czy lokal przy ul. [...] jest lokalem mieszkalnym. Postanowieniem referendarza sądowego z 19 września 2023 r. sygn. akt IV SPP/Po 61/23 przyznano skarżącemu prawo pomocy m.in. w zakresie ustanowienia adwokata. Pismem z 31 października 2023 r. zwrócono się do adwokata S. S. wyznaczonego pełnomocnikiem skarżącego na mocy w/w postanowienia do sprecyzowania stanowiska w sprawie. Adwokat S. S., działając poprzez pełnomocnika substytucyjnego, pismem z 16 listopada 2023 r. wskazał, że wyrok w sprawie zapadł 23 lutego 2022 r. zaś organ w dniu 2 czerwca 2022 r. udzielił pierwszych pisemnych wyjaśnień co do braku możliwości zakwalifikowania A. P. do wynajmu lokalu komunalnego z mieszkaniowego zasobu miasta L.. Pełnomocnik zaznaczył, że skarga złożona przez skarżącego w tym przedmiocie powinna zostać niezwłocznie przekazana do Sądu czego organ zaniechał. Jak wskazał pełnomocnika w wyniku skarg złożonych przez skarżącego organ udzielił kolejnych odpowiedzi. Zarządzeniem z 9 stycznia 2024 r. uwzględniając sprecyzowanie przez pełnomocnika stanowiska skarżącego zmieniono rejestrację i oznaczenie sprawy na sprawę z wniosku o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie skargi o czym poinformowano strony postępowania. Pismem z 11 stycznia 2024 r. (doręczonym 11 stycznia 2024 r.) przesłano do Prezydenta Miasta odpis pisma złożonego przez pełnomocnika skarżącego. Wezwano również organ do nadesłania kompletnych akt dotyczących wszystkich pism skarżącego oraz wszystkich czynności organu dotyczących zakwalifikowania do wynajmu lokalu komunalnego z zasobu mieszkaniowego jakie miały miejsce po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 23 lutego 2022 r. sygn. akt IV SA/Po 890/21 a także dotyczących skarg A. P. z 5 lipca 2023 r. i 9 czerwca 2023 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Prezydent Miasta pismem z 24 stycznia 2024 r. poinformował, iż po wydaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 marca 2022 r. sygn. akt IV SA/Po 890/21 oraz po otrzymaniu akt sprawy Urząd Miasta L. Wydział Gospodarki Nieruchomościami pismem nr [...] z 2 czerwca 2022 r. udzielił A. P. odpowiedzi szczegółowo wyjaśniając odmowę zakwalifikowania do wynajmu lokalu mieszkalnego z zasobu Miasta L. . Kolejną informację przesłano pismem nr [...] z 19 lipca 2022 r, potwierdzoną odbiorem w 1 sierpnia 2022 r. Odpowiadając na zarzut, iż odpowiedź została udzielona dopiero w dniu 2 czerwca 2022 roku organ poinformował, iż opóźnienie spowodowane było oczekiwaniem na przesłanie akt sprawy z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w celu ponownego przeanalizowania sprawy (wyrok IV SA/Po 890/21 jest prawomocny od dnia 2 listopada 2022 r). Prezydent Miasta zaznaczył, że informacja dotycząca odmowy zakwalifikowania do wynajmu lokalu komunalnego z mieszkaniowego zasobu Miasta L. jest oświadczeniem woli Prezydenta i nie stanowi decyzji administracyjnej. Dalej organ wyjaśnił, że niezwłocznie po otrzymaniu skargi/ponaglenia A. P. z 16 sierpnia 2022 r. dotyczącej wyroku IV SA/Po 890/21, pismem nr [...] z dnia 22 sierpnia 2022 r. został przekazany oryginał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - potwierdzenie odbioru: 26 sierpnia 2022 r. Opisując dalszy bieg postępowania wskazano, że w dniu 9 grudnia 2022 r. wpłynęło ponaglenie A. P. dot. niewydania innej informacji nt. zaskarżanego aktu zawartego w piśmie Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 4 maja 2020 roku. Odpowiedź została udzielona pismem nr [...] z 15 grudnia 2022 r. Odnosząc się do zarzutów w sprawie nieprzekazania skargi z 5 lipca 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu poinformowano, iż pismo zostało potraktowane jako ponaglenie w