III OSK 1239/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Ewa Kwiecińska Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. [...] Sp. z o.o. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2023 r. sygn. akt VIII SA/Wa 696/23 w sprawie ze skargi M. [...] Sp. z o.o. w R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia [...] sierpnia 2023 r. znak: SKO.[...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 listopada 2023 r. sygn. akt VIII SA/Wa 696/23 oddalił skargę M. [...] Sp. z o.o. w R. (dalej skarżący lub S.) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu (dalej SKO lub organ) z dnia [...] sierpnia 2023 r. znak: SKO.[...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał w pierwszej kolejności, że materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonego postanowienia był art. 58 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.) zwanej dalej K.p.a., którego organ nie naruszył. Analizując dotychczasowe ustalenia, stanowiska Kolegium i strony skarżącej, Sąd doszedł do przekonania, iż wydane rozstrzygnięcie jest prawidłowe. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż skarżący w skardze skierowanej do Sądu nie oponował, iż pismo Prezesa Zarządu z uzupełnieniem braków formalnych odwołania na skutek omyłki pracownika zostało złożone w Prokuraturze Rejonowej w Radomiu. Potwierdza to zresztą prezentata Prokuratury. W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji podkreślił, że kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, rozumianej obiektywnie, to jest takiej, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być zatem oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Ponadto przywrócenie terminu leży przy tym w interesie wnioskodawcy, dlatego to na nim spoczywa obowiązek wykazania, że zachodzą okoliczności uzasadniające brak winy, a więc okoliczności, które nastąpiły nagle i niespodziewanie, uniemożliwiając prawidłowe dokonanie czynności procesowej. W ocenie Sądu niewątpliwie z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko wyrażone wyroku III OSK 2161/21 z dnia 21 kwietnia 2023 r., dotyczące przedmiotowej sprawy (w sprawie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania) cyt.: "Należy wskazać, że z akt administracyjnych nie wynika, aby na dzień wystosowania przez organ wezwania o uzupełnienie braków formalnych odwołania, tj. na dzień 12 grudnia 2018 r. skarżący kasacyjnie był reprezentowany przez pełnomocnika i że organ miał o tym wiedzę. Wprawdzie pełnomocnictwa udzielono pełnomocnikowi spółki w dniu 24 września 2015 r. jednakże do akt administracyjnych dołączono je dopiero w dniu 5 lutego 2019 r., tj. już po wydaniu postanowienia z dnia 14 stycznia 2019 r., a zatem niezasadnym jest – tak jak twierdzi skarżący kasacyjnie - że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych odwołania powinno zostać skierowane do pełnomocnika spółki. Ponadto, należy zaznaczyć, że pełnomocnik skarżącego kasacyjnie wraz ze skargą kasacyjną nie przedstawił potwierdzenia, że takie pełnomocnictwo zostało do akt administracyjnych dołączone przed wystosowaniem do spółki wezwania z art. 64 § 2 K.p.a. W konsekwencji należy uznać, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że w sytuacji uzupełnienia braków formalnych odwołania w terminie, ale złożenie ich omyłkowo do Prokuratury Rejonowej w Radomiu nie będącej organem administracji publicznej czyni zasadnym stwierdzenie niedopuszczalności odwołania". Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie ulega zatem wątpliwości, że Kolegium nie miało wiedzy w dacie wezwania do usunięcia braków formalnych odwołania, że S. ustanowił profesjonalnego pełnomocnika. Okoliczność jak podnosi w skardze pełnomocnik – omyłki pracownika w zakresie złożenia pisma nie do tego organu, nie usprawiedliwia S. i nie może świadczyć na jego korzyść. Ponadto w ocenie Sądu prawidłowo oceniło SKO, że występuje tu wina strony skarżącej, bowiem zaniedbania pracownika, czy jak twierdzi skarżąca jego omyłki nie można usprawiedliwiać. Zaniedbania osób, którymi posługiwała się skarżąca obciążają samą skarżącą i nie uwalniają jej od winy w niezachowaniu terminu. Jest poza sporem, że S. uchybił terminowi do wniesienia odwołania poprzez złożenie usunięcia