III FZ 398/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz po rozpoznaniu 22 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 697/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 23 grudnia 2024 r., nr 1401-IEW2.4263.30.2024.17.RK w przedmiocie ulgi płatniczej postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 9 kwietnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA", "sąd I instancji") odrzucił skargę M. K. (dalej: "Skarżący", "Strona") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: "Dyrektor", "Organ") z 23 grudnia 2024 r. w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowych. Jako podstawę wydanego rozstrzygnięcia wskazano art. 58 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."). Jak wynika z akt sprawy, Strona złożyła skargę na wskazaną wcześniej decyzję Organu. Jak wskazał WSA, doręczenie przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję Dyrektora, nastąpiło w dniu 7 lutego 2025 r., stąd ostatnim dniem trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a., był dzień 6 lutego 2025 r. Tymczasem z pieczęci urzędu pocztowego potwierdzającego datę nadania sprawy wynikało, że przesyłka zawierająca skargę do sądu I instancji, została nadana w dniu 12 lutego 2025 r., zatem z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Skarżący wniósł zażalenie na przedmiotowe postanowienie, zaskarżając orzeczenie w całości oraz wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z kolei zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. termin ten wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w przepisie art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Przesyłka adresowana do Skarżącego, zawierająca decyzję Dyrektora z dnia 23 grudnia 2024 r., została doręczona bezpośrednio adresatowi w dniu 7 stycznia 2025 r. (k. 153 akt administracyjnych). Termin do wniesienia skargi, upłynął Stronie w dniu 6 lutego 2025 r., zgodnie z treścią art. 53 § 1 p.p.s.a. W tej sytuacji wniesiony środek zaskarżenia z dnia 12 lutego 2025 r. (k. 9A akt sądowych), należy ocenić jako spóźniony. W treści zażalenia nie podniesiono jednocześnie argumentów, które podważałyby zasadność wydanego postanowienia. W szczególności nie sposób się zgodzić, że w sprawie doszło do doręczenia korespondencji w trybie zastępczym, tzw. "awizo", skoro na potwierdzeniu odbioru przesyłki widnieje zapis o doręczeniu pisma adresatowi, a sam Skarżący złożył swój podpis, kwitując odbiór decyzji. Nawet jeżeli rację ma Skarżący w zakresie problemów organizacyjnych przedsiębiorstwa [...], to powyższe problemy w żaden sposób nie przełożyły się na brak możliwości wniesienia Skargi w terminie, a w każdym razie żadnych dowodów ponad własne twierdzenia, Strona na poparcie swoich tez nie przedstawiła. Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.