Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

III OSK 1300/24

Wyrok NSA z 21 października 2026 r., III OSK 1300/24 – odpady

Wynik

Oddalono skargę kasacyjną

Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia
21 października 2026
Prawomocne
tak

Treść rozstrzygnięcia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Artur Kuś Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (sprawozdawca) Protokolant Starszy asystent sędziego Edyta Kuczkowska po rozpoznaniu w dniu 21 października 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 1138/23 w sprawie ze skargi K. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 12 czerwca 2023 r. znak SKO.OŚ/4170/102/2023 w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów oddala skargę kasacyjną.

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej "WSA w Krakowie" , "Sąd I instancji" ) wyrokiem z dnia 23 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 1138/23, oddalił skargę K. J. (dalej "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej: "Kolegium", "SKO", "organ" ) z 12 czerwca 2023 r., znak SKO.OŚ/4170/102/2023, w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów. Powyższy wyrok, od którego została złożona skarga kasacyjna, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Prezydent Miasta Krakowa (dalej: "Prezydent", "organ I instancji" ) decyzją z 27 stycznia 2023 r., nr WS-06.6236.595.2021.MKr, nakazał skarżącemu: 1a/ usunięcie wszystkich odpadów pochodzących z funkcjonowania gospodarstwa domowego zlokalizowanego w [...] przy ul. [...] i wytworzonych w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej w postaci: wiaderek plastikowych, skrzynek z tworzywa sztucznego, folii, palet, zgniecionej metalowej beczki, opakowań po farbach, opon samochodowych i rowerowych, części karoserii samochodowej w tym błotnika, drewnianych podestów, złomu metali, fragmentów rurek, płyt azbestowo - cementowych falistych, drewnianych ram okiennych, ram okiennych PCV, fragmentów opraw lamp ulicznych, lodówek, kuchenki elektrycznej, pryzmy gałęzi i pni, worków z odpadami ulegającymi biodegradacji, trawy, leżaka, brodzików prysznicowych, szklanych drzwi prysznicowych, walizek, armatury sanitarnej, krzeseł, zabawek, drzwi, metalowego wózka, kanapy, zlewu, misek, futryn, tj. rodzaju: opakowania z tworzyw sztucznych, kod: 15 0102; opakowania z drewna, kod: 150103; opakowania z metali, kod: 15 0104; opakowania zawierające pozostałości substancji niebezpiecznych lub nimi zanieczyszczone, kod: 15 0110*; zużyte opony, kod: 16 0103; metale żelazne, kod: 16 0117; tworzywa sztuczne, kod: 16 0119; drewno, kod: 17 02 01; żelazo i stal, kod: 17 04 05, materiały budowlane zawierające azbest, kod: 170605*; zmieszane odpady z budowy, remontów i demontażu inne niż wymienione w 17 09 01,1709 02 i 17 09 03, kod: 17 09 04; zużyte urządzenia elektryczne i elektroniczne inne niż wymienione w 20 01 21 i 20 01 23 zawierające niebezpieczne składniki, kod: 20 0135*; zużyte urządzenia elektryczne i elektroniczne inne niż wymienione w 20 0121, 20 01 23 i 20 01 35, kod: 20 0136; odpady ulegające biodegradacji, kod: 20 02 01; odpady wielkogabarytowe kod: 20 03 07 składowanych na działce nr [...] obręb [...] jedn. ewid. [...], położonej w [...] przy ul. [...], luzem, w workach lub w pryzmach; 1b/ usunięcie wszystkich odpadów w postaci: folii, gruzu betonowego, drewna, okien, plastikowych siedzeń, rodzaju: opakowania z tworzyw sztucznych, kod: 15 0102; odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów, kod: 17 0101; drewno, kod: 17 02 01; zmieszane odpady z budowy, remontów i demontażu inne niż wymienione w 17 09 01,1709 02 i 17 09 03, kod: 17 09 04; odpady wielkogabarytowe kod: 20 03 07 składowanych luzem, w workach lub w pryzmach na terenie działki o nr [...] obręb [...] jedn. ewid. [...], położonych w [...] przy ul. [...]. W decyzji tej organ I instancji wskazał jednocześnie, że wykonanie jej nastąpi poprzez załadunek składowanych odpadów na środki transportu i ich przetransportowanie do uprawnionego miejsca odzysku lub unieszkodliwiania (składowania) tego rodzaju odpadów, prowadzonego przez podmiot posiadający odpowiednie zezwolenie właściwego organu, zgodnie z ustawą o odpadach, z którym to podmiotem skarżący winien zawrzeć stosowną umowę. Na wykonanie ww. czynności Prezydent zakreślił 90-dniowy termin od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna. Na sutek odwołania skarżącego, SKO decyzją z 12 czerwca 2023 r., nr SKO.OŚ/4170/102/2023, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że w postępowaniu przed Prezydentem zostało ustalone, iż działki nr [...] i [...] stanowią własność skarżącego i są przez niego wykorzystywane. Jest to teren położony po północnej stronie ul. [...], na który wjazd nie prowadzi jednak bezpośrednio z tej ulicy, ale z działek nr [...] lub [....] obręb [...] jedn. ewid. [...], przez co działki nr [...] i [...] nie są widoczne od strony tej ulicy. Od strony działki nr [...] na działce nr [...] znajduje się budynek mieszkalny. Za ww. budynkiem w kierunku wschodnim znajdują się wiaty/magazyny oraz