III OSK 116/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 28 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 136/17 w sprawie ze skargi J.K. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia linii brzegu potoku oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 19 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 136/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J.K. (skarżący) na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia linii brzegu potoku. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się skarżący i w skardze kasacyjnej zarzucił mu: - naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.) przez błędną wykładnię art. 15 ust. 9 Prawa wodnego w zw. z art. 6 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP oraz naruszenie prawa materialnego przez niezastosowanie art. 15 ust. 1, ust. 3, ust. 11 Prawa Wodnego, w zw. z art. 15 ust. 7 Prawa wodnego. Sąd l instancji, w ślad za organem administracyjnym II instancji, dokonał błędnej wykładni art. 15 ust. 9 Prawa wodnego twierdząc w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że w sytuacjach określonych w tym przepisie organ może dokonać ustalenia linii brzegu zarówno w ramach postępowaniem w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego, jak i poza takim postępowaniem. Twierdzenie zaskarżonego wyroku, że nawet wówczas, gdy ustalenie linii brzegu jest konieczne w związku z wykonaniem urządzeń wodnych lub kształtowaniem nowych koryt cieków naturalnych, postępowanie w sprawie ustalenia linii brzegu może być przeprowadzone oddzielnie, a także po zakończeniu postępowaniem w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego, pozostaje w rażącej sprzeczności z jednoznacznie brzmiącą treścią art. 15 ust. 9 Prawa wodnego oraz zasadami wykładni zarówno językowej, systemowej oraz funkcjonalnej, również tymi zasadami wykładni, które wynikają z postanowień art. 6 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP, uniemożliwiających rozszerzające tłumaczenie norm przyznających organom administracyjnym kompetencje do wydawania decyzji administracyjnych władczo kształtujących lub ustalających sferę praw lub/i obowiązków stron. Powszechnie, zarówno w judykaturze, jak i komentarzach do Prawa wodnego, przyjmuj się, że jeżeli ustalenie linii brzegu jest związane z wykonaniem urządzeń wodnych lub z kształtowaniem nowych koryt cieków naturalnych, postępowanie w sprawie ustalenia linii brzegu może być przeprowadzone tylko i wyłącznie w ramach postępowaniem w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego, nigdy poza takim postępowaniem, nigdy też po zakończeniu takiego postępowania; - naruszenie prawa materialnego przez niezastosowanie art. 15 ust. 1, ust. 3 Prawa Wodnego w zw. z art. 15 ust. 7 Prawa wodnego, polegające na przeoczeniu przez Sąd a quo, że instytucja ustalenia linii brzegu zgodnie z art. 15 ust. 1 Prawa wodnego zarezerwowana jest dla "cieków naturalnych, jezior oraz innych naturalnych zbiorników wodnych", a wyjątkowo dla wykonywania urządzeń wodnych lub z kształtowaniem nowych koryt cieków naturalnych, dlatego też w świetle postanowień art. 15 ust. 1 Prawa wodnego, nie mogą być rozszerzająco tłumaczone treści art. 15 ust. 9 Prawa wodnego będącego wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 15 ust. 1 Prawa wodnego (exceptiones non sunt extendendae). Gdyby zatem Sąd I instancji zastosował art. 15 ust. 1 Prawa wodnego nie dokonałby błędnej wykładni art. 15 ust. 9 Prawa Wodnego, ergo uchyliłby decyzję II instancji. Przeoczenie przez Sąd I instancji postanowień art. 15 ust. 3 Prawa wodnego polegało na błędnym przyjęciu, że organ ustalający linie brzegu nie jest związany "dostarczonym przez wnioskodawcę projekt rozgraniczenia gruntów pokrytych wodami od gruntów przyległych". Związanie organu "dostarczonym przez wnioskodawcę projekt rozgraniczenia gruntów pokrytych wodami od gruntów przyległych" oznacza, że organ nie może we własnym zakresie zlecać lub dokonywać opracowania projektu rozgraniczenia gruntów pokrytych wodami od gruntów przyległych. Jeżeli zatem, organ stwierdzi, że dostarczony przez wnioskodawcę projekt rozgraniczenia gruntów pokrytych