III FZ 429/25

Dnia 10 września 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 10 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 31 lipca 2025 r., sygn. akt I SA/Po 408/25, w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia 25 marca 2025 r., nr SKO-PF-4130/244/2025, w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2025 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 31 lipca 2025 r., I SA/Po 408/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie ze skargi W.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z 25 marca 2025 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2025 r., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd wojewódzki stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił żadnej z przesłanek przewidzianych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) uzasadniających udzielenie tymczasowej ochrony, tj. groźby wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Złożony wniosek miał charakter wyłącznie jednozdaniowego żądania, pozbawionego jakiegokolwiek uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz niepopartego dokumentami. Strona nie wykazała związku między wykonaniem zaskarżonej decyzji a możliwością wystąpienia wskazanych następstw, nie przedstawiła też danych pozwalających ocenić ich skalę. W tych okolicznościach Sąd uznał, że brak jest podstaw do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku strony pomimo niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie zażalenia rozwija uzasadnienie skargi i dotyczy w przeważającej mierze kwestionowania rozstrzygnięć organów podatkowych, nie zawiera natomiast odrębnej argumentacji odnoszącej się do przesłanek tymczasowej ochrony z art. 61 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zauważyć należy, że art. 61 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. W rozpoznawanej sprawie brak właściwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zawartego w skardze oraz nie przedstawienie dokumentów potwierdzających trudną sytuację finansową skarżącego spowodowało nie tylko, że we wniosku tym zabrakło obligatoryjnego wskazania na okoliczności, które mogłyby zaistnieć w wyniku wykonania decyzji i spowodować szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, ale i to, że sąd pierwszej instancji nie mógł ocenić wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację majątkową strony. Informacje o sytuacji majątkowej skarżącego nie znajdowały się w aktach sprawy, ani też strona nie dołączyła ich do wniosku. W przypadku bowiem, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Negatywnej oceny wniosku skarżącego nie zmieniają argumenty podniesione w zażaleniu. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd nie ocenia zasadności skargi, lecz bada, czy uprawdopodobniono przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Argumentacja odnosząca się do meritum rozstrzygnięcia organów podatkowych nie jest na tym etapie relewantna. Ewentualna niezgodność z prawem decyzji podlega ocenie przy merytorycznym rozpoznaniu sprawy i nie stanowi samodzielnej podstawy do zastosowania ochrony tymczasowej (por. post. NSA z 28.04.2005 r., II OZ 184/05; CBOSA). Z przytoczonych powyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, mając na uwadze art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.