III FZ 268/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Stachurski po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Sz 635/23 w przedmiocie sprostowania i uzupełnienia postanowienia w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 30 sierpnia 2023 r., nr SKO/CZ/400/3240/2023 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 r. p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 27 listopada 2024 r., I SA/Sz 635/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu wniosku R. S. o sprostowanie i uzupełnienie postanowienia z 23 maja 2024 r. o odmowie wyłączenia sędziego w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z 30 sierpnia 2023 r., nr SKO/CZ/400/3240/2023, w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 rok, w punkcie I odmówił sprostowania postanowienia z 23 maja 2024 r., a w punkcie II odmówił uzupełnienia postanowienia z 23 maja 2024 r. Sąd stwierdził, że wnioski Skarżącego o sprostowanie i uzupełnienie postanowienia nie zasługują na uwzględnienie. Zdaniem sądu, w świetle okoliczności sprawy, nie ma podstaw do stosowania instytucji sprostowania i uzupełnienia postanowienia. Określenie przedmiotu zaskarżonej decyzji nie jest wynikiem oczywistej omyłki, niedokładności czy błędu pisarskiego. Na powyższe postanowienie, pismem z 19 grudnia 2024 r., Skarżący złożył zażalenie, wnosząc w nim o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i cyt. ,,uwzględnienie w całości słusznych wniosków z 18.06.20214 r. o sprostowanie i uzupełnienie słów postanowienia z 23.05.2024 r.(...)". Stwierdził, że integralną część zażalenia stanowią wszystkie pisma procesowe, które złożył do niniejszej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm., dalej: ,,p.p.s.a.") sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Stosownie zaś do treści art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku (postanowienia) z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przywołane przepisy mają odpowiednie zastosowanie do wydawanych przez sąd postanowień (art. 166 p.p.s.a.), a także do zarządzeń przewodniczącego wydziału (art. 167 p.p.s.a). Z akt tej sprawy wynika, że w piśmie z 18 czerwca 2024 r. Skarżący wniósł o sprostowanie i uzupełnienie postanowienia z 23 maja 2023 r. przez zmianę przedmiotu zaskarżonego rozstrzygnięcia, twierdząc, że przedmiot jego skargi nie dotyczy łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 r., ale wniosku o wydanie uchwały zwalniającej go od "opłat podatkowych" z tytułu gospodarstwa rolnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zmiana jakiej domagał się Skarżący nie mieściła się w dyspozycji art. 156 § 1 p.p.s.a., bowiem w istocie domagał się zmiany przedmiotu sprawy rozpoznawanej przez sąd pierwszej instancji. Tymczasem przedmiot ten prawidłowo został określony w oparciu o treść skargi, która bez wątpienia dotyczy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z 30 sierpnia 2023 r., nr SKO/CZ/400/3240/2023, wydanej w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 r. Nie ma więc mowy o niedokładności, błędzie pisarskim albo rachunkowym lub innej oczywistej omyłce w rozumieniu art. 156 § 1 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi też podstawa do uzupełnienia wskazanego wyżej postanowienia, w trybie art. 157 § 1 p.p.s.a. Samo przekonanie Skarżącego, o błędnym przedmiocie sprawy, nie jest przesłanką uzupełnienia postanowienia. W świetle przywołanych okoliczności, zaskarżone postanowienie należało uznać za zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Należy też dodać, że działanie Skarżącego polegające na składaniu podobnych w swej treści wniosków, opierających się wyłącznie na niezadowoleniu Skarżącego z oznaczenia przedmiotu sprawy, dąży do uniemożliwienia ostatecznego zakończenia sprawy i w istocie stanowi nadużycie prawa do sądu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.