III OSK 1312/25

Dnia 8 kwietnia 2026 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Artur Kuś (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: starszy asystent sędziego Edyta Kuczkowska po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2026 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Farmaceutycznego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SAB/Wa 19/25 w sprawie ze skargi [...] sp.j. z siedzibą w [...] na bezczynność Głównego Inspektora Farmaceutycznego w przedmiocie rozpoznania wniosku z 12 listopada 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz [...] sp.j. z siedzibą w [...] kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SAB/Wa 19/25, po rozpoznaniu skargi [...] sp.j. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca", "Spółka") na bezczynność Głównego Inspektora Farmaceutycznego (dalej: "GIF") w przedmiocie rozpoznania wniosku z 12 listopada 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej: w pkt 1 zobowiązał GIF do rozpoznania wniosku Spółki z 12 listopada 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; w pkt 2 stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w pkt 3 zasądził od GIF na Spółki kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne. Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność GIF w rozpoznaniu jej wniosku z 12 listopada 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżąca zarzuciła GIF naruszenie art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i art. 3, art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej: "u.d.i.p.") i wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania jej wniosku i niezwłocznego udostępnienia wnioskowanej informacji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca wyjaśniła, że w piśmie z 12 listopada 2024 r. złożyła drogą elektroniczną, za pośrednictwem poczty elektronicznej, wniosek do GIF o udostępnienie informacji publicznej w zakresie dokumentów przesłanych do GIF w przedmiocie zweryfikowania statusu aptek ogólnodostępnych zlokalizowanych w [...] (ul. [...]) i [...] (ul. [...]); pism i odpowiedzi wysłanych przez GIF w ww. sprawie (w tym do Podlaskiego WIF i Warmińsko-Mazurskiego WIF); odpowiedzi PWIF i WMWIF na pisma GIF. W odpowiedzi na wniosek GIF poinformował Spółkę, pismem z 22 listopada 2024 r., że wnioskowane dokumenty mają charakter wewnętrznej korespondencji między organami administracji publicznej, służącej wypracowaniu ostatecznego stanowiska w formie decyzji administracyjnej i nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. W ocenie Spółki wnioskowane przez nią dokumenty to dokumenty urzędowe, związane z wykonywaniem przez organy władzy publicznej (tj. GIF, Podlaskiego WIF-u oraz Warmińsko-Mazurskiego WIF-u) zadań władzy publicznej i podlegają udostępnieniu na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. Skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 6 ust. 2 u.d.i.p., dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez - funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Wymóg skierowania dokumentu do innego podmiotu lub złożenia do akt sprawy wskazuje, że dokumentem urzędowym w rozumieniu u.d.i.p. jest dokument stanowiący oświadczenie wiedzy oraz skierowany na zewnątrz, co m.in. odróżnia go od "dokumentu wewnętrznego", tj. takiego, który nie jest skierowany do podmiotów zewnętrznych. GIF w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę. W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że analiza akt sprawy, w tym spornych dokumentów, prowadzi do wniosku, że objęte wnioskiem dokumenty nie są dokumentami wewnętrznymi (nie są skierowane do podmiotów zewnętrznych). Zdaniem Sądu I instancji, nie sposób przyjąć, jak uczynił to organ, że korespondencja wymieniana pomiędzy podmiotami realizującymi zadania publiczne (GIF, Podlaskiego WIF i Warmińsko-Mazurskiego WIF) stanowi dokument wewnętrzny. W ocenie Sądu I instancji, będąca przedmiotem żądania skarżącej korespondencja, jako kierowana do podmiotów zewnętrznych względem GIF, realizujących zadania publiczne, z założenia posiada walor oficjalności. W związku z powyższym Sąd I instancji stwierdził, że uzasadniony jest zarzut bezczynności GIF w rozpoznaniu wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. GIF wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku zarzucając naruszenie: I. prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wobec jego niewłaściwego zastosowania, w sytuacji gdy zasadne było oddalenie skargi ze względu na fakt, iż organ nie pozostawał w bezczynności w związku z odmową udostępnienia żądanej informacji, gdyż żądana informacja nie stanowiła informacji publicznej a tym samym skarga była bezzasadna, co w konsekwencji spowodowało uwzględnianie przez Sąd I instancji skargi w całości - co nie miałoby