wodami od gruntów przyległych nie spełnia kryteriów statuowanych w art. 15 ust. 3 Prawa wodnego, lub też projekt taki sporządzony jest nie dla potrzeb art. 15 ust. 9 Prawa wodnego ale dla potrzeb niemającego żadnego w sprawie zastosowania art. 15 ust. 7 Prawa wodnego, zmuszony jest wniosek o ustalenie linii brzegu oddalić względnie postępowanie umorzyć. Pominięcie i niezastosowanie przez Sąd a quo art. 15 ust. 1 i ust. 3 Prawa wodnego w zw. z art. 15 ust. 7 Prawa wodnego doprowadziło Sąd I instancji do błędnego stwierdzenia zamieszczonego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż jakoby: "Prawidłowo organ odwoławczy uznał, że decyzja o odmowie ustalenia linii brzegu na obecnym etapie postępowania administracyjnego była przedwczesna. Prawdą jest; że wnioskodawca jako kryterium ustalenia linii brzegu wskazał, że jest to "linia łącząca zewnętrzne krawędzie istniejących w terenie budowli regulacyjnych" - co odpowiada treści art. 15 ust. 7 Prawa wodnego." Gdyby Sąd I instancji nie dokonał błędnej wykładni art. 15 ust. 9 Prawa wodnego oraz nie przeoczył postanowień art. 15 ust. 1 i ust. 3 (w zw. ust. 7) Prawa wodnego, wówczas zastosowałby art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., ergo uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji; - naruszenie przepisów postępowania polegające na niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w sytuacji gdy ww. decyzja ta wydana została z naruszeniem: - art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 15 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 7, ust. 9, ust. 10 i ust. 11 Prawa wodnego, tj. w sytuacji, gdy nie ziściły się statuowane w przepisie art. 138 § 2 k.p.a. przesłanki do uchylenia ww. decyzji organ I instancji; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 15 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 7, ust. 9, ust. 10 i ust. 11 Prawa wodnego, tj. w sytuacji, gdy ziściły się statuowane w przepisie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przesłanki do utrzymania w mocy ww. decyzji organ I instancji; - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 15 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 7, ust. 9, ust. 10 i ust. 11 Prawa wodnego, tj. w sytuacji, gdy ziściły się statuowane w przepisie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przesłanki do uchylenia ww. decyzji organ I instancji oraz do umorzenia postępowania I instancji w całości, albowiem w judykaturze oraz w doktrynie prawa administracyjnego oraz postępowania administracyjnego zarysowała się rozbieżność w kwestii treści oraz charakteru prawnego decyzji wydawanej w sytuacji, gdy nie zaistniały przesłanki materialnoprawnego do merytorycznego i pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnoprawnej, a przepisy prawa explicite nie przewidują wydawania decyzji odmownej, zatem czy właściwą jest wówczas decyzja wskazana w art. 105 k.p.a. umarzająca postępowanie administracyjne jako bezprzedmiotowe (z powołaniem się na zasady art. 6 k.p.a. oraz 7 Konstytucji), czy też można wówczas niejako a contrario tłumacząc przepisy materialnoprawne wydać decyzję odmawiającą wnioskowanego przez stronę pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy administracyjne; - art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 81 k.p.a. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z powyżej tłumaczonymi przepisami art. 138 § 2 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (oraz wskazanym z ostrożności procesowej art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a.) oraz w zw. z art. 15 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust, 7, ust. 9, ust. 10 i ust. 11 Prawa wodnego; - art. 136 k.p.a. w zw. z art. 15 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 7, ust. 9, ust. 10 i ust. 11 Prawa wodnego, albowiem organ II instancji władny był z urzędu do przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiałów i dowodów w sprawie, celem ustalenia braku przesłanek przewidzianych ww. przepisami Prawa wodnego do ustalenia linii brzegu potoku; naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powyżej wskazanym zakresie mogło mieć i miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem dostrzeżenie i uwzględnienie przez Sąd wskazanych uchybień decyzji organu ll instancji polegających na poważnym naruszeniu ww. przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz Prawa wodnego powinno było skutkować uwzględnieniem skargi na rzeczoną decyzję administracyjną oraz uchyleniem tejże decyzji. - naruszenie przepisów postępowania polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 151 p.p.s.a., poprzez niezasadne oddalenie skargi na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] grudnia 2016 r., w sytuacji gdy ww. decyzja wydana została z powyżej wskazanym naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (oraz wskazanym z ostrożności procesowej art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a.), art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 81 k.p.a. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z powyżej tłumaczonymi przepisami oraz w zw. z art. 15 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 7, ust. 9, ust. 10 i ust. 11 Prawa wodnego; naruszenie art. 151 p.p.s.a. mogło mieć i miało istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej, albowiem dostrzeżenie i uwzględnienie przez Sąd wskazanych uchybień decyzji organu II instancji polegających na poważnym naruszeniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz Prawa wodnego powinno było skutkować uwzględnieniem skargi oraz uchyleniem tejże decyzji, ergo nie doszłoby do błędnego zastosowania art. 151 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. oraz naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., przez całkowity brak ustosunkowania się przez Sąd a quo w zaskarżonym wyroku do złożonych na rozprawie uwierzytelnionych przez pełnomocnika strony skarżącej radcę prawego odpisów (w formie fotokopii): - postanowienia Wojewody Małopolskiego z [...] czerwca 2005 r., - projektu podziału ww. działek [...] listopada 1999 r., - zawiadomienia Wojewody Małopolskiego z [...] czerwca 2005 r., - wyroku NSA z 17kwietnia 2007r. II OSK 193/07, - wyroku WSA w Warszawie z 27 sierpnia 2007r. VII SA/Wa 1131/07, mimo, że ww. uzupełniające dowody złożone zostały na okoliczność wykazania uchybień organu II instancji w art. 138 § 2 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (oraz wskazanym z ostrożności procesowej art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a.), art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 81 k.p.a. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z powyżej tłumaczonymi przepisami oraz w zw. z art. 15 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 7, ust. 9, ust. 10 i ust. 11 Prawa wodnego, to jest dowody te wykazywały, że organ II instancji nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy w zakresie braku przesłanek przewidzianych ww. przepisami Prawa wodnego do ustalenia linii brzegu potoku; dowody te wykazywały też, że wbrew stanowisku WSA, organ II instancji władny był z urzędu do przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiałów i dowodów w sprawie, celem ustalenia braku przesłanek przewidzianych przepisami Prawa wodnego do ustalenia linii brzegu potoku. W oparciu o przytoczone zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz o uchylenie decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto wniósł o rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono szczegółową argumentację świadczącą, zdaniem skarżącego kasacyjnie, o zasadności podniesionych w niej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Zważywszy, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w podkreślić należy, że kontrolowana decyzja została wydana w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zakres koniecznego do przeprowadzenia postępowania dowodowego zakreślają przepisy prawa materialnego, stąd też w pierwszej kolejności należy ocenić zasadność zarzutów skargi kasacyjnej w odniesieniu do naruszenia przepisów prawa materialnego. Zdaniem skarżącego kasacyjnie w sprawie dokonano błędnej wykładni art. 15 ust. 9 Prawa wodnego w zw. z art. 6 k.p.a. i 7 Konstytucji RP oraz naruszenia art. 15 ust. 1, 3 i 11 Prawa wodnego w zw. z art. 15 ust. 7 Prawa wodnego, albowiem w rozpoznawanej sprawie można było dokonać ustalenia linii brzegu jedynie w ramach postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 9 Prawa wodnego "Jeżeli ustalenie linii brzegu jest konieczne w związku z wykonaniem urządzeń wodnych lub kształtowaniem nowych koryt cieków naturalnych, postępowanie w sprawie ustalenia linii brzegu przeprowadza się łącznie z postępowaniem w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego". Nie kwestionowanym jest, że Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. udzielił GDDKiA pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie przepustów oraz na wykonanie odcinkowej regulacji koryt cieków w związku z budową autostrady A[...] na odcinku węzeł "[...]" – węzeł "[...]", w tym na regulację potoku [...]. Decyzja ta nie rozstrzyga o ustaleniu linii brzegowej potoku [...]. Nie można jednak zgodzić się z twierdzeniem skarżącego kasacyjnie, że okoliczność ta uniemożliwia przeprowadzenie postępowania w przedmiocie ustalenia linii brzegu. Brak ustalenia linii brzegu w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego nie niweczy bowiem możliwości ustalenia tej linii brzegu w późniejszym postępowaniu. Taka wykładnia art. 15 ust. 9 Prawa wodnego, jaką przedstawiono w skardze kasacyjnej skutkowałaby niemożnością prowadzenia postępowania w przedmiocie ustalenia linii brzegu, w sytuacji kiedy ustalenie linii brzegu wiązałoby się z wykonaniem urządzeń wodnych lub kształtowaniem nowych cieków koryt naturalnych, w odniesieniu do których zostało wydane pozwolenie wodnoprawne. Prowadziłoby to – co zasadnie wywiódł Wojewódzki Sąd Administracyjny – do naruszenia podstawowych zasad związanych z prawem własności nieruchomości i prawem do obrotu tymi nieruchomościami. Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 1 Prawa wodnego grunty pokryte wodami powierzchniowymi stanowią własność właściciela tych wód. W myśl zaś art. 14 ust. 2 Prawa wodnego grunty pokryte płynącymi wodami powierzchniowymi nie podlegają obrotowi cywilnoprawnemu, z wyjątkiem przypadków określonych w ustawie. Z art. 1 ust. 1a Prawa wodnego wynika wprost, że celem ustawy Prawo wodne jest regulacja spraw własności wód oraz gruntów pokrytych wodami, a także zasady gospodarowania tymi składnikami w odniesieniu do majątku Skarbu Państwa. Wykładni pozostałych przepisów ustawy Prawo wodne należy więc dokonywać zgodnie z treścią art. 1 ust. 1a tej ustawy. Nie można zatem twierdzić, że późniejsze ustalenie linii brzegu jest niedopuszczalne, o ile nie zostało ono dokonane w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego. Taka wykładnia art. 15 Prawa wodnego przeczyłaby celowi ustawy zakreślonemu w art. 1 ust. 1a Prawa wodnego. Przedstawione rozważania czynią więc niezasadnym powyższy zarzut skargi kasacyjnej. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 15 ust. 1, 3 w zw. z art. 15 ust. 7 Prawa wodnego, polegający na przeoczeniu przez Sąd, że instytucja ustalenia linii brzegu zarezerwowana jest dla cieków naturalnych, jezior oraz innych naturalnych zbiorników wodnych. Zdaniem skarżącego kasacyjnie objęte przedmiotowym postępowaniem "rów" nie jest naturalnym ciekiem wodnym, gdyż został on wykonany jako nowe koryto w sposób sztuczny. Z twierdzeniem powyższym nie sposób się zgodzić, albowiem zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 1c Prawa wodnego przez ciek naturalny rozumie się rzeki, strugi, strumienie i potoki oraz inne wody płynące w sposób ciągły lub okresowy, naturalnymi lub uregulowanymi korytami. Przedmiotem postępowania jest zaś ustalenie linii brzegu potoku. Potok ten nie jest tworem sztucznym, a jedynie został zmieniony jego przebieg. Nie można więc twierdzić, że nie ma do niego zastosowania przepis art. 15 Prawa wodnego. Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach zarzut skargi kasacyjne dotyczący naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenił, że zostały spełnione warunki określone w powołanym wyżej przepisie uprawniające organ odwoławczy do wydania decyzji kasatoryjnej. Organ I instancji naruszył przepisy postępowania, albowiem powołał się na przeprowadzony dowód z oględzin, tymczasem w aktach sprawy brak jest protokołu z oględzin, brak zawiadomienia stron o terminie przeprowadzenia oględzin, czy jakichkolwiek innych dowodów, z których by wynikało, że takie oględziny zostały przeprowadzone. Dowód z oględzin jest o tyle istotny, że organ I instancji stwierdził, iż brak jest na tym terenie urządzeń regulacyjnych. Nadto w dokumentacji projektu rozgraniczenia proponowana linia brzegu nie została naniesiona na mapę inwentaryzacji powykonawczej budowli regulacyjnych lub zaktualizowaną kopię mapy zasadniczej, a kryterium linii brzegu nie zostały wyjaśnione. Przeprowadzenie w tak znacznym zakresie postępowania wyjaśniającego mającego istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy uniemożliwiło organowi odwoławczemu przeprowadzenie postępowania uzupełniającego w oparciu o art. 136 k.p.a., albowiem takie postępowanie organu II instancji naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 15 k.p.a. Powyższe przesadza jednocześnie o niezasadności zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz zarzutu naruszenia art. 136 k.p.a. w zw. z art. 15 ust. 1, 2, 3, 7, 9, 10 i 11 Prawa wodnego. Potwierdza także niezasadność zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 15 ust. 1, 2, 3, 7, 9, 10 i 11 Prawa wodnego, albowiem dopiero prawidłowa przeprowadzone postępowanie dowodowe będzie mogło stanowić podstawę do wydania decyzji merytorycznej. Odnosząc się zaś do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 7, 8, 9, 10 § 1, 77 § 1, 81, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a., 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 15 ust. 1, 2, 3, 7, 9, 10 i 11 Prawa wodnego wskazać należy, że nie poddaje się on kontroli kasacyjnej. Należy zauważyć, że takie formułowanie zarzutu poprzez wyliczenie szeregu przepisów, nie stanowi prawidłowo sformułowanego zarzutu kasacyjnego. Konkretny przepis należy połączyć z argumentami wykazującymi na czym polegało jego naruszenie i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.a. oraz naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zauważyć należy, że przepis ten stwarza sądowi administracyjnemu jedynie możliwość przeprowadzenia dowodu z dokumentu z urzędu lub na wniosek strony, o ile jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, a nie nakłada na niego takiego obowiązku. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest bowiem ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz wyłącznie ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego. Istotnym jednak jest zwrócenie uwagi, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgłosiła żadnych wniosków dowodowych. Dokumenty, o których mowa w skardze kasacyjnej zostały zaś dołączone do załącznika do protokołu rozprawy. Ponadto dodać należy, że z treści skargi kasacyjnej nie wynika, poza ogólnikowym stwierdzeniem, że dokumenty te miałyby znaczenie dla wykazania braku przesłanek ustalenia linii brzegu, jakie konkretne okoliczności mające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy wynikają z przedłożonych dokumentów. Przedstawione wywody wskazują na zasadność oddalenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a więc prawidłowość zastosowania w sprawie art. 151 p.p.s.a., a co za tym idzie nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skarga kasacyjna została oddalona. Niniejsza sprawa skierowana została do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej. Podstawę tego zarządzenia stanowił art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.), dalej: "ustawa COVID-19". Jak wynika natomiast z wyżej poczynionych rozważań biorąc pod uwagę gwarancję prawa do obrony, strona musi mieć zapewnione prawo do przedstawienia swojego stanowiska, tym samym odstępstwo od zachowania formy posiedzenia jawnego powinno nastąpić z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. Biorąc zatem pod uwagę, że strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie należało przyjąć, iż standardy ochrony praw stron i uczestników zostały zachowane. Powyższe zaś przesądziło o przyjęciu, iż rozpoznanie przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym jest dopuszczalne.