III ONP 1/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi D.K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2020 r. sygn. akt II OSK 2225/20 oddalającego skargę kasacyjną D.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 248/20 oddalającego sprzeciw D.K. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew postanawia: 1. odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku; 2. zwrócić D.K. - ze środków budżetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego - kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 października 2020 r. sygn. akt II OSK 2225/20, oddalił skargę kasacyjną D.K. (dalej: skarżąca) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 248/20 oddalającego sprzeciw D.K. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew. Skarżąca wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2020 r. sygn. akt II OSK 2225/20. Działając na podstawie art. 285a § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a.) wskazała, że zaskarżony wyrok jest niezgodny z następującymi przepisami prawa materialnego, na których to naruszeniach jest oparta skarga: art. 47 zd. 1 i 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w zw. z art. 181 § 1, art. 182 § 2 i art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych- poprzez jego niezastosowanie i niezapewnienie stronie skutecznego środka odwoławczego oraz prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy wskutek wydania skarżonego orzeczenia w składzie nieznanym ustawie oraz bez przeprowadzenia w celu jego rozpoznania rozprawy. Uprawdopodabniając wyrządzenie skarżącej szkody w kwocie 100 zł wskazano na dowód uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze wniesiono o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego podlega odrzuceniu. Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są prawomocne z chwilą ich wydania i co do zasady nie podlegają zaskarżeniu. Stosownie do art. 285a § 3 P.p.s.a., od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem nie przysługuje, z wyjątkiem gdy niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia prawa Unii Europejskiej. Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego traktuje się jak orzeczenia wydane w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi. Naruszenie prawa Unii Europejskiej ma dotyczyć konkretnej normy prawa unijnego, która była stosowana w rozpoznawanej sprawie lub powinna być stosowana, przy czym naruszenie takiej normy ma charakter rażący. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego powinna zawierać więc wskazanie konkretnego przepisu prawa Unii Europejskiej, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (art. 285e § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Skarżąca w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2020 r. zarzuciła naruszenie art. 47 zd. 1 i 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawione zarzuty nie wskazują jednak, że niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia norm prawa Unii Europejskiej, albowiem niewystarczające jest przytoczenie przez skarżącą przepisów Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej bez powiązania ich z przepisem prawa Unii Europejskiej, który był stosowany lub powinien być stosowany w tej sprawie. Jakkolwiek zgodnie z art. 6 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej, Unia uznaje prawa, wolności i zasady określone w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2000 r., w brzmieniu dostosowanym 12 grudnia 2007 r. w Strasburgu, która ma taką samą moc prawną jak Traktaty, to zakres zastosowania praw i zasad zawartych w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej został uregulowany w jej art. 51 ust. 1. Stosownie do art. 51 ust. 1 Karty, prawa i zasady w niej określone są wiążące dla państw członkowskich wyłącznie w zakresie, w jakim stosują one prawo Unii. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 25 sierpnia 2017 r., sygn. akt II ONP 3/17, oznacza to, że co prawda Karta Praw Podstawowych jako prawo pierwotne jest częścią porządku prawnego Unii Europejskiej, ale zarzut naruszenia postanowień tej Karty może być podnoszony tylko w sytuacji, gdy w sprawie mają zastosowanie lub powinny mieć zastosowanie inne niż Karta przepisy prawa Unii Europejskiej. Wniosku tego nie podważa brzmienie art. 6 ust. 1 TUE. Tym samym zarzut naruszenia przepisów Karty Praw Podstawowych nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponieważ Karta znajduje zastosowanie jedynie wówczas, gdy w sprawie mogą mieć zastosowanie inne przepisy prawa Unii Europejskiej i wskazanie tych przepisów jest wymogiem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego określonym w art. 285e § 1 pkt 3 P.p.s.a., którego niedopełnienie skutkuje odrzuceniem skargi, na podstawie art. 285h § 1 P.p.s.a. W tej sprawie skarżąca w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia nie wskazała, jakie przepisy prawa unijnego mają zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, z zastosowaniem których to przepisów można by powiązać zastosowanie powołanych przepisów Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić trzeba, że wniesiona skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem powołanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nie spełnia warunku formalnego, określonego w art. 285e § 1 pkt 3 P.p.s.a., gdyż nie wskazano w niej norm prawa Unii Europejskiej w rozumieniu art. 285a § 3 P.p.s.a., z którymi zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Ubocznie należy wyjaśnić skarżącej, że zgodnie z art. 181 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na rozprawie w składzie trzech sędziów, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Natomiast skargę kasacyjną od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje na posiedzeniu niejawnym (art. 182 § 2a p.p.s.a.) i orzeka w składzie jednego sędziego (§ 3 in principio). Z tych względów, skarga ta podlega odrzuceniu na podstawie art. 285h § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 285e § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 285a § 3 P.p.s.a. Ponadto na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. NSA orzekł o zwrocie skarżącej uiszczonego wpisu sądowego.