prowadząca do nich droga dojazdowa utwardzona gruzem ceglanym i betonowym. Po obu stronach utworzonej drogi, jak i na niezagospodarowanej ww. obiektami części działki, znajdują się w stosach, pryzmach bądź punktowo: wiaderka plastikowe, skrzynki z tworzywa sztucznego, folie, palety, zgnieciona metalowa beczka, opakowania po farbach, opony samochodowe i rowerowe, części karoserii samochodowej w tym błotnik, drewniane podesty, złom metali, fragmenty rurek, płyty azbestowo - cementowe faliste, drewniane ramy okienne, ramy okienne PCV, fragmenty opraw lamp ulicznych, lodówki, kuchenka elektryczna, pryzmy gałęzi i pni, worki z odpadami ulegającymi biodegradacji - trawa, leżak, brodziki prysznicowe, szklane drzwi prysznicowe, walizki, armatura sanitarna, krzesła, zabawki, drzwi, metalowy wózek, kanapa, zlew, miski, futryny, taczki, nieuszkodzone (sprawne) lampy, parasole, zbiornik szamba, kwiaty, konewki, rowery, drabina, kaski, deskorolka, sztućce, doniczki w tym z rosnącymi roślinami, meble ogrodowe, narzędzia ogrodowe, wózki dziecięce, narty, słoiki, materiały budowlane, szklanki, garnki, brytfanki, koszyki wiklinowe, miski, konewki, opryskiwacz, grill, drabina. Powyżej wskazane elementy zalegają na działce naprzemiennie, w tym wymieszane są ze sobą, powodując utratę ich funkcji użytkowych i ogólne zaśmiecenie działki nr [...]. Z kolei działka nr [...] wykorzystywana jest do przetrzymywania zwierząt – [...]. Również na powierzchni tej działki znajdują się: gruz betonowy, drewno, okna drewniane, siedzenia, folie. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą pn. [...] ze stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej w [...] przy ul. [...]. W ramach tej działalności świadczy m. in.: usługi w zakresie wymiany oświetlenia drogowego, roboty drogowe i ogólnobudowlane. Kolegium wskazało, że na działki nr [...] i [...] zostały przemieszczone przedmioty stanowiące wyposażenie nieruchomości zlokalizowanej w [...] ul. [...], w tym odpady powstałe w wyniku sprzątania tej nieruchomości, opuszczanej przez skarżącego ze względu na przebieg budowanej tam trasy szybkiego ruchu (trasa [...]). Na wspomnianych działkach znajdują się również materiały wykorzystywane w ramach ww. działalności gospodarczej, jak i odpady wytwarzane w ramach tej działalności. Przy czym w związku z robotami przeprowadzonymi przez skarżącego na tych działkach Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w K. wydał [...] lipca 2020 r. decyzję, którą nakazał skarżącemu (inwestorowi) rozbiórkę obiektu budowlanego oznaczonego numerem [...] (budynek o wymiarach zewnętrznych w rzucie prostokąta [...] i powierzchni zabudowy [...] m², zlokalizowany na działce nr [...] obr. [...] – [...] obiekt w szeregu od [...] strony działki nr [...] obr. [...] realizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz przywrócenie do stanu poprzedniego obszaru realizowanej budowy poprzez zasypanie powstałego wykopu ziemią wraz z uporządkowaniem terenu. Wobec niewykonania przez skarżącego powyższego obowiązku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w K. prowadzi dalsze czynności w sprawie. Organ odwoławczy podał, że obecnie działki nr [...] i [...] w części podlegają ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr XLIV/1162/20 Rady Miasta Krakowa z 27 sierpnia 2020 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta Krakowa" - etap B, podetap B6. Zgodnie z tym planem te części działek znajdują się na terenach rolniczych oznaczonych na rysunku planu symbolem [...]. Pozostałe części działki nr [...] i [...] znajdują się na terenach nieobjętych ustaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium zauważyło ponadto, że skarżący jako osoba prowadząca działalność gospodarczą nie legitymuje się żadną decyzją wydaną na podstawie art. 42 ustawy o odpadach, uprawniającą do zbierania odpadów lub do przetwarzania odpadów. Jednocześnie zakwestionował on, iż na terenie działek nr [...] i [...] znajdują się odpady i wniósł do protokołu z rozprawy administracyjnej przeprowadzanej [...] stycznia 2022 r., że sprzeciwia się określeniem "odpady" elementów metalowych, drewnianych oraz z tworzyw sztucznych, gdyż stanowią one materiały na potrzeby budowlane oraz prowadzonej działalności gospodarczej, a także podniósł, że większość przedmiotów składanych na terenie działek nr [...] i [...] nie stanowi odpadów i zostaną one ponownie wykorzystane. Wobec powyższego SKO zaznaczyło, że organ I instancji wyjaśnił, iż decyzja nie odnosi się do zagadnień związanych z prowadzonymi przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego czynnościami na przedmiotowych działkach, w tym określonymi przywoływaną decyzją z [...] lipca 2020 r. dotyczącą rozbiórki obiektu budowlanego oraz przywróceniem do stanu poprzedniego obszaru realizowanej budowy poprzez zasypanie powstałego wykopu ziemią wraz z uporządkowaniem terenu. Zdaniem organu I instancji na działkach nr [...] i [...] zgromadzonych zostało szereg przedmiotów pochodzących z funkcjonowania gospodarstwa domowego skarżącego, jak również materiały budowalne wykorzystywane w ramach wznoszenia obiektów wiat/magazynów na działce nr [...]. Na działkach tych znajdują się również odpady wytworzone w ramach prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. SKO przywołało treść art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach wskazując, że odpadem jest rzecz, której podmiot zamierza się pozbyć lub do pozbycia się której jest zobowiązany. W związku tym, w ocenie Kolegium, prawidłowo Prezydent podjął czynności mające na celu ustalenie czy przedmioty pochodzące z funkcjonowania gospodarstwa domowego zlokalizowanego w [...] przy ul. [...] takie jak: lodówki, kuchenka elektryczna, leżak, walizki, armatura sanitarna, zabawki, krzesła, metalowy wózek, kanapa, miski to przedmioty, których skarżący pozbył się lub też zamierza się pozbyć czy do pozbycia się ich jest zobowiązany, tj. czy stanowią one odpady. W ramach tych czynności organ I instancji przesłuchał świadków - osoby zamieszkałe w niedalekiej odległości od działek nr [...] i [...], a zeznania ich potwierdzają, że skarżący przywiózł na teren ww. działek wyposażenie domu znajdującego się w [...] przy ul. [...]. Zeznania te potwierdzają również, iż na teren wspomnianych działek skarżący przywozi odpady ulegające biodegradacji w workach, pozyskane od innych ich wytwórców. Potwierdzono także, że działki nr [...] i [...] służą skarżącemu do przetrzymywania materiałów wykorzystywanych do prowadzonej działalności gospodarczej, jak i odpadów wytwarzanych w ramach tej działalności. Dodatkowo organ odwoławczy podkreślił, że zebrany materiał dowodowy pozwolił organowi I instancji na ustalenie, iż ziemia znajdująca się w pryzmach na przedmiotowych działkach pochodzi z wykonywanych na nich prac ziemnych, a zatem w odniesieniu do niej nie znajdują zastosowania przepisy ustawy o odpadach, stosownie do art. 2 pkt 3 tej ustawy. Przy czym, według zarówno Prezydenta jak i SKO, w okolicznościach przedmiotowej sprawy odpadami w rozumieniu przepisów ww. ustawy są: wiaderka plastikowe, skrzynki z tworzywa sztucznego, folie, palety, zgnieciona metalowa beczka, opakowania po farbach, opony samochodowe i rowerowe, części karoserii samochodowej w tym błotnik, drewniane podesty, drewno, lodówki, kuchenka elektryczna, leżak, brodziki prysznicowe, szklane drzwi prysznicowe, walizki, armatura sanitarna, krzesła, zabawki, drzwi, metalowy wózek, kanapa, zlew, miski, plastikowe siedzenia, zalegające w sposób zmieszany, co powoduje utratę funkcji użytkowych. Odpadami, których pozbył się skarżący są również: gruz betonowy, drewno, złom metali, fragmenty rurek, płyty azbestowo - cementowe faliste, drewniane ramy okienne, ramy okienne PCV, fragmenty opraw lamp ulicznych, pryzmy gałęzi i pni, worki z odpadami ulegającymi biodegradacji, trawa. Dodatkowo SKO zauważył, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa tylko niektóre rodzaje odpadów mogą być wykorzystywane przez osoby fizyczne i to w granicach norm wyznaczonych przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku. W rozporządzeniu tym nie wyszczególniono odpadów rodzaju materiały budowlane zawierające azbest (kod 17 06 05*). Oznacza to, że płyty azbestowo-cementowe niewykorzystywane jako pokrycie dachowe lub elewacyjne nie mogą być ponownie wykorzystywane. Ponadto w przypadku płyt azbestowo cementowych zastosowanie znajdują przepisy szczególne. I tak zgodnie z ustawą z dnia 19 czerwca 1997 r. o zakazie stosowania wyrobów azbestowych zakazuje się wprowadzania, produkcji oraz obrotu azbestem i jego wyrobami. Zabronione jest również jego ponowne wykorzystywanie. Jednocześnie azbest został w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo Ochrony Środowiska zaklasyfikowany jako substancja stwarzająca szczególne zagrożenie dla środowiska. Rozporządzenie to nie przewiduje również możliwości przekazania do wykorzystania odpadów rodzaju: odpady ulegające biodegradacji (kod: 20 02 01), tj. odpadów, które zalegają na działkach nr [...] i [...] w workach, a które zostały odebrane przez skarżącego od osób fizycznych. Rozporządzenie wyszczególnia też szereg rodzajów odpadów, które mogą być wykorzystywane przez osoby fizyczne określając równocześnie ich dopuszczalne metody odzysku, a wśród tych metod nie podano możliwości przetrzymywania ww. odpadów w workach, luzem lub punktowo wymieszanych ze sobą. Kolegium stwierdziło, że działki nr [...] i [..] służą skarżącemu (inwestorowi) jako magazyn w ramach prowadzonej działalności gospodarczej usługowej, gdyż świadcząc usługi ogólnobudowlane skarżący staje się wytwórcą odpadów powstających w ramach tych prac. Ponowne wykorzystanie powstających odpadów w ramach prowadzonej przez skarżącego działalności wymaga zatem uzyskana zezwolenia na przetwarzanie odpadów, wydanego na podstawie przepisów ustawy o odpadach, którego to zezwolenia skarżący nie posiada, a które uprawniałoby go do ponownego wykorzystania odpadów. Z kolei działki nr [...] i [...] nie są miejscem przeznaczonym do składowania odpadów. Miejscem składowania odpadów może być bowiem jedynie składowisko odpadów, którego realizacja (jako budowli) może nastąpić wyłącznie w trybie przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy Prawo budowlane i innych, szczególnych przepisów. Według Kolegium przedmiotowe działki nie są też miejscem magazynowania odpadów ani miejscem ich wytwarzania objętych orzeczeniem decyzji. Nadto na działkach tych nie jest prowadzone zbieranie czy przetwarzanie odpadów. Dodatkowo Prezydent nie wydał decyzji zezwalających na zbieranie lub przetwarzanie odpadów, które to mogłyby określać sposób magazynowania opisanych odpadów na ww. działkach. Przy czym zgodnie z art. 45 ust. 1 pkt 10 tylko wytwórca odpadów, który zbiera odpady w miejscu ich wytworzenia zwolniony jest z obowiązku uzyskana zezwolenia na zbieranie odpadów, a w niniejszej sprawie taki przypadek w ocenie SKO nie zachodzi. Ustalono bowiem, że odpady wytwarzane w ramach prowadzonej przez skarżącego działalności przewożone są na działki nr [...] i [...], a w konsekwencji odpady te znajdują się w miejscu nieprzeznaczonym do ich składowania ani magazynowania. Na powyższą decyzję skargę do WSA w Krakowie wniósł skarżący, zarzucając wydanie decyzji z naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. W dniu 23 listopada 2023 r. WSA w Krakowie wydał opisany na wstępie wyrok oddalający skargę. W uzasadnieniu przytoczył treść przepisów art. 3 ust. 1 pkt 6, art. 26 ust. 1 i 2, art. 3 ust 1 pkt 19 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 992 z póżn. zm., dalej "uoo" ). Podał, że domniemanie, iż władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów zostało wprowadzone przez ustawodawcę w celu uniknięcia sytuacji, gdy brak jest podmiotu odpowiedzialnego za umieszczenie odpadów na nieruchomości (wytwórcy odpadów). Oznacza to, że domniemanie to może być obalone w przypadku, kiedy możliwe jest ustalenie podmiotu odpowiedzialnego za składowanie odpadów. Legalne magazynowanie odpadów prowadzone w ramach wytwarzania, zbierania lub przetwarzania odpadów, zgodnie z art. 41 ust. 1 uoo, może odbywać się wyłącznie na podstawie zezwolenia. Gromadzenie odpadów bez zezwolenia i ich nieusunięcie obliguje organ do wszczęcia postępowania wieńczącego decyzją, o której mowa w art. 26 ust 2 uoo. Obowiązek usunięcia odpadów ciąży na posiadaczu odpadów, a jego odpowiedzialność oparta jest na obiektywnym fakcie zalegania odpadów w miejscu do tego nieprzeznaczonym. Stwierdzenie przez organ nielegalnego składowania odpadów tj. składowania odpadów bez zezwolenia w terenie nieprzeznczonym do tego typu działalności i ustalenie podmiotu, który jest ich posiadaczem, skutkować zawsze winno nakazaniem usunięcia odpadów kierowanym właśnie do ich (odpadów) posiadacza. Decyzja o nakazie usunięcia odpadów wydawana jest w ramach związania administracyjnego tj. sytuacji, kiedy ustalenia określonego stanu faktycznego implikują wydanie decyzji o określonej treści. WSA w Krakowie podał, że w toku przeprowadzonego postępowania wykazano, że odpady gromadzone na działkach nr [...] i [...] pochodzą z prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej (są na te działki przywożone i luzem składowane) a same te działki, nie są miejscem przeznaczonym do składowania ani też magazynowania odpadów. Sąd I instancji podkreślił, że samo domniemanie wynikające z art. 3 ust 1 pkt 19 ustawy zwalniało organ z konieczności szczegółowych ustaleń, co do okoliczności w jakich odpady na działkach nr [...] i [...] zostały zgromadzone, tym niemniej organ okoliczności te ustalił. Zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Zamiar posiadacza odpadu pozbycia się odpadu, lub brak tego zamiaru w stosunku do niektórych składowanych rzeczy, nie jest przesłanką by uznać, że taka rzecz to nie odpad, którego gromadzenie w miejscu nieprzeznaczonym do jej składowania jest niedozwolone. Zgodnie bowiem z 3 ust. 1 pkt 6 uoo, odpad to także substancja, do pozbycia której posiadacz jest obowiązany. Z kolei przepis art. 45 ust. 1 pkt 2 uoo stanowi, iż z obowiązku uzyskania odpowiednio zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów zwalnia się osobę fizyczną i jednostkę organizacyjną niebędące przedsiębiorcami, wykorzystujące odpady na potrzeby własne, zgodnie z art. 27 ust. 8. Ten art. 27 ust. 8 stanowi zaś, że osoba fizyczna i jednostka organizacyjna niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi tylko takie rodzaje odpadów, za pomocą takich metod odzysku, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 10, i w takich ilościach, które mogą bezpiecznie wykorzystać na potrzeby własne. Skarżący jako przedsiębiorca, który przedmiotowy odpad uzyskał w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie jest adresatem normy, wynikającej z wyżej przytoczonych przepisów. Zwolnienie to bowiem obejmuje jedynie osoby fizyczne i jednostki organizacyjne niebędących przedsiębiorcami. W ocenie Sądu I instancji ustalenia organu, ale też brak jakiejkolwiek argumentacji zamieszczonej w skardze, nie wskakują na to, by kontrolowanej sprawie zachodziły także inne przesłanki stosowania zwolnień, o których mowa w art. 45 uoo. Pismem z 2 lutego 2024 r. skargę kasacyjną od wyroku WSA w Krakowie o sygn. akt II SA/Kr 1138/23 