III FZ 467/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jacek Brolik po rozpoznaniu w dniu 20 września 2022 r. zażalenia J. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 lipca 2022 r. sygn. akt I SPP/Gl 109/21 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi J. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 8 grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 30 maja 2022 r., sygn. akt I SPP/Gl 109/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 11 kwietnia 2022 r. w przedmiocie odmowy przyznania Skarżącym, prawa pomocy. Pomimo skierowanego do Skarżącego pouczenia o braku środka zaskarżenia od w/w postanowienia Sądu pierwszej instancji, Skarżący pismem z dnia 28 czerwca 2022 r. wniósł zażalenie. Postanowieniem z dnia 7 lipca 2022 r., Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie Skarżącego. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego, którym odmówiono Skarżącemu przyznania prawa pomocy, jest niezaskarżalne. Od powyższego postanowienia Skarżący wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, podnosząc, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dopuścił się naruszenia prawa materialnego, procesowego, ustawowego, błędną interpretację, błędne ustalenie faktów, zapisów posługującej się ustawy, w tym zapisów Konstytucyjnych oraz rozporządzeń UE ratyfikowanych przez RP. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zaznaczyć należy, że tożsamy problem Skarżącego rozstrzygnięty został przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 27 czerwca 2022 r., sygn. akt III FZ 141/22 i 17 sierpnia 2022 r. , sygn. akt III FZ 309/22. Rozpoznając niniejszą sprawę, Naczelny Sąd Administracyjny w pełni przychyla się do ww. rozstrzygnięcia i przyjmuje za swoje, w związku z czym posłuży się rozważaniami w nim zawartymi w niezbędnym zakresie. Zgodnie z regułą przyjętą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wyrażoną w art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 3290, zwana dalej "p.p.s.a.", zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w wypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem są rozstrzygnięcia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Zażalenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, kiedy ustawa wyraźnie stanowi o możliwości jego wniesienia. Jeśli ustawa przewiduje wydanie postanowienia czy zarządzenia i jednocześnie nie stanowi, że na takie postanowienie lub zarządzenie przysługuje zażalenie, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne (tak m.in. H. Knysiak-Molczyk w: T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 581). Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W tym zakresie sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 zdanie drugie p.p.s.a.). Wobec powyższego stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawidłowo odrzucił, jako niedopuszczalne, zażalenie na postanowienie tego sądu z 21 lutego 2022 r. Wbrew stanowisku Skarżącego nie został on pozbawiony kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia. Sprawa z wniosku Skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy została dwukrotnie rozpoznana - po raz pierwszy przez referendarza sądowego, po raz drugi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.