III FZ 260/25

Dnia 18 czerwca 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Sławomir Presnarowicz po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 4 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Op 118/24 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 25 września 2023 r., nr SKO.40.2135.2023.po w przedmiocie podatku od nieruchomości 2020 r. postanawia oddalić zażalenie.

Zarządzeniem z 10 stycznia 2024 r. o sygn. akt I SA/Op 118/24 Kierownik Sekcji Finansowej Wydziału I (dalej: "Kierownik") Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu (dalej: "WSA", "sąd I instancji") wezwał K. G. (dalej: "Skarżący", "Strona") na podstawie art. 220 § 1 ustawy z 30.08.2022 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: "p.p.s.a.") do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (dalej: "SKO", "Organ") z dnia 25 września 2023 r. w kwocie 176 zł, wydaną w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za rok 2020. Na przedmiotowe zarządzenie z 8 lutego 2024 r. (data nadania w UP, k. 15 akt sądowych) zażalenie wniósł Skarżący. Postanowieniem z 4 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Op 118/24 sąd I instancji odrzucił zażalenie Strony na zarządzenie Kierownika z 10 stycznia 2024 r. Jako podstawę wydanego rozstrzygnięcia wskazano art. 178 w zw. z art. 194 § 2 i art. 197 § 2 p.p.s.a. Skarżący wniósł zażalenie na przedmiotowe postanowienie, zaskarżając orzeczenie w całości oraz wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 214 § 1 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Natomiast art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący obowiązany jest wezwać wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Wedle art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami wszczynającymi postępowanie przed sądem administracyjnym są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 230 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Dodać należy, że zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-68, art. 69 § 1 pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2, zaś zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Jak wynika z akt sprawy, Strona złożyła skargę na wskazaną wcześniej decyzję Organu. Zarządzeniem Przewodniczącego Kierownika z 10 stycznia 2024 r., Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 176 zł. Przesyłka sądowa zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w związku z niemożnością doręczenia została złożona na okres czternastu dni w placówce pocztowej, przy jednoczesnym zawiadomieniu adresata przesyłki o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej (zgodnie z art. 73 § 2 p.p.s.a.). Z adnotacji urzędu pocztowego dokonanej na potwierdzeniu odbioru przesyłki pocztowej zawierającej odpis tego zarządzenia wynika, że mimo dwukrotnej próby doręczenia tego pisma (pierwsze awizo z 17 stycznia 2024 r., drugie awizo z 25 stycznia 2024 r.), Skarżący nie podjął tego pisma w terminie do 31 stycznia 2024 r. Mając na uwadze przytoczony wyżej termin czternastu dni oraz także, że po upływie tego terminu doręczenie uważa się za dokonane, należy uznać, iż upływ tego terminu nastąpił 31 stycznia 2024 r. (14 dni od daty pierwszego awizowania, tj. od 17 stycznia 2024 r.). Skarżący odebrał przesyłkę 1 lutego 2024 r. (wydruk z systemu e-monitoring, k. 18 akt sądowych), zaś w dniu 8 lutego 2024 r. wniósł zażalenie na zarządzenie w przedmiocie uiszczenia wpisu od skargi. Odebranie przesyłki przez adresata po upływie czternastego dnia od pierwszej awizacji (w rozpoznawanej sprawie czternastodniowy termin upływał 31 stycznia 2024 r., zaś przesyłka została odebrana 1 lutego 2024 r.) nie powoduje, że art. 73 p.p.s.a nie będzie miał zastosowania, a wynikające z tego przepisu domniemanie nie przestanie odnosić skutków prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu tego Sądu z 15 lutego 2016 r. wydanym w sprawie o sygn. II FSK 1762/15, że: "Odebranie na żądanie strony pisma, po upływie terminu, o którym mowa w art. 73 § 3 p.p.s.a., na skutek bezprawnego jego przetrzymywania przez operatora pocztowego, nie niweczy skutków doręczenia pisma w trybie art. 73 p.p.s.a.". Prawidłowo zatem WSA uznał, że termin do wniesienia zażalenia na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu upłynął 7 lutego 2024 r., co powoduje, że wniesienie środka zaskarżenia w postaci zażalenia przez Skarżącego w dniu 8 lutego 2024 r., nastąpiło po upływie terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności. Brak skutecznego wniesienia środka zaskarżenia powoduje, że zażalenie nie wywołuje związanych z nim konsekwencji prawnych, powodując brak możliwości skutecznego podważenia wysokości wpisu, do uiszczenia którego Skarżący został wezwany. Na marginesie powołanych wywodów, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że w sprawie nie doszło do "nierównego traktowania pomiędzy odbiorcami" pism sądowych z uwagi na "zbieg okoliczności co do dni wolnych od pracy". To, co Skarżący interpretuje jako nierównoprawne traktowanie adresatów norm prawnych (tu: obliczanie upływu terminu), jest w istocie działaniem na korzyść strony postępowania sądowoadministracyjnego. Zważyć należy, że racjonalny ustawodawca przewiduje, że upływ terminu z którym związany jest określony skutek prawny, np. na złożenie pisma procesowego, może, na skutek upływu terminu przypaść na dzień uznany za ustawowo wolny od pracy. W takiej sytuacji nie można wymagać od zainteresowanego, aby wykonał określoną czynność prawną w sytuacji, gdy jest to utrudnione, czy wręcz niemożliwe. Oczekiwanie, aby przy obliczaniu terminu nie uwzględniać dni ustawowo wolnych od pracy, nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 kwietnia 2022 r. , sygn. akt II SA/Po 885/21, CBOIS). W konsekwencji słusznie WSA odrzucił zażalenie na podstawie art. 178 w zw. z art. 194 § 2 i art. 197 § 2 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA prawidłowo wskazał przyczyny, które legły u podstaw wydanego rozstrzygnięcia, wskazał jakimi powodami się kierował, przytoczył podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz odniósł się do okoliczności niniejszej sprawy. Nie ma natomiast podstaw, aby uchylić zaskarżone postanowienie tylko z tego powodu, że Skarżący jest niezadowolony z jego treści. Mając na uwadze powyżej przedstawione względy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.