miejsca w sytuacji gdyby Sąd I instancji nie popełnił zarzucanego mu naruszenia; 2. art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nie oddalenie skargi w całości z uwagi na jej bezzasadność, w sytuacji w której organ nie pozostawał w bezczynności w związku z odmową udostępnienia żądanej informacji gdyż żądana informacja nie stanowiła informacji publicznej a tym samym skarga była bezzasadna, co w konsekwencji spowodowało uwzględnienie przez Sąd I instancji skargi w całości - co nie miałoby miejsca w sytuacji gdyby Sąd I instancji nie popełnił zarzucanego mu naruszenia; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną i nakazanie jej udostępnienia; 2. art. 2 u.d.i.p. i art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 73 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 dalej: "k.p.a.") poprzez bezpodstawny nakaz udostępnienia informacji wskazanych we wniosku, które - jako informacje dotyczące postępowań, którego Spółka była stroną - nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p.; 3. art. 6 ust. 2 u.d.i.p. poprzez uznanie, iż wnioskowana korespondencja spełnia wymagania wskazane dla dokumentu urzędowego podlegającego udostępnianiu, w sytuacji gdy przedmiotowa korespondencja jest przykładem dokumentu wewnętrznego niepodlegającego udostępnieniu w trybie u.i.d.p.; 4. art. 115 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 686 ze zm. dalej: "Prawo farmaceutyczne") poprzez jego niezastosowanie w zakresie w jakim Sąd I instancji uznał, iż korespondencja wymieniana ze wskazanymi podmiotami nie stanowiła dokumentacji wewnętrznej. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości wydanie orzeczenia reformatoryjnego poprzez oddalenie skargi oraz o zasądzenie na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a., kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący kasacyjnie organ wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11; wyrok NSA z 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd I instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z 5 maja 2004 r., sygn. akt FSK 6/04; wyrok NSA z 26 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1868/12). W ramach pierwszego zarzutu naruszenia przepisów postępowania organ skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. Wyjaśnić należy, że art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. są przepisami wynikowymi. Ich zastosowanie uzależnione jest od stwierdzenia przez Sąd, że w rozpoznawanej przez niego sprawie doszło bądź nie do takiego naruszenia przepisów, które daje podstawę do zastosowania przepisu, na podstawie którego skargę oddala bądź ją uwzględnia i stwierdza bezczynność organu bądź przewlekłe prowadzenie postępowania. Tym samym zarzut naruszenia art. 149 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. powinien być każdorazowo powiązany z zarzutem naruszenia przepisów warunkujących konieczność zastosowania art. 149 p.p.s.a. bądź też art. 151 p.p.s.a. Zatem w związku z brakiem odniesienia analizowanego zarzutu do naruszenia innych przepisów prawa zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w oraz art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało uznać za niezasadny i błędnie sformułowany. W związku z nieskutecznością podniesionych przez autora skargi kasacyjnej zarzutów w oparciu o drugą podstawę kasacyjną, wskazać należy, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania służą m.in. kwestionowaniu ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy, co oznacza, że brak tego rodzaju skutecznych zarzutów w niniejszej sprawie powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny w procesie kontroli instancyjnej przyjmuje, jako niezakwestionowany punkt odniesienia, stan faktyczny i jego ocenę przyjęte przez Sąd I instancji. Przechodząc natomiast do oceny zarzutów sformułowanych przez organ skarżący kasacyjnie w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej przypomnieć należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada lub nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinna być rozumiana norma zawarta w stosowanym przepisie prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GSK 717/12; wyrok NSA z 4 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 934/12). W ramach pierwszego zarzutu naruszenia prawa materialnego organ skarżący kasacyjnie zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie dokonanie błędnej wykładni art. 1 ust. 1 u.d.i.p., art. 2 u.d.i.p., art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 73 § 1 k.p.a. oraz art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Powyższe zarzuty sprowadzają się zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji, że żądane dokumenty tj. dokumenty przesłane do GIF w przedmiocie zweryfikowania statusu aptek ogólnodostępnych zlokalizowanych w [...] (ul. [...]) i [...] (ul. [...]); pism i odpowiedzi wysłanych przez GIF w ww. sprawie (w tym do Podlaskiego WIF i Warmińsko-Mazurskiego WIF); odpowiedzi PWIF i WMWIF na pisma GIF - stanowią "informację publiczną", podczas gdy, zdaniem skarżącego kasacyjnie, w istocie stanowią one "dokumenty wewnętrzne", niepodlegające udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Rozpoznając ten zarzut należy odwołać się do aksjologii statuowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji prawa do informacji publicznej. Zgodnie z tym przepisem obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawodawca uznał zatem, że obywatele powinni być wyposażeni w narzędzia prawne uprawniające do jak najszerszego dostępu do danych wytwarzanych przez organy władzy państwowej. Wskazuje na to również szeroka definicja informacji publicznej określona w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., wedle którego "każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie". Celem takiego rozwiązania jest więc pełna realizacja politycznego prawa dostępu do informacji publicznej, bowiem szeroki dostęp do informacji publicznej stanowi niezbędną przesłankę istnienia społeczeństwa obywatelskiego, a co za tym idzie - urzeczywistnienia demokratycznych zasad funkcjonowania władzy publicznej w państwie prawnym, tak aby obywatele jako podmiot a nie przedmiot władzy, mogli na podstawie niezmanipulowanych danych, wyrabiać sobie opinię o funkcjonowaniu organów władzy publicznej, w tym sposobie i intencjach podejmowanych przez nie rozstrzygnięć. Oznacza to, że po pierwsze, w zakresie udostępniania informacji publicznej powinno stosować się zasadę in dubio pro libertate, a więc tak aby w przypadku wątpliwości co do charakteru informacji, należy w jej ocenie dokonać wykładni zapewniającej maksymalną możliwą realizację konstytucyjnie gwarantowanego prawa do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne (por. wyrok NSA z 18 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 2129/13). Po drugie, wszystkie wyjątki w zakresie udostępnienia informacji, w tym także te dotyczące uznania określonych danych za dokument wewnętrzny, należy wykładać w sposób wąski, bowiem priorytetem powinno być ujawnienie danych (por. A. Piskorz-Ryń, J. Wyporska-Frankiewicz [w:] Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, red. M. Sakowska-Baryła, LEX/el. 2025, oraz wyrok NSA z 27 stycznia 2021 r. sygn. akt I OSK 2130/11). W orzecznictwie ukształtował się pogląd, iż "dokumentem wewnętrznym" jest dokument, który nie jest skierowany do podmiotów zewnętrznych, służący wymianie informacji między pracownikami danego podmiotu lub struktury administracyjnej, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk, mogą określać zasady działania pracowników w określonych sytuacjach, mogą też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu (por. wyroki NSA: z 4 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 430/14; z 12 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1599/15; z 5 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2693/15; z 26 października 2018 r., sygn. akt I OSK 2678/16; z 8 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 1669/18; z 28 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 3211/18; z 7 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3154/21). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przytoczonym również w zaskarżonym wyroku, wielokrotnie zwracano uwagę, że zasadniczo dokumentacja o charakterze wewnętrznym bądź też aktywność o charakterze technicznym stanowią taki rodzaj aktywności podmiotu, który nie jest nośnikiem informacji publicznej. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, waloru takiej informacji nie ma wewnętrzna korespondencja, która służy wymianie informacji, a także gromadzeniu niezbędnych materiałów do rozstrzygnięcia sprawy, nie zawiera jednak ani informacji co do sposobu załatwienia sprawy, ani takich, które można byłoby uznać za wyrażenie stanowiska organu (por. wyrok NSA z 25 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 2320/13), korespondencja osoby wykonującej zadania publiczne z jej współpracownikami, nawet jeżeli w jakiejś części dotyczy wykonywanych przez tę osobę zadań publicznych; korespondencja taka nie ma jakiegokolwiek waloru oficjalności, a nawet jeśli zawiera propozycje dotyczące sposobu załatwienia określonej sprawy publicznej, to mieści się w zakresie swobody niezbędnej dla podjęcia prawidłowej decyzji po rozważeniu wszystkich racji przemawiających za różnorodnymi możliwościami jej załatwienia (por. wyrok NSA z 14 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1203/12; wyrok NSA z 25 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 2320/13; wyrok NSA z 31 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2770/13; wyrok NSA z 18 września 2014 r., sygn. akt I OSK 3073/13). Dokumentem wewnętrznym dokument, który nie jest skierowany do podmiotów zewnętrznych. Dokument taki może służyć wymianie informacji między pracownikami danego podmiotu, może określać zasady ich działania w określonych sytuacjach, może też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10). W związku z powyższym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji przedstawione w zaskarżonym wyroku, że korespondencja wymieniana pomiędzy podmiotami realizującymi niewątpliwie zadania publiczne (tj.: GIF, Podlaski WIF i Warmińsko-Mazurski WIF) nie stanowi "dokumentu wewnętrznego". Należy to jeszcze raz podkreślić, że korespondencja, której udostępnienia domaga się Spółka, została wytworzona przez GIF i skierowana do podmiotów zewnętrznych względem GIF, realizujących zadania publiczne (Podlaski WIF i Warmińsko-Mazurski WIF). Zatem, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, już z samego założenia posiada walor oficjalności. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie mógł także odnieść skutku zarzut niezastosowania art. 115 ust. 1 pkt 3 Prawa farmaceutycznego, zgodnie z którym GIF "(...) może wydawać wojewódzkim inspektorom farmaceutycznym polecenia dotyczące podjęcia konkretnych czynności w zakresie ich merytorycznego działania z zastrzeżeniem spraw objętych wydawaniem decyzji jako organu I instancji, a także może żądać od nich informacji w całym zakresie działania Inspekcji Farmaceutycznej". Konstrukcja zarzutu naruszenia prawa materialnego, w ramach którego strona skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi I instancji niezastosowanie art. 115 ust. 1 pkt 3 Prawa farmaceutycznego stanowi o jego wadliwości i bezzasadności. W odniesieniu do tak skonstruowanego zarzutu wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne w świetle brzmienia art. 174 p.p.s.a. formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako naruszenie przepisu prawa poprzez jego "niezastosowanie" czy "pominięcie" (por. wyrok NSA z 3 grudnia 2008 r., sygn. akt I OSK 1807/07; wyrok NSA z 14 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 1247/06; wyrok NSA z 28 marca 2007 r., sygn. akt I OSK 31/07; postanowienie NSA z 2 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 294/12). Zgodnie z innym poglądem wyrażanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej możliwe jest czasami kwestionowanie niezastosowania określonego przepisu prawa, z tym jednak zastrzeżeniem, że jeżeli strona skarżąca kasacyjnie podnosi w skardze kasacyjnej, że Sąd rozpoznający sprawę zastosował nie ten przepis prawa materialnego, który powinien być zastosowany. Wówczas skarżąca strona powinna wskazać przepis właściwy jako podstawę materialną rozstrzygnięcia i uzasadnić, dlaczego ten właśnie przepis powinien lec u podstaw kwestionowanego rozstrzygnięcia, tj. dlaczego powinien być zastosowany (por. wyrok NSA z 14 kwietnia 2004 r., sygn. akt OSK 121/04; wyrok NSA z 19 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 299/05; wyrok NSA z 15 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 323/10). Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w postaci pozytywnej, czyli zarzucenia zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, a także w postaci negatywnej, czyli zarzucenia niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana, wymaga jednak należytej precyzji w jego konstruowaniu w konkretnej sprawie (por. wyrok NSA z 3 października 2013 r., sygn. akt II FSK 1020/12). Zatem niezastosowany przez Sąd w procesie kontroli przepis prawa materialnego może czasami stanowić podstawę skargi kasacyjnej, jeżeli w konkretnym stanie faktycznym istniały podstawy do dokonania subsumcji a Sąd nie dostrzegając właściwej podstawy oparł swoje rozstrzygnięcie na podstawie niewłaściwej (por. B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, teza 5, Lex 2013; wyrok NSA z 16 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 400/10). Należy zatem stwierdzić, że nie dyskwalifikowałoby omawianego zarzutu skargi kasacyjnej wskazanie przez stronę skarżącą kasacyjnie na "niezastosowanie" określonego przepisu jedynie wtedy, gdyby strona skarżąca kasacyjnie jednocześnie wskazała przepisy, które w jej przekonaniu zostały wadliwie zastosowane zamiast przepisów przez nią wskazywanych wraz z podaniem uzasadnienia tego stanowiska (por. wyrok NSA z 8 listopada 2024 r., sygn. akt III OSK 600/23). W niniejszej sprawie Autor skargi kasacyjnej nie sprostał temu wymogowi. Tym samym czyni podnoszony zarzut naruszenia art. 115 ust. 1 pkt 3 Prawa farmaceutycznego nieskutecznym i wadliwie uzasadnionym. Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 209 p.p.s.a. w zw. z art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.