zakresie wydania lokalu, a w powyższej sprawie została udzielona odpowiedź pismem nr [...] z 19 lipca 2022 r. oraz pismem nr [...] z dnia 1 sierpnia 2023 r. Ponadto wyjaśniono, iż na skargę A. P. z 5 lipca 2023 r. została udzielona odpowiedź pismem [...] z 1 sierpnia 2023 r, a kopia powyższej skargi została przesłana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wraz ze skargą z 3 sierpnia 2023 r. pismem [...] z 14 września 2023 r. - potwierdzenie odbioru: 28 września 2023 roku. Skarga z dnia 9 czerwca 2023 r. została przekazana w celu rozpoznania wraz z innymi aktami do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu pismem nr [...] z 16 sierpnia 2023 r. - potwierdzenie odbioru: 24 sierpnia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż sprawa na podstawie treści skargi została pierwotnie zarejestrowana jako skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta w przedmiocie przydziału lokalu mieszkalnego. Na podstawie kolejnych pism skarżącego składanych w sprawie zawierających m.in. wniosek o wymierzenie grzywny oraz wyjaśnień pełnomocnika strony akcentujących nienadanie biegu skargom wnoszonym w sprawie przez skarżącego na wydawane przez Prezydenta Miasta pisma dotyczące odmowy zakwalifikowania do wynajmu lokalu komunalnego z zasobu mieszkaniowego miasta L. przyjęto, że przedmiotem sprawy jest wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie skargi na informację w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do wynajmu lokalu komunalnego z zasobu mieszkaniowego miasta L.. O zmianie przedmiotu sprawy poinformowano organ i pełnomocnika skarżącego (zob. pisma z 11 stycznia 2024r. doręczone stronom postepowania – vide k. 81 i 83 akt). Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023r., poz. 1634 ze zm.- dalej p.p.s.a.) na organie administracji publicznej którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi spoczywa obowiązek przekazania sądowi skargi wraz z całymi aktami sprawy w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Oznacza to, że obowiązek przekazania Sądowi akt sprawy i odpowiedzi na skargę, poza nadzwyczajnym przypadkiem wymienionym w art. 54 § 3 p.p.s.a., ma charakter bezwzględny. W konsekwencji organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi musi w taki sposób wykonać nałożony na niego obowiązek przekazania powyższych dokumentów Sądowi, aby w sytuacji, gdy skarżący skorzysta z przyznanego mu na mocy art. 55 § 1 p.p.s.a. uprawnienia, móc skutecznie udowodnić dochowanie ustawowego terminu. Niezastosowanie się do tego obowiązku obwarowane zostało sankcją w postaci wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 §1 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., Sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z kolei wysokość grzywny wskazanej w art. 154 § 6 p.p.s.a. określa się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Jak wyjaśniono w doktrynie, ratio legis tej regulacji polega na zabezpieczeniu sfery praw i interesów skarżącego przed dezorganizowaniem postępowania sądowoadministracyjnego przez organ administracji publicznej (M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, p.p.s.a. Komentarz, Warszawa 2013, s. 328). Z przytoczonych przepisów wynika więc, że przesłankami uprawniającymi sąd administracyjny do wymierzenia grzywny organowi jest stosowny wniosek oraz stwierdzenie niezastosowania się do obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, że przesłanką do wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi w ustawowym terminie, bez względu na przyczyny takiego stanu rzeczy. Dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. przed rozpoznaniem wniosku o nałożenie grzywny nie może przesądzać o braku przesłanek do jej wymierzenia, ani nie skutkuje oddaleniem tego wniosku, czy też umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Podobnie, przyczyny które spowodowały nieprzekazanie sądowi skargi w zakreślonym przez prawo terminie oraz okres uchybienia, nie mają znaczenia dla możliwości wymierzenia grzywny, a mogą jedynie rzutować na jej wysokość (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 oraz postanowienia NSA: z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt I OZ 759/14; z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt I OZ 489/14; z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt I OZ 429/13; z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt OZ 278/13, publ. www.cbois.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). W judykaturze przyjmuje się, że skoro z art. 54 § 2 p.p.s.a. wynika obowiązek dochowania określonego terminu, to uchybienie tej powinności mieści się w "niezastosowaniu się do obowiązków", będącym przesłanką wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. W istocie zatem przedmiot zaskarżenia określony w art. 55 § 1 p.p.s.a. obejmuje nie tylko zaniechanie przekazania sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę i akt sprawy, ale także zwłokę organu w dopełnieniu tej czynności. Wymaga także zaakcentowania, że sąd orzeka o grzywnie według swego uznania i wymierza ją w wysokości adekwatnej do stopnia niewypełnienia przez organ obowiązku przesłania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie, z uwzględnieniem okresu w jakim organ pozostawał w zwłoce oraz okoliczności faktycznych, które legły u podstaw uchybienia przez organ temu obowiązkowi. W tym miejscu podkreślić należy, że art. 54 § 1 p.p.s.a. statuuje bezwzględny obowiązek przekazania sądowi dokumentów warunkujących przeprowadzenie kontroli sądowej. Organ musi więc przekazać skargę do sądu wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Obowiązek ten spoczywa na organie niezależnie od tego, czy uznaje on skargę za dopuszczalną oraz czy w jego ocenie przedmiotem zaskarżenia jest podlegający kognicji sądu administracyjnego akt, czynność, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Już samo żądanie strony nadania skardze określonego biegu obliguje podmiot, do którego została skierowana skarga, do uczynienia zadość temu żądaniu. Zaakcentować przy tym należy, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., sąd bada jedynie, czy organ wykonał obowiązki określone w art. 54 § 2 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 26 października 2016 r., sygn. akt I OZ 1180/16; postanowienie WSA we Wrocławiu z 22 lipca 2016 r., sygn. akt IV SO/Wr 17/16, publ. CBOSA). W niniejszej sprawie w ocenie Sądu organ faktycznie naruszył przepisy prawa (rangi ustawowej) przez nieprzekazanie skargi tutejszemu Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w ustawowym terminie. Z akt sprawy przesłanych na wezwanie Sądu wynika, że Prezydent Miasta pismem z 2 czerwca 2022 r. nr [...] (doręczonym skarżącemu 10 czerwca 2022 r.) powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 4 marca 2022 r. (winno być z 23 lutego 2022 r. – uwaga Sądu) sygn. akt IV SA/Po 890/21 odmówił zakwalifikowania do wynajmu lokalu mieszkalnego z zasobu Miasta L. . Powyższe stanowisko zostało podtrzymane pismem z 19 lipca 2022 r. nr [...] doręczonym skarżącemu 1 sierpnia 2022 r.. Z przesłanych na wezwanie akt sprawy wynika, że skarżący pismem z 16 sierpnia 2022 r. wniósł pismo adresowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w którego treści wskazał, że stanowi ono skargę na pismo Prezydenta Miasta z 19 lipca 2022 r. nr [...] Z powyższego pisma jednoznacznie wynika, że