braków do Prokuratury, a nadto nie przedstawił okoliczności uprawdopodabniających brak winy w uchybieniu terminu. Nie przedstawiono bowiem żadnych okoliczności nadzwyczajnych i niezależnych od skarżącej. Konsekwencje należytego zorganizowania pracy, czy obsługi prawnej obciążają stronę skarżącą. Rację ma SKO wskazując, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa. Oceniając przebieg postępowania Sąd stwierdził, że w przedstawionych okolicznościach zasadnie uznało Kolegium, że skarżący nie uprawdopodobnił wiarygodnie, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy. Powołane w skardze argumenty nie świadczą o niezgodności z prawem orzeczenia wydanego przez organ odwoławczy. Jednocześnie nie zachodziła konieczność przeprowadzenia dowodów uzupełniających w kontrolowanej sprawie o co wnoszono w skardze. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł S., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie: 1) art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) zwanej dalej P.p.s.a. w zw. z art. 10, art. 32, art. 40 § 2 i art. 64 § 2 K.p.a. poprzez brak pełnego zbadania przez Sąd zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia w granicach danej sprawy, niezależnie od treści zarzutów i wniosków skargi i oddalenie skargi na postanowienie SKO z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr SKO.[...] w sytuacji gdy postanowienie nie odpowiada prawu; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 P.p.s.a. w związku z zaakceptowaniem przez Sąd pierwszej instancji naruszenia przez organ administracji art. 10, art. 32 i art. 40 § 2 i art 64 § 2 K.p.a. poprzez uznanie, że w sprawie zaistniały przesłanki ustawowe do wydania zaskarżonego postanowienia a skarga podlegała oddaleniu; 3) art. 106 § 3 P.p.s.a. przez pominięcie wniosku dowodowego skarżącego dotyczącego przeprowadzenia dowodów uzupełniających, jako nie mających - zdaniem Sądu pierwszej instancji - znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie, podczas gdy wskazane przez skarżącego dowody wskazują na datę ustanowienia pełnomocnika przez skarżącego oraz wiedzę organu o ustanowieniu pełnomocnika. W oparciu o powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, VIII Wydziałowi Zamiejscowemu w Radomiu, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, a także oświadczono o zrzeczeniu się rozprawy. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w tej sprawie nie zaistniała. Sprawa podlega na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała jej przeprowadzenia. Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna jest niezasadna. W pierwszej kolejności należy wskazać, że przedmiotem sprawy rozpoznawanej przez Sąd pierwszej instancji była ocena zgodności z prawem postanowienia organu odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2023 r. o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Radomia z dnia 25 czerwca 2015 r. znak: [...]. Tym samym granicami tej sprawy była jedynie odmowa przywrócenia na podstawie art. 58 § 1 K.p.a. terminu do uzupełnienia odwołania. Strona skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy w zakresie obejmującym art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 10, art. 32, art. 40 § 2 i art. 64 § 2 K.p.a. poprzez brak pełnego zbadania sprawy niezależnie od treści zarzutów i wniosków skargi. Uzasadniając ten zarzut strona skarżąca kasacyjnie podnosi, że należyta kontrola sprawy powinna doprowadzić Sąd pierwszej instancji do stwierdzenia, że już w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie – Wydziałem Zamiejscowym w Radomiu w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 879/15 było składane przez pełnomocnika S. pełnomocnictwo udzielone w dniu 24 września 2015 r., upoważniające radcę prawnego M. K. do reprezentowania ww. mandanta w postępowaniach sądowych i administracyjnych. Ponadto takie pełnomocnictwo dla mandatariusza – radcy prawnego M. K. zostało złożone w postępowaniu prowadzonym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt II OSK 2045/16. Tym samym w istocie strona skarżąca kwestionuje zasadność wezwania w dniu 18 grudnia 2018 r. Prezesa Zarządu S. do uzupełnienia braku odwołania poprzez prawidłowe jego podpisanie. Ta argumentacja jest niezasadna