III FZ 415/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. sp. z o.o. z siedzibą w R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 lipca 2025 r. sygn. akt I SA/Gl 704/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi W. sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 7 marca 2025 r. nr SKO.FP/41.4/701/2024/19223 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2023 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 21 lipca 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 704/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: WSA) odrzucił skargę W. sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej: Skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: SKO) z dnia 7 marca 2025 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2023 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że na podstawie Zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 czerwca 2025 r., Skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego sposób jej reprezentacji (np. odpis z KRS) oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka pocztowa zawierająca powyższe wezwanie została awizowana. Po raz pierwszy w dniu 16 czerwca 2025 r., o czym zawiadomienie umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej, oraz powtórnie w dniu 24 czerwca 2025 r. Dnia 2 lipca 2025 r. zarządzony został zwrot przesyłki do nadawcy jako niepodjętej w terminie. Na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi Spółka nie udzieliła odpowiedzi, wobec tego na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.) Sąd pierwszej instancji skargę odrzucił. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżąca wniosła zażalenie oraz wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej. W uzasadnieniu zażalenia Skarżąca powołała się na brak wiedzy, odnośnie istnienia dokumentu wzywającego ją do uzupełnienia braków formalnych skargi. Spółka twierdziła, iż nie była powiadomiona przez Pocztę Polską żadnym awizo o złożeniu kierowanego do niej dokumentu w placówce pocztowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 215 § 1 P.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Nadto zgodnie z art. 28 § 1 P.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie do art. 29 P.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 P.p.s.a., mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Do dokumentów tych zalicza się m.in. odpis pełny lub odpis aktualny z Krajowego Rejestru Sądowego. Zaniechanie któregokolwiek z powyższych braków formalnych skargi, podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. W sytuacji, gdy strona nie uzupełni w terminie braków formalnych skargi, mimo prawidłowego w tym zakresie wezwania, sąd zobowiązany jest do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Natomiast skarga poprawiona lub uzupełniona w terminie wywołuje skutki od dnia jej wniesienia (art. 49 § 3 P.p.s.a.). Stosownie do art. 73 § 1 P.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65- 72 P.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie z art. 73 § 2 P.p.s.a. zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Stosownie do § 3 tego artykułu w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zgodnie zaś z § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Z treści art. 73 § 1 i § 4 P.p.s.a. wynika zatem, że doręczenie w tym trybie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej nieudanej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia - awizo. Od daty na zawiadomieniu należy liczyć czternastodniowy termin do przyjęcia domniemania doręczenia pisma. Domniemanie to polega na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe, jak chociażby bieg terminu do złożenia środka odwoławczego. W niniejszej sprawie Spółka została prawidłowo wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (np. aktualny na dzień podpisania skargi wydruk z systemu KRS). Wspomniane wezwanie zostało dwukrotnie awizowane. Po raz pierwszy w dniu 16 czerwca 2025 r. i powtórnie w dniu 24 czerwca 2025 r. o czym zaświadcza kserokopia niepodjętej przesyłki wraz z kserokopią jej ZPO (k. 12 akt sądowych). Wobec tego na podstawie art. 73 § 4 P.p.s.a., Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że skutek doręczenia nastąpił w dniu 30 czerwca 2025 r., w związku z czym na podstawie art. 49 § 1 P.p.s.a., termin, do którego Skarżąca mogła skutecznie uzupełnić braki formalne skargi upłynął z dniem 7 lipca 2025 r. Skarga była zatem obarczona brakami formalnymi, ponieważ sporządzona została przez osobę, która nie legitymowała się umocowaniem do reprezentowania Skarżącej Spółki, nadto nie podano wartości przedmiotu zaskarżenia, a powyższe braki nie zostały uzupełnione w terminie. Wspomnieć należy, że podnoszone w zażaleniu okoliczności wskazujące na powody niedopełnienia obowiązku (uzupełnienia braków formalnych skargi), nie mają znaczenia w świetle niniejszego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że przedmiotem niniejszego postępowania jest odrzucenie skargi, a nie kwestia przywrócenia terminu. W realiach rozpoznawanej sprawy, ocena prawidłowości postanowienia Sądu o odrzuceniu wniesionego środka prawnego (w tym przypadku skargi), uzależniona jest od oceny prawidłowości doręczenia przesyłki sądowej zawierającej wezwanie. Na tego rodzaju zdarzenie prawne składa się natomiast ciąg sądowych czynności procesowych prowadzących do wezwania Skarżącej do uzupełnienia rzeczonych braków formalnych, jak również prawidłowość i kompletność czynności materialno-technicznych składających się na adnotacje dokonane przez doręczyciela i operatora na formularzu potwierdzenia odbioru oraz stronie adresowej przesyłki zawierającej rzeczone wezwania. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że formularz potwierdzenia odbioru zawiera wszystkie wymagane adnotacje, w związku z czym argumentacja podniesiona w zażaleniu nie może odnieść zamierzonego skutku. W związku z przedstawionymi okolicznościami sprawy należy uznać, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. i odrzucił skargę w niniejszej sprawie. Na marginesie dodać należy, że kwestia przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych skargi, rozstrzygnięta zostanie w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji w ramach, którego to postępowania badane są przyczyny uchybienia terminu. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.