III FZ 473/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dominik Gajewski po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K.K.i M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 2072/20 w przedmiocie odrzucenia skargi M.K. w sprawie ze skargi K. K. i M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Skarżąca K.K. i M.K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2020 r. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 30 października 2020 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi lub nadesłanie własnoręcznie podpisanego egzemplarza skargi ewentualnie złożenie pełnomocnictwa udzielonego skarżącej do reprezentowania jego osoby w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni, od dnia doręczenia wezwanie, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu, a ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki wynika, że została uznana za doręczoną z dniem 14 grudnia 2020r. na zasadzie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a."), a brak formalny nie został usunięty. Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 2072/20 WSA w Warszawie odrzucił skargę M. K. Na powyższe rozstrzygnięcie wniesiono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje ustalenie, że Skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi poprzez nadesłanie odpisu skargi, co skutkowało odrzuceniem skargi. Kwestią sporną pozostaje natomiast skuteczność doręczenia wezwania do dokonania tej czynności. Wobec tak zakreślonej kwestii spornej należy wskazać, że do skutecznego doręczenia pisma zawierającego wezwanie do uzupełnienia braków skargi doszło w trybie doręczenia zastępczego, o którym stanowi art. 73 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie zaś z art. 73 § 2 p.p.s.a. zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3). Stosownie do art. 73 § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Ww. przepisy stwarzają możliwość skorzystania przez sąd administracyjny z instytucji tzw. "fikcji" doręczenia. Oznacza to, że pismo "fizycznie" nie dociera do adresata, ale doręczyciel podejmuje odpowiednie, przewidziane powołanymi przepisami, próby doręczenia przesyłki, o czym informuje sąd w postaci właściwych adnotacji na zwróconej do nadawcy przesyłce. W takiej sytuacji sąd może ustalić, że pismo zostało skutecznie doręczone. Domniemanie to może zostać obalone przez stronę jeśli wykaże, że nie zostały zachowane warunki skuteczności doręczenia zastępczego. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Skarżący nie podważył skuteczności doręczenia zastępczego. Znajdująca się w aktach sprawy informacja o umieszczeniu zawiadomienia (o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej) w oddawczej skrzynce pocztowej jest dokumentem urzędowym i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Strona, chcąc udowodnić okoliczność przeciwną od wynikającej z dokumentu urzędowego, powinna przedstawić na to dowód. Z koperty jak również ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdujących się w aktach sprawy wynika, że listonosz podjął pierwszą próbę doręczenia przesyłki 30 listopada 2020 r., a następnie przesyłkę pozostawił w urzędzie pocztowym (k. 7 akt). Zawiadomienie o tym fakcie pozostawił w skrzynce listowej. Świadczy o tym druk zwrotnego potwierdzenia odbioru opatrzony datą, podpisem listonosza oraz urzędową pieczęcią z datownikiem Urzędu Pocztowego. Powtórne awizowanie nastąpiło 8 grudnia 2020 r., o czym świadczy umieszczona na kopercie pieczęć zawierająca datę oraz podpis doręczyciela. Zwrot do nadawcy nastąpił 16 grudnia 2020 r., co również zostało potwierdzone stosowną pieczęcią i podpisem. Okoliczności te nie zostały skutecznie podważone przez Skarżącego. Za skuteczny przeciwdowód nie mogą zostać uznane wyłącznie gołosłowne twierdzenia Skarżącego ani argumentacja zmierzająca do obalenia domniemania skuteczności doręczenia zastępczego na podstawie twierdzenia o braku awiza w skrzynce pocztowej na listy, tylko przeprowadzenie procedury reklamacyjnej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że WSA prawidłowo stwierdził, iż Skarżący w ustawowym terminie nie uzupełnił braku formalnego skargi, mimo prawidłowego wezwania, trafnie uznanego za skutecznie doręczone. W takiej sytuacji skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie