III FZ 24/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Sławomir Presnarowicz po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2023 r., sygn. akt VII SPP/Wa 91/23 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w sprawie ze skargi K. Ś. na decyzję Ministra Finansów z dnia 9 lutego 2023 r., nr PR10.8011.10.2023.3.GOX w przedmiocie umorzenia opłaty legalizacyjnej postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 14 listopada 2023 r., sygn. akt VII SPP/Wa 91/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA") odmówił K. Ś. (dalej: "Skarżąca", "Strona") przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego. Przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy, WSA wskazał, że nie znalazł podstaw do przywrócenia Skarżącej terminu na powyższą czynność procesową. W ocenie WSA, uchybienie Skarżącej nie pozwala stwierdzić, by w tym konkretnym przypadku zaistniała nadzwyczajna okoliczność uzasadniająca przyjęcie stanowiska o niezawinionym uchybieniu terminowi, lecz świadczy o niedbałym działaniu Strony. Pismem z 18 grudnia 2023 r. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie. Skarżąca zarzuciła błędną ocenę stanu faktycznego sprawy poprzez uznanie, że brak było podstaw do przywrócenia terminu na wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego. Skarżąca wskazywała na trudną sytuację osobistą, jak również brak wykształcenia prawniczego, które to okoliczności uniemożliwiały wniesienie sprzeciwu w przepisanym terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej "p.p.s.a."), sąd postanowi na wniosek strony przywrócenie terminu, jeżeli nie dokonała ona w terminie czynności procesowej bez swojej winy. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym, należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Z przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej wynika, że przywrócenie terminu może nastąpić, gdy spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy i dopełniona została czynność, dla której określony był termin. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że podstawowym elementem hipotezy normy prawnej wynikającej z przywołanego przepisu, jest okoliczność niedokonania czynności procesowej w terminie. W analizowanej sprawie nie było wątpliwości (co przyznawała sama Skarżąca), że termin na wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza, został przekroczony. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd WSA, iż Skarżąca w rozpoznawanej sprawie nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do złożenia sprzeciwu w przepisanym, 7 – dniowym, terminie. Wskazywane przez nią przyczyny uchybienia, zawiązane ze stanem zdrowia, jak też brak wiedzy o terminach, co do poszczególnych środków zaskarżenia obowiązujących w procedurze administracyjnej, nie stanowią dostatecznej podstawy przemawiającej za uwzględnieniem wniosku. Zwrócić należy w szczególności uwagę, że Skarżąca osobiście odebrała postanowienie wydane przez referendarza, zawierające pouczenie, co do sposobu i trybu jego zaskarżenia. W tej sytuacji Strona nie może zatem skutecznie podnosić, iż nie wiedziała o aktualnie obowiązującym terminie sprzeciwu. Ponadto Skarżąca nie wykazała, że schorzenia na które powoływała się w zażaleniu (dolegliwości natury psychicznej) stanowiły charakter na tyle uciążliwy, by mógł on mieć wpływ na nie wywiązanie się przez Skarżącą z ustawowych terminów. Powyższej oceny nie zmieniają argumenty Strony zawarte w zażaleniu, które stanowią jedynie polemikę ze stanowiskiem WSA, wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie podlega oddaleniu, o czym orzeczono na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a.