III FZ 244/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Paweł Borszowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2022 r., sygn. akt III SPP/Wa 63/22 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi R.M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2021 r., nr 1401-IEE1.711.1.126.2021.10.JŻ w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 22 czerwca 2022 r., sygn. akt III SPP/Wa 63/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), odrzucił zażalenie R.M. (dalej: Skarżący), na postanowienie tego Sądu z 6 maja 2022 r., utrzymujące w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z 15 marca 2022 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że postanowienie Sądu utrzymujące w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego było prawomocne, w związku z tym stronie nie przysługiwało prawo do wniesienia od niego zażalenia. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie WSA w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadnie bowiem Sąd pierwszej instancji przyjął, że zgodnie z mającym zastosowanie w sprawie art. 260 § 1 p.p.s.a., na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 maja 2022 r., sygn. akt III SPP/Wa 63/22 – wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od zarządzenia starszego referendarza sądowego tego Sądu z 15 marca 2022 r. – zażalenie nie przysługuje. Zgodnie bowiem z tym przepisem, rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Z kolei na podstawie art. 260 § 2 zd. drugie p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Z powyższych uregulowań jednoznacznie zatem wynika, że ustawodawca nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., w tym po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie przyznania, cofnięcia, odmowy przyznania prawa pomocy albo umorzenia postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy, o jakim mowa w art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. Także żaden przepis szczególny nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienia. Wobec tego stwierdzić należało, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo odrzucił, jako niedopuszczalne, zażalenie na postanowienie tego Sądu z 6 maja 2022 r., bowiem od wydanego przez ten Sąd działający jako Sąd drugiej instancji postanowienia nie przysługiwał żaden środek zaskarżenia. Mając na uwadze przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.