III FZ 361/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jacek Pruszyński po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 grudnia 2025 r. sygn. akt I SPP/Gl 48/25 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi J. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 22 listopada 2024 r. nr SKO.F.41.4/965/2024/16912 w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 11 grudnia 2025 r., sygn. akt I SPP/Gl 48/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie J. L. (dalej: skarżący) na postanowienie tego Sądu z 11 września 2025 r. w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 22 listopada 2024 r. w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, że postanowieniem z 11 września 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z 15 lipca 2025 r., mocą którego skarżącemu odmówiono przyznania prawa pomocy. W piśmie z 13 października 2025 r. skarżący złożył zażalenie na wskazane wcześniej postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił to zażalenie jako niedopuszczalne, gdyż art. 194 § 1 p.p.s.a., ani żaden inny przepis tej ustawy nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na podstawie art. 260 p.p.s.a. Co więcej, na niemożność wniesienia takiego zażalenia wskazuje wprost art. 260 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym w takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji (pełny tekst zaskarżonego orzeczenia oraz inne orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Pismem z 12 stycznia 2026 r. skarżący złożył zażalenie na wskazane wcześniej postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (zdanie drugie § 2 art. 260 p.p.s.a.). Artykuł 194 § 1 p.p.s.a. stanowi, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu nie zostały ujęte w ww. katalogu. W konsekwencji, mając na uwadze art. 260 § 1 i 2 p.p.s.a., przyjąć należało, że na postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego odmawiające przyznania prawa pomocy zażalenie nie przysługuje, gdyż w tym przypadku WSA w Gliwicach działał jako Sąd drugiej instancji. Wniesienie takiego zażalenia jest niedopuszczalne, co w konsekwencji skutkowało jego odrzuceniem. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., jak w sentencji.