III FZ 408/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 czerwca 2025 r. sygn. akt I SA/Lu 149/25 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi K. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 30 grudnia 2024 r. nr SKO.41/4186/EG/2024 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2025 r., sygn. akt I SA/Lu 149/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: WSA) odmówił K. A. (dalej: Skarżąca) wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie (dalej: SKO) z dnia 30 grudnia 2024 r. w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Takie rozstrzygnięcie nie wymaga wykonania i nie nadaje się do wykonania, w tym w szczególności w drodze przymusu, nie może więc spowodować bezpośrednich zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.), w postaci wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W związku z powyższym, WSA stwierdził, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest bezzasadny i brak jest podstaw do jego uwzględnienia, wobec tego na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżąca wniosła zażalenie, zaskarżając je w całości. W jego uzasadnieniu wskazała, że dalsze prowadzenie egzekucji spowoduje nieodwracalne dla niej skutki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podzielić pogląd prezentowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 P.p.s.a. mogą być jedynie akty lub czynności nadające się do wykonania i wymagające wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Co do zasady przymiotu wykonalności nie będą miały decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków albo decyzje, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że zaskarżone postanowienie organu w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, którego wstrzymania domaga się Skarżąca, nie kreuje ani obowiązku, ani uprawnienia i tym samym nie ma znamion wykonalności. Zgłoszone przez stronę żądanie nie dotyczy w istocie udzielenia ochrony tymczasowej, lecz merytorycznego rozstrzygnięcia skargi. Natomiast sąd administracyjny nie jest organem egzekucyjnym, dlatego nie wydaje orzeczeń merytorycznych, dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego w administracji. Tego typu orzeczenia mogą być wydawane jedynie w postępowaniu administracyjnym. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny nie znajdując podstaw do podważenia stanowiska Sądu pierwszej instancji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.