A. P. jednoznacznie zakwestionował negatywne rozstrzygnięcie organu. Prezydent Miasta nie nadał jednak biegu w/w skargi i nie przesłał odpowiedzi na skargę wraz z aktami sprawy, lecz przesłał w/w skargę w oryginale do wiadomości tut. Sądu pismem z 22 sierpnia 2022 r. nr [...] jako pismo dotyczące sprawy zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 23 lutego 2022 r. sygn. akt IV SA/Po 890/21 (vide k. 119-121 sprawy sygn. akt IV SA/Po 890/21). W tym miejscu podkreślić należy, iż z treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 23 lutego 2022 r. sygn. akt IV SA/Po 890/21 jednoznacznie wynika, że odmowa zakwalifikowania osoby do zawarcia umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, jako akt z zakresu administracji publicznej o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Prezydent Miasta, znając uzasadnienie powyższego wyroku i nie kwestionując powyższego stanowiska (organ nie wniósł skargi kasacyjnej), winien nadać bieg skardze zgodnie z trybem przewidzianym w art. 54 p.p.s.a., czego jednak nie uczynił i nie przekazał skargi wraz z odpowiedzią do dnia rozpoznania przedmiotowego wniosku. Za wypełnienie powyższego obowiązku nie może zostać uznane przesłanie skargi w oryginale do wiadomości tut. Sądu pismem z 22 sierpnia 2022 r. nr [...] jako pisma dotyczącego sprawy zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 23 lutego 2022r. sygn. akt IV SA/Po 890/21. W tym miejscu zauważyć należy, iż Prezydent Miasta podjął działania w sprawie rozpoznania wniosku o wynajem lokalu mieszkalnego przed wydaniem przez Sąd postanowienia o stwierdzeniu prawomocności wyroku wydanego w sprawie oznaczonej sygn. akt IV SA/Po 890/21 co nastąpiło postanowieniem z 14 listopada 2022 r. (vide k. 41 verte akt sprawy o sygn. IV SA/Po 890/21). Z akt w/w sprawy wynika jednak, że Prezydent Miasta po doręczeniu wyroku wraz z uzasadnieniem w dniu 4 marca 2022 r., pismem z 10 marca 2022 r. wniósł o udostępnienie skanu wniosku o wynajem mieszkania komunalnego z 2 września 2019 r. wraz z załącznikami, wywiadu środowiskowego oraz pisma z 4 maja 2020 r. nr [...] informującego A. P., że nie został on zakwalifikowany do wynajmu lokalu mieszkalnego z mieszkaniowego zasobu Miasta L. . W odpowiedzi na powyższe tut. Sąd w sprawie IV SA/Po 890/21 pismem z 5 kwietnia 2022 r. udostępnił organowi akta sprawy, które zostały następnie zwrócone przy piśmie z 10 kwietnia 2022 r. Powyższe oznacza, że Prezydent Miasta, wydając pisma z 2 czerwca 2022 r. i z 19 lipca 2022 r. oznaczone nr [...] znał treść uzasadnienia wyroku i dysponował aktami sprawy. W tym miejscu zaznaczyć należy, iż orzekając w niniejszej sprawie tut. Sąd orzekał na podstawie akt sprawy przesłanych przez Prezydenta Miasta na mocy wezwania z 11 stycznia 2024 r. W przesłanych aktach sprawy brak było dokumentu stanowiącego podstawę do ponownego zajęcia przez Prezydenta Miasta w piśmie z 19 lipca 2022 r. nr [...] stanowiska w sprawie odmowy zakwalifikowania A. P. do wynajmu lokalu komunalnego z zasobu mieszkaniowego miasta L.. Brak jest zatem możliwości do jednoznacznego ustalenia trybu w jakim skarżący wniósł pismo kwestionujące stanowisko organu zawarte w piśmie z 2 czerwca 2022r. nr [...] Mając powyższe na uwadze oraz niesporne okoliczności sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że przedmiotowy wniosek o wymierzenie grzywny zasługuje na uwzględnienie. Warto w tym miejscu wskazać, że w orzecznictwie NSA podnoszono, że grzywna ma charakter dyscyplinująco-restrykcyjny (por. postanowienie NSA z 5 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 1024/06, dostępne na www.nsa.gov.pl) oraz jest podstawową gwarancją procesową realizacji konstytucyjnej zasady prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. - Dz.U. z 1997 r, nr 78, poz. 483, ze zm.) oraz ma służyć przede wszystkim zapobieganiu naruszeniom prawa przez organ w przyszłości i stanowić istotną dolegliwość, szczególnie w przypadkach, gdy organ notorycznie nie wywiązuje się z obowiązków wynikających z art. 54 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 11 stycznia 2024 r. sygn. akt III OZ 611/23 wskazał, że mimo że orzeczenie ww. grzywny jest fakultatywne i dopuszczalne jest w okolicznościach konkretnej sprawy odstąpienie od orzeczenia grzywny nawet w razie zaistnienia przesłanek do jej wymierzenia, to takie przypadki w praktyce należą do rzadkości i musi je cechować pewnego rodzaju wyjątkowość (np. minimalne przekroczenie terminu; podmiot zobowiązany do przekazania skargi jest jedynie organem w znaczeniu funkcjonalnym, od którego nie można wymagać szczegółowej znajomości prawa; wnioskodawca nadużywa prawa). Sąd, wymierzając Prezydentowi Miast grzywnę w. wysokości wskazanej w sentencji uznał, że nie zaszła przesłanka do odstąpienia od wymierzenia grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi. Z akt sprawy ani z okoliczności podnoszonych w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny nie wynika bowiem, co było przyczyną nieprzekazania Sądowi we właściwym trybie z art. 54 p.p.s.a. skargi wniesionej do organu pismem z 16 sierpnia 2022 r. i przesłanie jej wyłącznie do wiadomości w sprawie o sygn. akt Iv SA/Po 890/21. Sąd przesłanek tych domniemywać nie może. To na organie spoczywa obowiązek wykazania, że nieprzekazanie skargi w terminie nie wynikało z celowego działania, ukierunkowanego na pozbawienie strony prawa do Sądu. Prezydent Miasta okoliczności tych nie podał ani nie wyjaśnił dlaczego Sąd nie otrzymał skargi. W związku z tym Sąd, wymierzając grzywnę, wziął pod uwagę zarówno treść art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim – 7.155,48 zł (Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 9 lutego 2024 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2023 r. M.P. 2024 poz. 110), jak również pozycję i sytuację organu administracji, o której mowa w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny oraz charakter sprawy, wagę uchybienia w świetle standardów państwa prawnego, jak również to, by wymierzona organowi grzywna i związana z nią dolegliwość była proporcjonalna do negatywnych konsekwencji, jakie przyniosło Skarżącemu niedopełnienie przez organ obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 P.p.s.a. Analogiczne stanowisko prezentował Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 17 stycznia 2014 r. sygn. akt I OZ 1259/13 (dostępne na www.nsa.gov.pl). Na wysokość wymierzonej Prezydentowi Miasta grzywny wpływ miała również ta okoliczność, że organ w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny nie wyjaśnił co było przyczyną nieprzekazania Sądowi ww. skargi wniesionej przez Skarżącego w związku z odmową zakwalifikowania do wynajmu lokalu komunalnego z zasobu mieszkaniowego miasta L.. Sąd mając na uwadze fakt, iż do dnia rozpoznania przedmiotowego wniosku organ nie przekazał skargi wraz odpowiedzią na skargę i aktami sprawy (akta administracyjne w zakresie pozwalającym na ustalenie przedmiotu sprawy zostały przedłożone w odpowiedzi na wezwanie Sądu wystosowane w niniejszej sprawie). Ustalając wysokość grzywny uwzględnił jednak charakter sprawy, wielość pism kierowanych przez skarżącego do organu oraz ich sposób ich redagowania. Sąd, mając powyższe przesłanki na względzie, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak sentencji postanowienia, uznając, że funkcja prewencyjna i gwarancyjna grzywny w ten sposób zostanie spełniona.