III FZ 263/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 marca 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 131/23 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 21 grudnia 2022 r., nr 2201-IEE.711.91.320.2022.JM w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku (dalej: "WSA") z dnia 22 marca 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 131/23, odrzucono skargę A. K. (dalej: "Skarżący") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 21 grudnia 2022 r. w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną. Postanowienie jest dostępne – podobnie, jak inne cytowane w uzasadnieniu orzeczenia – na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). WSA wyjaśnił, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 lutego 2023 r. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w wysokości 100 zł wraz z pouczeniem, że nieuczynienie zadość wezwaniu w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia będzie skutkować odrzuceniem skargi. Przesyłka zawierająca powyższe zarządzenie została uznana za skutecznie doręczoną w dniu 1 marca 2023 r. (k. 18 akt sądowych). Na podstawie rejestru dochodów budżetowych ustalono, że Skarżący wpisu nie uiścił (k. 20 akt sądowych). W związku z powyższym WSA skargę Skarżącego, odrzucił. Skarżący wywiódł zażalenie od tego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Podstawą ustalenia daty doręczenia zarządzenia przewodniczącego w niniejszej sprawie jest przewidujący tzw. fikcję prawną doręczenia art. 73 p.p.s.a. Stosownie do § 3 tego artykułu w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zgodnie zaś z art. 73 § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 tego artykułu. Z brzmienia § 1 i § 4 art. 73 p.p.s.a. wynika, że doręczenie w tym trybie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej nieudanej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia (awizo - opatrzonego datą i podpisem doręczającego). Od daty na zawiadomieniu należy liczyć 14-dniowy termin do przyjęcia domniemania doręczenia pisma. W niniejszej sprawie o wykonaniu czynności z art. 73 § 1, § 2 i § 3 p.p.s.a. świadczą adnotacje operatora pocztowego umieszczone na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Zgodnie z nimi przesyłka ta była dwukrotnie awizowana: po raz pierwszy – w dniu 15 lutego 2023 r., powtórnie – w dniu 23 lutego 2023 r. Oznacza to, że czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., upłynął z dniem 1 marca 2023 r., a doręczenie należało uznać za dokonane właśnie w tym dniu. Od doręczonego wówczas zarządzenia Skarżący powinien uiścić stosowny wpis najpóźniej do dnia 8 marca 2023 r., czego nie uczynił. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.