III FZ 256/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jacek Brolik po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 grudnia 2020 r. sygn. akt III SA/Łd 407/20 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi P. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 16 marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne postanawia: oddalić zażalenie

Zaskarżonym postanowieniem z 15 grudnia 2020 r. sygn. akt III SA/Łd 407/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę skarżącego na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 16 marca 2020 r. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że ponowne wezwanie do uzupełnienia braków fiskalnych skargi zostało doręczone skarżącemu 19 października 2020 r., na adres podany w skardze. Termin siedmiodniowy do wykonania wezwania upływał 26 października 2020 r. (poniedziałek). W zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnił braków fiskalnych skargi, złożył natomiast 26 października 2020 r. kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Prawomocnym postanowieniem z 25 września 2020 r., III SPP/Łd 168/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z 25 sierpnia 2020 r. w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wskazując na powyższe, Sąd pierwszej instancji wskazał, że po bezskutecznym upływie siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu od skargi, określonym w zarządzeniu przewodniczącego, wydanym po uprawomocnieniu się postanowień o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd winien odrzucić skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Skarżący wniósł zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie i zaskarżając je w całości, zarzucił mu brak podstaw prawnych i faktycznych do jego wydania. Wskazując na powyższe wniósł o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 230 § 1 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W sytuacji gdy od skargi nie został uiszczony wpis sądowy, strona wnosząca ten środek zaskarżenia powinna na wezwanie sądu w terminie siedmiu dni uiścić wskazaną kwotę. Zaniedbanie tego obowiązku skutkuje obligatoryjnym odrzuceniem skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych zdarzeniem, które zawiesza obowiązek uiszczenia wpisu jest złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W przypadku zakończenia postępowania w przedmiocie prawa pomocy w sposób niekorzystny dla skarżącego, skarżący wzywany jest do uiszczenia wpisu sądowego. Ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wywołuje już skutków suspensywnych (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 18 czerwca 2009 r., sygn. akt I FZ 159/09; z 24 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 444/10; z 28 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 1003/10; z 26 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 66/15; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżącemu w sprawie nie zostało przyznane prawo pomocy - prawomocnym postanowieniem z 25 września 2020 r., III SPP/Łd 168/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z 25 sierpnia 2020 r. w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W konsekwencji prawidłowo, po zakończeniu postępowania w zakresie prawa pomocy, ponownie 6 października 2020 r. wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z 12 maja 2020 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wspomniane powtórne wezwanie doręczono skarżącemu 19 października 2020 r. (k. 17 akt). Wpis od skargi nie został uiszczony, a zatem Sąd pierwszej instancji prawidłowo skargę odrzucił na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. W tym kontekście zaskarżone rozstrzygnięcie sądu ocenić należy jako zgodne z prawem i w pełni uzasadnione zaistniałymi w sprawie zdarzeniami procesowymi, na które trafnie powołał się sąd w pisemnych motywach wydanego postanowienia. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.