z kilku powodów. Po pierwsze, stanowi ona wprost polemikę ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Wydziału Zamiejscowego w Radomiu wyrażonym w prawomocnym wyroku z dnia 18 maja 2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 879/15, w którym Sąd ten zobowiązał SKO do wezwania T. S. jako Prezesa Zarządu do usunięcia w trybie art. 64 § 2 K.p.a. braku formalnego odwołania. Sąd pierwszej instancji miał wiedzę w sądowoadministracyjnym postępowaniu o ustanowieniu pełnomocnika ww. Szpitala w osobie radcy prawnego M. K. , a mimo to zobowiązał do usunięcia braku formalnego Prezesa Zarządu ww. S. Stanowisko to podtrzymał Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną S. od ww. wyroku Sądu pierwszej instancji. SKO będąc związane ww. wyrokami sądów administracyjnych nie naruszyło prawa wzywając w dniu 18 grudnia 2018 r. (data doręczenia wezwania) Prezesa Zarządu T. S. do uzupełnienia braku formalnego odwołania wraz ze stosownym pouczeniem. Organ administracji był bowiem związany na podstawie art. 153 P.p.s.a. i art. 170 P.p.s.a. wskazaniami wynikającymi z prawomocnego wyroku i wskazania te wykonał. Nie można w tej sprawie stawiać skutecznie zarzutu organowi administracji co do tego, że wykonał wiążące go wskazania. Drugą przesłanką uzasadniającą uznanie ww. zarzutu strony skarżącej kasacyjnie za niezasadny jest określenie przedmiotu tej sprawy. Przedmiotem tej sprawy nie jest usuwanie braków formalnych (uzupełnianie) odwołania w trybie art. 64 § 2 K.p.a., ale przywrócenie terminu do uzupełnienia braków odwołania na podstawie art. 58 § 1 i § 2 K.p.a. Postępowania te pozostają ze sobą w związku, ale stanowią dwie różne sprawy. Postępowanie objęte tą sprawą zostało wszczęte wnioskiem z dnia 31 stycznia 2019 r. Szpitala w imieniu którego występowali dwaj członkowie zarządu – Prezes Zarządu T. S. i Wiceprezes Zarządu K. Z. (akta administracyjne sprawy, karta nr 9). Jako przyczynę niedochowania terminu do uzupełnienia odwołania w tym wniosku wskazano błąd pracownika S., który nie doręczył SKO prawidłowo podpisanego odwołania. W przypadku postępowania prowadzonego na podstawie art. 58 § 1 i § 2 K.p.a. to strona, a nie organ ma obowiązek wykazywania zaistnienia przesłanki uprawdopodabniającej uchybienia terminu bez jej winy. Tym samym to wnioskodawca wskazuje, jakie okoliczności powinny uzasadniać brak jego winy. Organ zaś powinien oceniać te okoliczności jako uprawdopodobniające lub nieuprawdopodobniające winę strony. Takie stanowisko prezentują także sądy administracyjne stwierdzając, że ciężar uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminowi spoczywa na stronie postępowania, która występuje z prośbą o jego przywrócenie, a tym samym to osoba zainteresowana powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (por. wyrok NSA z 4 lutego 2025r. sygn. akt II OSK 1388/22; wyrok NSA z 13 grudnia 2024 r. sygn. akt I OSK 342/24; wyrok NSA z 10 października 2024 r. sygn. akt II GSK 1209/23; wyrok NSA z 10 października 2024 r. sygn. akt II GSK 206/23; wyrok NSA z 18 września 2024 r. sygn. akt II OSK 202/22). W tej sprawie stanowisko to Naczelny Sąd Administracyjny podziela. Nie może organ poszukiwać okoliczności wskazujących brak winy strony w niedochowaniu terminu do dokonania określonej czynności, jeżeli sama zobowiązana do tej czynności strona nie wskazuje na nie jako mające znaczenie w danej sprawie. Skoro jedyną okolicznością podniesioną we wniosku z dnia 31 stycznia 2019 r. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego odwołania był błąd pracownika S., to trafnie Sąd pierwszej instancji w kontrolowanym wyroku ocenił zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia odmawiającego uznania tej okoliczności za uprawdopodobniającej brak winy w dochowaniu terminu. W tym zakresie - a było to w tej sprawie podstawowa okoliczność – strona skarżąca kasacyjnie nie podnosi żadnych zarzutów. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 134 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tej sprawie Sąd pierwszej instancji nie przekroczył granic rozpoznawania sprawy, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia SKO z dnia [...] sierpnia 2023 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i przedmiot tej właśnie sprawy administracyjnej został rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Z art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, że sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, to jednak jest związany granicami danej sprawy, albowiem ustawodawca wprost stanowi, że "sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy" (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2016 r. sygn. akt II GSK 1142/15). Oznacza to, że sąd nie może uczynić przedmiotem kontroli zgodności z prawem, innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II GSK 2633/15; wyrok NSA z 8 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1488/17). Przywołany przepis wyraźnie i jednoznacznie determinuje więc zakres kognicji sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z 7 kwietnia 2017 r. sygn. akt II GSK 2181/15). Trafnie Sąd pierwszej instancji nie stwierdził, aby w postępowaniu wszczętym wnioskiem z dnia 31 stycznia 2019 r. i zakończonym ostatecznym postanowieniem SKO z dnia [...] sierpnia 2023 r. miało miejsce naruszenie praw strony – S., w zakresie pozbawienia udziału w nim jej pełnomocnika. Od dnia 5 lutego 2019 r., kiedy to organowi przedłożono pełnomocnictwo do reprezentowania ww. S. przez pełnomocnika radcę prawnego M. K., pisma były kierowane do tego pełnomocnika. Nie nastąpiło w tym postępowaniu administracyjnym zakończonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2023 r. znak: SKO.[...] naruszenie ani art. 10 K.p.a., ani też art. 32, art. 40 § 2 K.p.a. oraz art. 64 § 2 K.p.a. i takie stanowisko Sądu pierwszej instancji nie narusza prawa. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 106 § 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. W tej sprawie taka okoliczność nie zaistniała. Dokument pełnomocnictwa był znany Sądowi pierwszej instancji i swój pogląd na znaczenie tego dokumentu w tej sprawie wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku. Art. 106 § 3 p.p.s.a. nie służy do zwalczania ustaleń stanu faktycznego poczynionych w postępowaniu administracyjnym, których strona nie akceptuje. Celem postępowania dowodowego prowadzonego przez sąd w trybie art. 106 § 3 P.p.s.a. nie jest ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, ale jedynie ocena, czy organ ustalił stan faktyczny zgodnie z prawem. Przepis ten nie może więc służyć podważeniu prawidłowości ustaleń faktycznych przyjętych przez sąd administracyjny za podstawę wyrokowania, z którymi strona skarżąca kasacyjnie się nie zgadza (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2025 r. sygn. akt II OSK 1614/22; wyrok NSA z 1 października 2024 r. sygn. akt II GSK 950/21). Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 151 P.p.s.a. w związku z brakiem dostrzeżenia przez Sąd pierwszej instancji naruszenia art. 10, art. 32, art. 40 § 2 i art. 64 § 2 K.p.a. jest niezasadny i w istocie wadliwy. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a. zawierają przepisy kompetencyjne stanowiące wzorzec rozstrzygania sądu administracyjnego w przypadku uznania skargi za zasadną i wówczas sąd uchyla zaskarżony akt oraz uznania skargi za niezasadną – co skutkuje oddaleniem skargi. Nie można w jednej sprawie przy jedynym rozstrzygnięciu zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenie dwóch różnych od siebie wzorców rozstrzygania. Tym samym skoro w tej sprawie Sąd pierwszej instancji oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a., to nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. a tym samym nie można skutecznie zarzucić jego naruszenia. Ponieważ co do istoty objęta tym zarzutem argumentacja została powtórzona w pozostałych zarzutach skargi, to Naczelny Sąd Administracyjny jedynie stwierdza, że w tej sprawie zasadnie Sąd pierwszej instancji zastosował wiążące go wskazania wynikające z prawomocnych wyroków i w postępowaniu wszczętym wnioskiem z dnia 31 stycznia 2019 r. i zakończonym postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2023 r. i prawidłowo stwierdził brak naruszenia wskazanych przepisów postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że skoro zarzuty skargi kasacyjnej okazały się niezasadne, to Naczelny Sąd Administracyjny skargę tę oddalił na podstawie art. 184 P.p.s.a.