III FZ 229/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 września 2024 r., sygn. akt I SA/Sz 420/24 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 30 kwietnia 2024 r., nr SKO/CZ/400/1157/2024 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2024 r. postanawia: oddalić zażalenie

1. Postanowieniem z 11 września 2024 r. I SA/Sz 420/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę R. S. (dalej: "skarżący", "strona") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z 30 kwietnia 2024 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2024 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). 2. Jak wynika z akt sprawy, skarżący skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie pismo z 19 czerwca 2024 r. zatytułowane "Skarga-Wniosek", a w nim domagał się uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z 30 kwietnia 2024 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2024 r. Jednocześnie jednak skarżący tłumaczył, że domaga się od Rady Gminy W. podjęcia uchwały, zwalniającej z "opłat podatkowych" związanych z gospodarstwem rolnym. W dalszej kolejności wskazywał, że jego sytuacja prawna jest kształtowana w sposób "barbarzyński" i bezprawny. Skarżący w piśmie tym wniósł o przekazanie "Skargi-Wniosku" wraz z kompletami akt do Rady Gminy W. w celu podjęcia uchwały zwalniającej z "opłat podatkowych" dotyczących gospodarstwa rolnego. Zgodnie z zarządzeniem z 7 sierpnia 2024 r. skarżący został pisemnie wezwany do usunięcia w terminie 7 dni braku formalnego skargi i określenia naruszenia prawa bądź interesu prawnego dotyczącego zaskarżonej decyzji na podstawie art. 49 § 1, art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jednocześnie skarżący został poinformowany o tym, że niewykonanie wezwania sądowego może spowodować odrzucenie skargi zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W odpowiedzi na wskazane wcześniej wezwanie skarżący w piśmie z 2 września 2024 r. stwierdził, że nie występuje "o łączne zobowiązanie na 2024 r., a o skierowanie wniosku do Rady Gminy W. o podjęcie decyzji (uchwały) przez Radę Gminy W. o zwolnienie mnie w całości od opłat podatkowych gospodarstwa rolnego D., w szczególności ze względu na barbarzyńskiego, lewackie kształtowanie mojej sytuacji prawno- materialnej, w szczególności od wprowadzenia barbarzyńskiego stanu wojennego 13.12.1981 r. na szkodę i krzywdę Polek i Polaków, obywateli, na szkodę Państwa Polskiego, kiedy to wyraziłem stanowczy protest przeciwko wprowadzeniu barbarzyńskiego stanu wojennego 13.12.1981 r. przez barbarzyński reżim komunistyczno-peerlowski, w szczególności w latach 1981-1989, w szczególności to było powodem zwolnienia mnie z pracy w wojsku (w orkiestrze), w szczególności przez barbarzyńców, lewaków, towarzyszy w mundurach..."(pismo k. 36). Mając na uwadze treść pisma strony z 2 września 2024 r. WSA w Szczecinie uznał, że skarżący nie określił naruszenia prawa lub interesu prawnego dotyczącego decyzji organu wydanej 30 kwietnia 2024 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2024 r. Przyczyny złożenia "Skargi-Wniosku" z 19 czerwca 2024 r., które przedstawił skarżący, nie wykazywały związku z decyzją organu wymienioną w tym piśmie. Z tego względu w ocenie sądu, skarżący nie określił naruszenia prawa lub interesu prawnego dotyczącego bezpośrednio decyzji organu z 30 kwietnia 2024 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2024 r. w rozumieniu formalnego wymogu skargi określnego w art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. co skutkowało koniecznością jej oddalenia. 3. Skarżący pismem z 14 października 2024 r. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 4. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że skarga kierowana do sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art. 57 § 1 p.p.s.a.). Skarga w myśl art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. powinna zawierać określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Skarga w swojej treści powinna wskazywać jakie przepisy prawa zostały naruszone zaskarżoną uchwałą lub na podstawie jakich przepisów prawa skarżący opiera twierdzenia, że został naruszony jego interes i w czym on się przejawia. Powyższe wymogi mają charakter wymogów formalnych skargi i warunkują jej rozpatrzenie. Jak wskazuje się w orzecznictwie wymóg ten ma charakter uniwersalny w tym sensie, że dotyczy wszystkich skarg bez względu na to, kto jest ich autorem. Wymóg ten zachowuje zatem aktualność zarówno w stosunku do skarg, które zostały sporządzone przez profesjonalistę o wykształceniu prawniczym, jak też w stosunku do skarg, których autorzy wiedzy prawniczej nie posiadają (tak m.in. w postanowieniu NSA z 30 września 2011 r., II FSK 1944/22). W razie niespełnienia wymagań z art. 57 § 1 p.p.s.a. należy stosować art. 49 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim pismem jest skarga. W tym przypadku ustawodawca przewidział inny skutek nieuzupełnienia braków formalnych skargi w terminie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odnosząc powyższe do realiów sprawy stwierdzić należy, że odrzucenie skargi przez sąd pierwszej instancji było zasadne. W istocie skarżący w terminie do tego przewidzianym nie uzupełnił braków formalnych skargi. W odpowiedzi na wezwanie pismem z 2 września 2024 r. skarżący nie określił naruszenia prawa lub interesu prawnego. Jak słusznie zauważył sąd pierwszej instancji przyczyny złożenia "Skargi-Wniosku" z 19 czerwca 2024 r., które przedstawił skarżący, nie wykazują związku z decyzją organu wymienioną w tym piśmie. Zasadniczo czym innym jest ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego przez organ podatkowy mocą decyzji, a czym innym podjęcie uchwały przez organ jednostki samorządu terytorialnego. Tak więc oczekiwania, motywy, zastrzeżenia skarżącego dotyczą braku uchwały Rady Gminy W., nie zaś decyzji organu z 30 kwietnia 2024 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2024 r. W tych okolicznościach sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i odrzucił skargę, której braków formalnych skarżący nie uzupełnił pomimo wezwania do ich usunięcia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji