III FZ 132/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 11 grudnia 2020 r. sygn. akt I SA/Bk 822/20 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia 12 października 2020 r. nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z 11 grudnia 2020 r., sygn. akt I SA/Bk 822/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę S. P. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z 12 października 2020 r. w przedmiocie ulgi płatniczej, w uzasadnieniu orzeczenia jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podając art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Przedstawiając stan faktyczny sprawy, sąd pierwszej instancji wskazał, iż wobec wystąpienia przez skarżącą z nieopłaconą skargą inicjującą postępowanie w sprawie, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 6 listopada 2020 r., została ona wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę sądową zawierającą powyższe wezwanie doręczono skarżącej 14 listopada 2020 r. (k. 10 akt sądowych). Do czasu wydania kwestionowanego postanowienia skarżąca nie uiściła wymaganego wpisu od skargi (k. 11 akt sądowych). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, iż odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego skutecznie doręczono skarżącej 14 października 2020 r., co oznacza, iż termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął 21 listopada 2020 r. Skoro w zakreślonym terminie strona skarżąca nie uzupełniła braku fiskalnego skargi, do czego została skutecznie wezwana oraz pouczona o konsekwencjach niezastosowania się do wezwania, sąd zobligowany był do odrzucenia środka zaskarżenia na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z 18 grudnia 2020 r. skarżąca zaskarżyła postanowienie Sądu pierwszej instancji, w uzasadnieniu nie odnosząc się do prawidłowości wydanego orzeczenia ani jego podstawy prawnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (por. § 2). W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia stosownego wpisu sądowego w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. w przypadku, gdy rzeczony brak fiskalny dotyczy skargi, bezskuteczny upływ wyznaczonego stronie terminu powoduje odrzucenie środka zaskarżenia. Odnosząc się do poprawności rozstrzygnięcia w przedmiocie odrzucenia skargi Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż zaskarżone postanowienie w pełni odpowiada prawu. Z uwagi na fakt, iż skarżąca wystąpiła ze skargą na rozstrzygnięcie organu odwoławczego bez uiszczenia należnej opłaty, zasadnie została wezwana do jej uregulowania w trybie art. 220 § 1 p.p.s.a. W sprawie okolicznością bezsporną pozostaje, iż korespondencja sądowa zawierająca zarządzenie wzywające do uregulowania zaległego wpisu od skargi została skarżącej doręczona 14 października 2020 r., co oznacza upływ ustawowego terminu do jego uiszczenia z końcem 21 listopada 2020 r. Stosownie do notatki znajdującej się w aktach sprawy (k. 11 akt sądowych) do 9 grudnia 2020 r. brakująca opłata nie została uzupełniona, co stosownie do regulacji wskazanej na wstępie uzasadniało zastosowanie sankcji z art. 220 § 3 p.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.