III FZ 147/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu 8 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 maja 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 20/18 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi T. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 9 października 2017 r., nr SKO.Pod./4140/780/2017 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania podatkowego postanawia oddalić zażalenie. NSA/post.1 - postanowienie "ogólne"

1. Postanowieniem z 11 maja 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie T. L. (dalej: "skarżący", "strona") na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 24 maja 2019 r. w sprawie skargi strony na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 9 października 2017 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania podatkowego. Jako podstawę wydanego rozstrzygnięcia wskazano art. 259 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: "p.p.s.a."). 2. Z akt sprawy wynika, że zażalenie strony, o którym mowa powyżej, zostało wniesione za pośrednictwem poczty elektronicznej e-PUAP. Pomimo wezwania do podpisania złożonego zażalenia, strona tego nie uczyniła. Skarżący przesłał zażalenie ponownie drogą elektroniczną kwestionując stanowisko sądu o braku podpisu. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wskazano, że składanie pism w formie elektronicznej jest możliwe na podstawie ustawy z dnia 10 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U z 2014 r. poz. 183), która weszła w życie z dniem 31 maja 2019 r. Na podstawie art. 10 ust 2 tej ustawy do postępowań prowadzonych na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 4 (tj. p.p.s.a.), wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego przepisu, stosuje się przepisy dotychczasowe, czyli stare, które nie przewidują podpisu elektronicznego. Powyższe oznacza, że nie było skuteczne wniesienie do sadu pisma bez własnoręcznego podpisu. Brak podpisu uniemożliwiał nadanie biegu zażaleniu. 3. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, złożył zażalenie od zapadłego orzeczenia wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, przeprowadzenie wskazanych w zażaleniu dowodów oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania nie uiszczonych w całości ani w części. W zażaleniu poniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art 137 § 4 p.p.s.a wobec faktu umieszczenia pod sentencją orzeczenia znaków graficznych nie dających się zakwalifikować jako podpis w rozumieniu przepisów prawa - zarzut niepodpisania wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. 4. Zgodnie z art. 194 § 3 p.p.s.a. zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Odesłanie do wymogów określonych dla pisma w postępowaniu sądowym oznacza konieczność spełnienia przez pismo będące zażaleniem warunków ogólnych przewidzianych dla wszystkich pism strony. W myśl art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stosownie natomiast do art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia, wynikającym z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie zaktualizował się skutek procesowy, o którym mowa w art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Pomimo wezwania do uzupełnienia braku formalnego zażalenia poprzez jego podpisanie, skarżący nie zastosował się do wezwania sądu co skutkowało koniecznością odrzucenia zażalenia. Odnosząc się natomiast do podniesionego w zażaleniu zarzutu braku podpisania orzeczenia gdyż znaki graficzna znajdujące się pod sentencją nie dadzą się zakwalifikować jako podpis, należy wskazać, że zgodnie z ustalonym orzecznictwem sądowym podpisem jest znak ręczny określonej osoby pozwalający, dzięki indywidualnym cechom tego znaku, na jej identyfikację. Podpis nie musi być czytelny. Nie musi obejmować pełnego nazwiska, gdyż w praktyce stosowany jest najczęściej pewien skrót (podpis nieczytelny) będący "godłem" podpisu (wyroki: SN z 28 kwietnia 1973 r., III CZP 78/72, OSN 1973 nr 12, poz. 207, NSA z 10 listopada 2006 r., II FSK 1144/05, postanowienie NSA z 23 czerwca 2008 r., I OZ 403/08, CBOSA). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego kwestia podpisania zaskarżonego orzeczenia nie budzi żadnych wątpliwości. W rubrum postanowienia zostało wskazane imię i nazwisko sędziego sprawozdawcy a podpisy znajdujące się na sentencji orzeczenia i jego uzasadnieniu oraz na karcie informacyjnej odpowiadają wskazanym wcześniej wymogom. Ze względu na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny nie znajdując podstaw do podważenia stanowiska sądu pierwszej instancji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. oddalił zażalenie. W odniesieniu natomiast do wniosku pełnomocnika o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpatruje wniosku pełnomocnika ustanowionego z urzędu o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej w postępowaniu zażaleniowym, gdyż orzeka o tym w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, w drodze odrębnego postanowienia, wydanego na posiedzeniu niejawnym, referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) albo sąd w składzie jednego sędziego (art. 16 § 2 p.p.s.a.). Na postanowienie wydane w przedmiocie wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu przysługuje odpowiednio sprzeciw (art. 259 § 1 i 2 p.p.s.a.) lub zażalenie (art. 227 p.p.s.a.). W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony do orzekania w przedmiocie wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu, w sprawach należących do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych, jedynie w ramach kontroli instancyjnej postanowień rozstrzygających wspomnianą kwestię (por. postanowienie NSA z 10 lutego 2014 r., I FPS 3/13).