w całości wywiódł skarżący (dalej również "skarżący kasacyjnie" ), zarzucając: 1) naruszenie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej "p.p.s.a." ) poprzez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy skarżona decyzja naruszała art. 7, art, 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. - w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez: • niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego poprzez pominięcie okoliczności przemawiających za tym, że przedmioty zgromadzone na nieruchomości skarżącego co najmniej w części nie zmieniły swojego pierwotnego przeznaczenia i mogły zostać ponownie wykorzystane zgodnie z tym przeznaczeniem (np. lampy i elementy oświetlenia), a skarżący wyrażał zamiar takiego ich wykorzystania, co wyklucza możliwość uznania ich za takie, których skarżący się pozbył łub zamierza się pozbyć, • takie sformułowanie uzasadnienia zaskarżanej decyzji, z którego nie wynika, na jakich podstawach organ uznał, że skarżący pozbył się lub zamierzał się pozbyć przedmiotów zgromadzonych na nieruchomości skarżącego, • sformułowanie wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia zaskarżanej decyzji, w którym organ uznaje skarżącego za wytwórcę odpadów pochodzących z jego działalności gospodarczej, a jednocześnie pomija wyraźnie deklarowaną przez skarżącego wolę ponownego wykorzystania przedmiotów zgromadzonych na nieruchomości w ramach działalności gospodarczej skarżącego i zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem tych przedmiotów, • niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego poprzez pominięcie okoliczności, że część przedmiotów zgromadzonych na nieruchomości skarżącego pochodziła z jego gospodarstwa domowego i w związku z tym mogły być gromadzone i zostać poddane odzyskowi w ramach gospodarstwa domowego skarżącego, a nie w ramach prowadzonej przez niego działalności, co powinno skutkować jej uchyleniem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.; 2) naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy skarżona decyzja naruszała art. 3 ust. 1 pkt. 6 u.o. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie wszystkich wymienionych w zaskarżonej decyzji przedmiotów za odpady, mimo iż przynajmniej w przypadku część z nich okoliczności sprawy jednoznacznie.wskazywały na brak woli pozbycia się ich przez skarżącego, a wręcz na zamiar ich ponownego wykorzystania, zgodny z pierwotnym przeznaczeniem, co powinno skutkować jej uchyleniem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.; 3) naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy skarżona decyzja naruszała art. 45 ust. 1 pkt. 2 u.o. i art. 27 ust. 8 u.o. poprzez jego niezastosowanie co do tych odpadów, które pochodziły z gospodarstwa domowego skarżącego, co powinno skutkować jej uchyleniem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.; 4) naruszenie art. 131 § 1 p.p.s.a. poprzez poczynienie przez Sąd ustaleń odmiennych od ustaleń organu polegające na stwierdzeniu, że odpady na nieruchomościach skarżącego pochodzą z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, podczas gdy z ustaleń organu znajdujących zresztą odzwierciedlenie w sentencji decyzji, na nieruchomościach skarżącego znajdowały się przedmioty (uznane za odpady) pochodzące również z gospodarstwa domowego skarżącego; 5) naruszenie art. 45 ust. 1 pkt 2 i art. 27 ust. 8 u.o. poprzez ich błędną wykładnię poprzez przyjęcie, że wyjątek określony w tych przepisie nie odnosi się do skarżącego, skoro prowadzi on działalność gospodarczą, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów pozwała na ich zastosowanie również do osoby fizycznej, która co prawda prowadzi działalność gospodarczą, ale bez związku z tą działalnością gromadzi i dokonuje odzysku odpadów pochodzących z jej gospodarstwa domowego, a nie z działalności gospodarczej. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Dodatkowo wystąpił z wnioskiem o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026r. poz. 143 ze zm., dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych. Oznacza to, że jeżeli - tak jak w rozpoznawanej sprawie - nie zachodzi nieważność postępowania zakres postępowania kasacyjnego wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Jak już wyżej wskazano z przytoczonych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Rozpoznawszy skargę kasacyjną, w tak zakreślonych granicach, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i tym samym podlega oddaleniu. Na wstępie należy podkreślić, że skarżący kasacyjnie nie zakwestionował poczynionych przez orzekające organy, a następnie zaakceptowanych przez Sąd I instancji, ustaleń dotyczących jego tytułu prawnego do nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...] na działce nr ewid. [...] obręb [...] jedn. ewid. [...] oraz faktu, że jest posiadaczem wszystkich rzeczy znajdujących się na tej nieruchomości uznanych przez organ za odpady. W zarzutach kasacyjnych dotyczących naruszenia zarówno przepisów postępowania jak i prawa materialnego skarżący kwestionuje przed wszystkich uznanie wszystkich