III FZ 143/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 22 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Op 851/24, w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi R. O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 26 lipca 2024 r., nr 1601-IEW.720.34.2024, w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 22 listopada 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę R. O. (dalej: Skarżący lub Strona) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 26 lipca 2024 r. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. Przedstawiając stan faktyczny sprawy, Sąd pierwszej instancji wskazał, że w wykonaniu zarządzenia Kierownika Sekcji Finansowej Wydziału I z 27 września 2024 r. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia środka zaskarżenia. Jak wynika z akt sprawy, przesyłkę zawierającą odpis powyższego zarządzenia awizowano dwukrotnie – po raz pierwszy 10 października 2024 r., a ponownie 18 października 2024 r. Z uwagi na nieodebranie jej przez Skarżącego w ciągu 14 dni od daty pierwszego awiza, została odesłana do nadawcy. Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę, wskazując, że jest ona obarczona brakiem fiskalnym, którego Strona nie usunęła mimo wezwania. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, zażaleniem z 11 grudnia 2024 r. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie WSA w Opolu. W uzasadnieniu Skarżący powołał się na złą kondycję psychiczną oraz przebywanie w zamkniętym pomieszczeniu. Ponadto załączył do powyższego zażalenia zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia oraz dokument potwierdzający wynik badania radiologicznego mózgu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Z uwagi na treść art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sąd nie może podjąć żadnej czynności na skutek pisma, które nie zostało należycie opłacone. W niniejszej sprawie wpis od skargi wynosił 100 zł i bez wątpienia nie został uiszczony. Skarżący nie neguje tego w treści zażalenia. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Podkreślić należy, że przytoczone wyżej przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Oznacza to, że w przypadku stwierdzenia przez sąd braku wpisu od skargi - pomimo prawidłowego wezwania - sąd ten jest zobowiązany skargę odrzucić. Zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, wraz z pouczeniem o skutkach niezastosowania się do wezwania, zostało skutecznie doręczone Skarżącemu 24 października 2024 r., a więc z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu pozostawienia pisma w placówce pocztowej, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 ww. ustawy). Termin do uzupełnienia wskazanego braku skargi, wyznaczony w wezwaniu pod rygorem jej odrzucenia, upłynął bezskutecznie 31 października 2024 r. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił skargę, gdyż mimo wezwania Sądu nie została ona opłacona. Zaznaczenia jednakże wymaga, że przedmiotem oceny na aktualnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego był wyłącznie fakt nieuiszczenia wpisu w terminie. Przyczyny, z powodu których nastąpiło uchybienie terminu do usunięcia tych braków fiskalnych mogą zaś stanowić ewentualny przedmiot oceny Sądu pierwszej instancji przy rozpoznaniu wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.