III FZ 393/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dominik Gajewski po rozpoznaniu w dniu 21 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2026 r., sygn. akt III SA/Wa 1241/25 w przedmiocie wyłączenia sędziów w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 25 kwietnia 2025 r., nr SKO.4000-380/2025 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2025 r. postanawia oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 7 maja 2026 r., sygn. akt III SA/Wa 1241/25 w sprawie ze skargi K. G. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 25 kwietnia 2025 r., w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2025 r., oddalił wniosek o wyłączenie sędziów. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, nie zgadzając się z jego rozstrzygnięciem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) określa przesłanki wyłączenia sędziego z mocy ustawy. W tej sprawie nie została ujawniona żadna z wymienionych w tym przepisie przesłanek. Z kolei art. 19 p.p.s.a. wskazuje na wyłączenie sędziego na jego wniosek lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. W tym przypadku podstawą wyłączenia sędziego jest istnienie obiektywnej okoliczności, która mogłaby wywoływać wątpliwości co do bezstronności sędziego. W szczególności, wyłączeniu na podstawie art. 19 p.p.s.a. może podlegać sędzia, który z innych przyczyn niż wymienione w art. 18 p.p.s.a., mógłby być zainteresowany wynikiem sprawy. Trzeba jednak podkreślić, że wnioskowanie o wyłączenie sędziego na podstawie art. 19 p.p.s.a., nie może prowadzić do wyeliminowania z postępowania sędziów, których strona w swoim subiektywnym przekonaniu uznaje za stronniczych. Innymi słowy, subiektywne przekonanie strony o braku bezstronności sędziego, nie może stanowić podstawy do jego wyłączenia. Należy zaznaczyć, że wniosek o wyłączenie sędziego, aby był skuteczny musi wskazywać na uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie, co oznacza, że wątpliwość ta nie może mieć charakteru ogólnego i zmierzać do generalnego zakwestionowania pełnienia przez daną osobę funkcji sędziego we wszelkich sprawach, które mogłaby ona potencjalnie rozpoznawać. W przedmiotowej sprawie Sędziowie złożyli oświadczenia, że po ich stronie nie zachodzą przesłanki przewidziane w art. 18 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie znalazł obiektywnych okoliczności, dających podstawę do wyłączenia sędziów wskazanych przez skarżącego, a ocenę tę w pełni podziela Naczelny Sąd Administracyjny. Ważne jest też, aby podmiot zwracając się do sądu o podjęcie rozstrzygnięcia miał na podstawie uzewnętrznionych znamion przekonanie, że jego sprawa zostanie rozpoznana w sposób bezstronny oraz rozstrzygnięta w taki sposób jak innej osoby będącej w takiej samej sytuacji. O zapewnieniu prawa do bezstronnego sądu można mówić tylko wtedy, gdy orzekający w sprawie sąd nie jest subiektywnie stronniczy tak względem uczestników postępowania jak i samej sprawy, dając gwarancję obiektywnego rozpoznania sprawy z punktu widzenia zewnętrznego obserwator. We wniosku o wyłączenie sędziów, skarżący zarzucił sędziom orzekającym w innej sprawie tj. sygn. akt III SA/Wa 1338/24, brak przygotowania do rozprawy. Mając powyższe na względzie należy uznać, że argumentacja, którą posłużył się skarżący w swoim wniosku nie wskazuje na istnienie po stronie wymienionych we wniosku sędziów, okoliczności realnie i obiektywnie budzących wątpliwości co do ich bezstronności w tej konkretnej sprawie. Wobec tego, nie zachodziły podstawy do jego uwzględnienia, a wydane w tym zakresie rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji należy uznać za zgodne z prawem. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.