przedmiotów wymienionych w pkt I decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 27 stycznia 2023 roku, utrzymanej następnie w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 12 czerwca 2023 roku - za odpady w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 20112 roku o odpadach. Z treści zarzutów kasacyjnych i uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżący wymienia w tym zakresie lampy i elementy oświetleniowe. Co prawda skarżący poprzedza wymienienie tych elementów zwrotem "np.", z uwagi jednak na wskazany wyżej sformalizowany charakter środka zaskarżenia jakim jest skarga kasacyjna i zasadę dyspozycyjności nie jest zadaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zastępowanie strony w poszukiwaniu innych rzeczy wymienionych w zaskarżonej decyzji jako odpady, które nie odpowiadają tej definicji. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach, przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub, do których pozbycia się jest obowiązany. Przepis ten stanowi implementację art. 3 pkt 1 dyrektywy nr 2008/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (Dz.Urz.UE. L z 2008 r. poz. 312, s. 3; dalej jako: "dyrektywa 2008/98/WE" ). Z definicji zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach wynika dwoista natura odpadu. Odpadem zatem pod pewnymi warunkami może stać się substancja lub przedmiot. Pojęcie "pozbywać się" należy interpretować w świetle celu ogólnego przepisów ustawy o odpadach, którym jest ochrona zdrowia ludzi i środowiska przed szkodliwymi skutkami spowodowanymi przez substancję lub przedmiot, które mogą stać się odpadami oraz w świetle celów szczegółowych wynikających zasad gospodarki odpadami. Termin "pozbywać się", który określa zakres stosowania pojęcia "odpad", nie może zatem być interpretowany wąsko. Przy interpretacji pojęcia "pozbywać się" należy brać pod uwagę przede wszystkim obowiązujące normy prawne dotyczące procesów ponownego użycia, przetwarzania, recyklingu oraz odzysku poszczególnych rodzajów odpadów. Istotne znaczenie mają także standardy dotyczące bezpieczeństwa używania substancji lub przedmiotów. Pozbycie się substancji lub przedmiotu, które stają się odpadem powinno być także oceniane przez pryzmat zasad: zapobiegania odpadom oraz przezorności i materialnej odpowiedzialności sprawcy zanieczyszczającego środowisko (por. E. Zębek, Zasady gospodarki odpadami w ujęciu prawnym i środowiskowym, KPP Monografie, Olsztyn 2018, s. 81). W świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zakwalifikowanie substancji lub przedmiotu jako "odpadów" wynika przede wszystkim z zachowania posiadacza i ze znaczenia terminu "pozbywać się". Pojęcie "pozbywać się" należy interpretować z uwzględnieniem celu dyrektywy 2008/98, którym zgodnie z motywem 6 tej dyrektywy jest zmniejszenie negatywnych skutków wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi dla zdrowia ludzkiego i środowiska. Pojęcie to wymaga również wykładni w świetle art. 191 ust. 2 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej z 26 października 2012 r. (Dz.Urz.UE.C Nr 326, s. 47), który stanowi, że polityka Unii Europejskiej w dziedzinie środowiska stawia sobie za cel wysoki poziom ochrony i opiera się w szczególności na zasadach ostrożności i działania zapobiegawczego. Wynika z tego, że sensu largo pojęcie "pozbywać się" obejmuje zarówno "odzysk", jak i "unieszkodliwianie" danej substancji lub przedmiotu w rozumieniu art. 3 pkt 15 i 19 dyrektywy. Z orzecznictwa TSUE wynika także, że to, czy są to "odpady" w rozumieniu dyrektywy 2008/98, należy potwierdzić w świetle wszystkich okoliczności, z uwzględnieniem celu tej dyrektywy i jej skuteczności, która nie powinna zostać naruszona. Pewne okoliczności mogą zatem stanowić wskazówkę występowania działania polegającego na pozbywaniu się, zamiaru pozbycia się lub zobowiązania do pozbycia się substancji lub przedmiotu w rozumieniu art. 3 pkt 1 dyrektywy 2008/98. Jednocześnie nie budzi wątpliwości, że pojęcie odpadów nie wyklucza substancji i przedmiotów, które mogą zostać ponownie gospodarczo wykorzystane (zob. wyroki: z dnia 24 czerwca 2008 r., Commune de Mesquer, C 188/07, EU:C:2008:359, pkt 40; z dnia 3 października 2013 r., Brady, C 113/12, EU:C:2013:627). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, ze zgromadzonego przez organy w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, że na nieruchomości objętej decyzją znajdują się odpady w postaci fragmentów opraw lamp ulicznych i innych elementów oświetleniowych. Znajduje to potwierdzenie w sporządzonych protokołach z przeprowadzonych oględzin z dnia [...] kwietnia 2021 roku, [...] maja 2021 roku oraz [...] listopada 2022 roku oraz dołączonych do tych protokołów dokumentacji fotograficznej przedstawiającej stan zagospodarowania nieruchomości. Składowanie wyżej wymienionych elementów wśród innych przedmiotów niewątpliwie będącymi odpadami, stan techniczny tych przedmiotów niewątpliwie wskazują, że utraciły one podstawowe cechy pozwalające na ich wykorzystanie zgodnie z dotychczasowym przeznaczenia oraz o woli skarżącego ich pozbycia się. Należy nadto podkreślić, że w trakcie przeprowadzonych oględzin stwierdzono także na nieruchomości skarżącego kasacyjnie sprawne (nieuszkodzone) lampy, jednak przedmioty te nie są objęte obowiązkiem ich usunięcia. Organ I instancji jednoznacznie stwierdził w uzasadnieniu swojej decyzji, że takie lampy znajdują się na nieruchomości skarżącego, są sprawne technicznie oraz nieuszkodzone pochodzące z prowadzonego przez skarżącego kasacyjnie gospodarstwa domowego, które nie odpowiadają definicji odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach, a tym samym skarżący nie jest obowiązany do ich pozbycia się. Nie są one objęte nakazem ich usunięcia z nieruchomości. Oprócz wspomnianych wyżej lamp organ wymienił także inne przedmioty takie jak taczki, parasole, zbiorniki szamba, konewki, rowery, drabina, kaski, deskorolka, sztućce, doniczki, meble ogrodowe, materiały budowlane, koszyki wiklinowe, miski, grill, opryskiwacz, drabinę, które nie uznał za odpady w rozumieniu art. art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach. Tym samym zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organy administracji art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a oraz art. 107 § 3 k.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie organy przed wydaniem zaskarżonej decyzji zgromadziły materiał dowodowy z zachowaniem zasad wynikających z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Jego ocena odpowiada zasadzie swobody oceny materiału dowodowego wynikającej z art. 80 k.p.a., która to ocena została następnie przedstawiona w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano argumentację przemawiająca za uznaniem rzeczy wymienionych w decyzji za odpady oraz wskazano prawidłowo ich kalifikację. Nadmienić należy, że w pojęciu definicji odpadów mieści się nie tylko pojęcie, że odpadem jest każda substancja lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć, które akcentuje skarżący kasacyjne w ramach ocenianego zarzutu kasacyjnego, ale także do których pozbycia się jest obowiązany. O tym zaś decyduje nie tylko wola i zamiar posiadacza, ale także obiektywne przesłanki dotyczące stanu technicznego danego przedmiotu, uniemożliwiający jego wykorzystanie zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, a ich przygotowanie do ponownego użycia wymaga przeprowadzenia procesu odzysku. Uznając, że dany przedmiot lub substancja jest odpadem organ musi wykazać jedną z przesłanek wskazanych w definicji art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach, a nie wszystkie trzy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przepisów art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 pkt 2 i art. 27 ust. 8 ustawy o odpadach. Skarżący kasacyjnie, uznał bowiem, że organy bezzasadnie odmówiły ich zastosowania w realiach niniejszej sprawy, co by uzasadniło odstąpienie od nałożenia na niego obowiązku usunięcia odpadów. Przepis art. 45 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach stanowi, że z obowiązku uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów zwalnia się osobę fizyczną i jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami, wykorzystujące odpady na potrzeby własne, zgodnie z art. 27 ust. 8. Z kolei przepis art. 27 ust. 8 ustawy o odpadach stanowi, że osoby fizyczne i jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi tylko takie rodzaje odpadów, za pomocą takich metod odzysku, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 10, i w takich ilościach, które mogą bezpiecznie wykorzystać na potrzeby własne. Jednocześnie należy odwołać się do treści art. 27 ust. 10 ustawy o odpadach, który upoważnia ministra właściwego do spraw klimatu, w drodze rozporządzenia do określenia listy rodzajów odpadów, które wyżej wymienione podmioty mogą poddać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalne metody odzysku oraz określić dla niektórych rodzajów odpadów warunki ich magazynowania odpadów przeznaczonych do wykorzystania na potrzeby własne oraz dopuszczalnej ilości, które te podmioty mogą przyjąć i magazynować w ciągu roku, lub sposób określenia tych ilości, kierując się właściwościami odpadów oraz możliwości ich bezpiecznego wykorzystania. Zwolnienie zatem z obowiązku posiadania zezwolenia na zbieranie odpadów lub na przetwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 45 ust. ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach musi się odbywać się tylko przy uwzględnieniu regulacji wskazanej w art. 27 ust. 8 ustawy o odpadach, ale także z zgodnie z przepisami wykonawczymi wydanymi na podstawie art. 27 ust. 10 ustawy o odpadach, do których odsyła art. 27 ust. 8. Tym aktem wykonawczym jest rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 roku w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne oraz dopuszczalne metody ich odzysku (Dz.U. z 2016r., poz. 93). Podnosząc ten zarzut kasacyjny skarżący nie wskazał jakich rodzajów odpadów wymienionych w decyzji nakładającej obowiązek ich usunięcia w jego przypadku dotyczy zwolnienie, o którym mowa w art. 45 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach, w jaki sposób zamierza je wykorzystać, jakie zamierza zastosować metody odzysku. Zgodzić się należy jedynie ze stwierdzeniem skarżącego kasacyjnie, że sam fakt, że osoba jest przedsiębiorcą nie sprawia automatycznie, że osoba ta w każdej dziedzinie życia, w każdym stosunku prawnym i w odniesieniu do każdej czynności faktycznej występuje w charakterze przedsiębiorcy. Podejmowane przez takie osoby czynności jak przetwarzanie odpadów mogą mieścić się także w sferze życia prywatnego, nie będące w sferze prowadzonej przez nią działalności gospodarczej (np. wykorzystanie określonego rodzaju odpadu do utwardzenia nieruchomości wykorzystywanej tylko i wyłącznie na cele mieszkaniowe danej osoby). Jednak jak wyżej wskazano to skarżący kasacyjnie winien wykazać sytuacje, o których mowa w art. 27 ust. 8 i wydanych na podstawie art. 27 ust. 10 ustawy o odpadach przepisach wykonawczych. Brak jest także podstaw do uwzględnienia zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 131 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 131 p.p.s.a. zawiera tylko jedną jednostkę redakcyjną. Nie jest podzielony na paragrafy. Stanowi on o orzekaniu w przedmiocie zawieszenia lub umorzenia postępowania. Nadmienić należy, przepis z kolei art. 133 § 1 p.p.s.a. z kolei stanowi, iż sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba, że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Orzekanie "na podstawie akt sprawy", o którym stanowi art. 133 § 1 p.p.s.a. oznacza, że Sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które stanowiły podstawę zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. może zatem stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną wówczas, gdy sąd przyjął i wnioskował o jakimś fakcie na podstawie źródła znajdującego się poza aktami sprawy, a więc wówczas, gdy wbrew zasadzie wyrażonej na gruncie przywołanego przepisu prawa naruszył zakaz wyprowadzania oceny prawnej na podstawie faktów i dowodów niewynikających z akt sprawy, a tym samym naruszył zakaz wykraczania poza materiał dowodowy zebrany w postępowaniu zakończonym decyzją (wyrok NSA z 10 marca 2026 r., sygn. akt III OSK 2707/24). Z taką natomiast sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Przepis ten nie może stanowić podstawy skutecznego podważenia przyjętego przez sąd stanu faktycznego jako podstawy rozstrzygnięcia danej sprawy. Nie znajduje także oparcia w ustalonym stanie faktycznym zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. poprzez zdaniem skarżącego kasacyjnie bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja narusza art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach w następstwie jego nieprawidłowego zastosowania i uznania wszystkich wymienionych w zaskarżonej decyzji za odpady, mimo że przynajmniej odnośnie części z nich okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują na brak woli pozbycia się ich przez skarżącego, a wręcz na zamiar ich ponownego wykorzystania zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem co winno skutkować jej uchyleniem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Zgodnie z definicją odpadów zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach odpadem jest każda substancja lub przedmiot których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć, do których pozbycia się jest obowiązany. O kwalifikacji danego przedmiotu jako odpadu rozstrzyga przesłanka pozbycia się, stanowiąca działanie faktyczne posiadacza odpadu, zamierzone lub nakazane. W wyroku z dnia 5 grudnia 2013 roku sygn. akt III OSK 1120/22 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "pozbycie się", które stanowi przesłankę uznania za odpad, oznacza zmianę sposobu użytkowania wskazanego przedmiotu, czyli użytkowanie w inny sposób, niż nakazuje to przeznaczenie danego przedmiotu, a nowy sposób użytkowania mógłby spowodować niekorzystne oddziaływanie na środowisko. W podniesionym zarzucie jak i w jego uzasadnieniu skarżący kasacyjnie nie wskazał konkretnie, który z przedmiotów uznanych za odpad nie opowiadał definicji odpadów. Użył jedynie ogólnego stwierdzenia, że "co najmniej cześć z nich". Nadto jak już wyżej wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wymienił wszystkie przedmioty znajdujące się na nieruchomości skarżącego, które nie zostały uznane za odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach, a tym samym nie zostały objęte nakazem ich usunięcia. Natomiast analiza zgromadzonego materiału dowodowego, wskazuje, że przedmioty wymienione w pkt 1 decyzji organu I instancji, ze względu na ich stan nie mogą być ponownie wykorzystanie bez przeprowadzenia procesu odzysku lub unieszkodliwiania. Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.

Informacje o sprawie

Data wpływu
17 kwietnia 2024
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Odpady
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Sędziowie
Artur Kuś /przewodniczący/ Sławomir Pauter /sprawozdawca/ Teresa Zyglewska

Powołane przepisy

Inne orzeczenia w tej sprawie

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny