III FZ 390/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Paweł Borszowski po rozpoznaniu w dniu 23 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Gminy Wyznaniowej G. z siedzibą w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 1762/23, w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi Gminy Wyznaniowej G. z siedzibą w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 12 października 2023 r., nr SKO.III/423/228/2023 w przedmiocie podatku rolnego za lata 2022-2023 postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 18 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 1762/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę Gminy Wyznaniowej G. z siedzibą w G. (dalej jako: "Skarżąca") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z 12 października 2023 r. w przedmiocie podatku rolnego za lata 2022-2023. W niniejszej sprawie Skarżąca pismem z 22 listopada 2023 r. wniosła skargę, która zawierała brak formalny w postaci braku dokumentu albo jego uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony Skarżącej. W związku z powyższym WSA wystosował do Skarżącej wezwanie z 10 stycznia 2024 r. do uzupełnienia ww. braku. Wskazał również, iż brak można uzupełnić składając np. poświadczone notarialnie zaświadczenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej jako: "MSWiA") wskazujące na umocowanie do reprezentowania Skarżącej przez Przełożonego Gminy Wyznaniowej G. – E. S., który skargę podpisał. W odpowiedzi na powyższe Skarżąca złożyła odpowiedź na wezwanie do którego załączyła kserokopię zaświadczenia wydanego przez Naczelną Kościoła [...]. W związku z powyższym sąd I instancji ponownie wezwał Skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wskazując w wezwaniu, iż wymogi z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") spełnia wskazany w pierwszym wezwaniu z 10 stycznia 2024 r. poświadczony notarialnie odpis zaświadczenia MSWIA z 1 marca 2022 r., który Skarżąca przedłożyła do pozostałych spraw prowadzonych przed tut. Sądem. W zarządzeniu o wezwaniu Skarżącej do uzupełnienia braku wskazano również, że kryterium tego nie spełnia nadesłanie przez Skarżącą zaświadczenia wydanego przez Naczelną Kościoła [...]. Skarżąca na powyższe złożyła odpowiedź w terminie, jednakże nie załączyła wskazywanego przez sąd I instancji zaświadczenia MSWiA ani żadnego innego dokumentu, który mógłby wskazywać umocowanie do wniesienia skargi. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że sąd I instancji odrzucił skargę z uwagi na to, że jej braki formalne nie zostały uzupełnione w zakreślonym przez Sąd terminie. WSA wskazał również, iż Skarżąca była dwukrotnie wzywana do uzupełnienia braków formalnych. Ponowne wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zostało doręczone 29 lutego 2024 r. Wyznaczony w wezwaniu 7-dniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie 7 marca 2024 r. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż braki formalne skargi, polegające na niezłożeniu do akt sprawy dokumentu potwierdzającego status Skarżącej jako osoby prawnej oraz legitymację do działania w jej imieniu osoby która wniosła skargę, nie zostały uzupełnione w wyznaczonym przez Sąd terminie. Pismem z 28 marca 2024 r. Skarżąca wniosła zażalenie na przedmiotowe postanowienie zaskarżając je w całości. Wniosła tym samym o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie Skargi do WSA w Gliwicach do rozpoznania albowiem brak formalny został prawidłowo uzupełniony, zgodnie z treścią art. 29 p.p.s.a. Ponadto do przedmiotowego zażalenia załączyła poświadczone notarialnie zaświadczenie z 1 marca 2022 r., o którym mowa w obu wezwaniach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 29 p.p.s.a przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Stosownie do art. 48 § 3 zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym, doradcą podatkowym lub radcą Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lutego 2012 r., w sprawie o sygn. akt II GSK 2401/11, w którym stwierdzono, iż "składana przez stronę skarżącą kompletna dokumentacja ma mieć formę wiarygodną. O ile sąd poweźmie wątpliwości co do wiarygodności dokumentów i uzna, że uniemożliwia to nadanie sprawie prawidłowego biegu, to można zastosować art. 48 p.p.s.a." Zgodzić się również należy z uzasadnieniem zaskarżonego postanowienia, w którym WSA wskazuje, iż dokument wykazujący umocowanie do działania za poszczególne podmioty, powinien być złożony już przy pierwszej dokonywanej w sprawie czynności, a zatem przy wniesieniu skargi. Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony jest brakiem formalnym skargi, którego usunięcie następuje w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi. Pogląd, że zaniechanie przedłożenia dokumentu, stwierdzającego umocowanie do reprezentowania jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową stanowi brak formalny jest ogólnie przyjęty w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie NSA z 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OZ 343/19, postanowienie NSA z 23 listopada 2021, sygn. akt I OZ 466/21). Mając na uwadze powyższe należy oddalić przedmiotowe zażalenie. Skarżąca mimo wskazywania wprost w obu otrzymanych wezwaniach do uzupełnienia braków formalnych na dokument, który należy złożyć nie przedłożyła go w terminie. Załączenie wskazanego dokumentu do zażalenia nie może być uznane za prawidłowe przedłożenie dokumentu ani za prawidłowe uzupełnienie braku formalnego. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie odrzucił skargę. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji