III FZ 434/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 10 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Kr 39/25, w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 30 października 2024 r., nr SKO. Pod./4140/887/2024, w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Przedmiotem zażalenia A.S. jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 12 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Kr 39/25, którym odrzucono jej skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 30 października 2024 r., w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 r. W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podkreślił, że z akt sprawy wynika, że decyzję administracyjną doręczono skarżącej 18 listopada 2024 r., natomiast skargę na tę decyzję nadano w placówce pocztowej 24 grudnia 2024 r., kierując ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie. W ocenie sądu, tak ustalona sekwencja czynności procesowych pozostaje w sprzeczności z wymogami wynikającymi z art. 53 § 1 p.p.s.a., przewidującego trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi. Skoro zatem skarga została wniesiona po upływie ustawowego terminu, a strona nie wykazała przesłanek do jego przywrócenia, zastosowanie znalazła sankcja procesowa określona w art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie powołanych przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), orzekł o odrzuceniu skargi. Zażalenie na to postanowienie wywiodła skarżąca, która przyznała, że uchybiła terminowi, podnosząc jednak, iż uchybienie to było wynikiem omyłki w obliczeniu terminu oraz braku doświadczenia procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia. Okoliczność, że skargę wniesiono po upływie tego terminu, nie była sporna. Podnoszone przez skarżącą przyczyny uchybienia mogą być rozważane wyłącznie w ramach postępowania zainicjowanego wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania spóźnionej czynności. Nie zmienia to jednak faktu, że na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd jest obowiązany odrzucić skargę wniesioną po terminie; przepis ten nie uzależnia odrzucenia od badania dodatkowych przesłanek, w szczególności stopnia staranności strony przy jej wnoszeniu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 184 p.p.s.a., zażalenie oddalił.