III OSK 134/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 października 2024 r., sygn. akt II SA/Sz 463/24 w sprawie ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 30 kwietnia 2024 r. nr SKO.GP.450.3157.2023 w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia postanawia: z urzędu sprostować oczywistą omyłkę zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2026 r., sygn. akt III OSK 134/25, w ten sposób, że wykreślić wyrazy "Protokolant starszy asystent sędziego Krzysztof Książek", a w miejsce słów "na rozprawie" wpisać "na posiedzeniu niejawnym".

Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przedmiotem sprostowania może być każdy wyrok, jak również postanowienie, bez względu na ich zaskarżalność czy prawomocność. Natomiast oczywistość omyłki wyraża się w tym, że jest ona natychmiast rozpoznawalna i jednoznacznie wynika z zestawienia materiału zawartego w aktach sprawy z treścią wyroku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie. W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 12 maja 2026 r. wydał wyrok o sygn. akt III OSK 134/25. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału (k. 205 akt sądowych) sprawa została przekazana do rozpoznania na posiedzenie niejawne i w tym trybie została rozpoznana w dniu 12 maja 2026 r. – zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. W związku z powyższym wskazanie w sentencji wyroku protokolanta i określenie, że została sprawa rozpoznana na rozprawie było oczywistą omyłką pisarską. Nie ulega zatem wątpliwości, że zaistniałe błędy są w istocie oczywistą omyłką pisarską, dlatego należało sprostować je z urzędu na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a. i orzec jak w sentencji.