III FZ 636/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Stachurski po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 września 2023 r., sygn. akt I SA/Sz 579/22 w przedmiocie sprostowania i uzupełnienia zawiadomienia, zarządzenia i postanowienia w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 27 czerwca 2022 r., nr SKO/KD/400/997/2022 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2022 r. p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 22 września 2023 r., I SA/Sz 579/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił wnioski R. S. ("Skarżący"): (1) z 25 stycznia 2023 r. o sprostowanie i uzupełnienie zawiadomienia o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym; (2) z 20 lutego 2023 r. o sprostowanie i uzupełnienie zarządzenia z 26 stycznia 2023 r.; (3) z 3 marca 2023 r. o sprostowanie i uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 7 lutego 2023 r., I SA/Sz 579/22, w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z 27 czerwca 2022 r., nr SKO/KD/400/997/2022 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2022 r. W uzasadnieniu postanowienia sąd stwierdził, że wnioski Skarżącego o sprostowanie i uzupełnienie nie zasługują na uwzględnienie. Zdaniem sądu, w świetle okoliczności sprawy, działanie Skarżącego sprowadza się do czynności, których celem jest wyłącznie przedłużenie postępowania. Żądany przez Skarżącego zakres sprostowania orzeczenia czy pism poprzez wskazanie innego niż wynikający z zaskarżonej decyzji przedmiotu sprawy, nie mieści się w dopuszczalnych granicach sprostowania, gdyż tak naprawdę Skarżący domaga się zmiany podjętego rozstrzygnięcia. Na powyższe postanowienie, pismem z 16 października 2023 r. Skarżący złożył zażalenie, wnosząc w nim o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i uwzględnienie w całości wniosków z: 25 stycznia 2023 r., 20 lutego 2023 r. i 3 marca 2023 r. o sprostowanie i uzupełnienie. Stwierdził przy tym, że integralną częścią zażalenia są wymienione pisma oraz inne pisma procesowe zawarte w aktach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Stosownie zaś do treści art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku (postanowienia) z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przywołane przepisy mają odpowiednie zastosowanie do wydawanych przez sąd postanowień (art. 166 p.p.s.a.), a także do zarządzeń przewodniczącego wydziału (art. 167 p.p.s.a). Z akt tej sprawy wynika, że w piśmie z 25 stycznia 2023 r. Skarżący złożył wniosek o sprostowanie i uzupełnienie zawiadomienia z 27 grudnia 2022 r. w ten sposób, że słowa: ,,"w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2022 rok" zastąpić słowami: "w przedmiocie skierowania wniosku – skargi z 19.08.2022 r., wniosku - odwołania z 28.02.2022 r., wniosku z 31.03.2022 r. do Rady Gminy W., w szczególności (...) w celu podjęcia, na zwołanym posiedzeniu Rady Gminy W., uchwały uznaniowej zwalniającej R. S. w całości z opłaty podatku rolnego i od opłaty podatku od nieruchomości gospodarstwa rolnego D. [...], w szczególności na podstawie art. 13f ustawy o podatku rolnym i na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz na podstawie podstawowej zasady konstytucyjnej do godnego bytowania, która wchodzi w szczególności w zakres art. 30 Konstytucji i zasad (prawdy, sprawiedliwości, uczciwości, przejrzystości, rzetelności, równości szans) i prawa Demokratycznego Państwa Prawa (gdzie na pierwszym miejscu jest istota ludzka, obywatel, potem logiczne i spójne prawo stanowione oparte na prawie naturalnym, potem gospodarka - ekonomia oparta na podstawach mikroekonomii z makroekonomią jako czynnikiem regulującym)." W kolejnym piśmie z 20 lutego 2023 r. Skarżący zwrócił się o sprostowanie i uzupełnienie zarządzenia z 26 stycznia 2023 r. (mylnie wskazując nazwę pisma, o sprostowanie którego wnosił, tj. jako zawiadomienie z 26 stycznia 2023 r.), w ten sposób, że słowa: ,,w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2022 rok", zastąpić słowami: ,,w przedmiocie skierowania wniosku – skargi z 19.08.2022 r., wniosku - odwołania z 28.02.2022 r., wniosku z 31.03.2022 r. do Rady Gminy W. (...)". Następnie w piśmie z 3 marca 2023 r. Skarżący wniósł "o sprostowanie i uzupełnienie słów postanowienia w sprawie I SA/Sz 579/22: w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2022 rok", poprzez zastąpienie ich słowami: "w przedmiocie skierowania wniosku – skargi z 19.08.2022 r., wniosku - odwołania z 28.02.2022 r., wniosku z 31.03.2022 r. do Rady Gminy W. (...)". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wymienione wnioski zasadnie zostały oddalone zaskarżonym w tej sprawie postanowieniem. We wnioskach tych Skarżący w istocie domagał się zmiany przedmiotu sprawy rozpoznawanej przez sąd pierwszej instancji. Tymczasem przedmiot ten prawidłowo został określony w oparciu o treść skargi, która bez wątpienia dotyczy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z 27 czerwca 2022 r., nr SKO/KD/400/997/2022, wydanej w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2022 r. Nie ma więc mowy o niedokładności, błędzie pisarskim albo rachunkowym lub innej oczywistej omyłce w rozumieniu art. 156 § 1 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi też podstawa do uzupełnienia wskazanego wyżej postanowienia oraz zarządzenia. Żadne z tych orzeczeń nie zawiera braków, wymagających uzupełnienia w trybie art. 157 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko sądu pierwszej instancji, że działanie Skarżącego polegające na składaniu podobnych w swej treści wniosków, opierających się wyłącznie na niezadowoleniu Skarżącego z oznaczenia przedmiotu sprawy, dąży do uniemożliwienia ostatecznego zakończenia sprawy i w istocie stanowi nadużycie prawa do sądu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.