III FSK 912/24

Dnia 25 września 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dominik Gajewski po rozpoznaniu w dniu 25 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku J. D. o wstrzymanie wykonania obu zaskarżonych decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej J. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 czerwca 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 325/23 w sprawie ze skarg J. D. na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 23 stycznia 2023 r., nr 1201-IEW-2.4120.7.2022.9 i 1201-IEW-2.4121.5.2022.2 w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych i osób fizycznych postanawia odmówić wstrzymania wykonania obu zaskarżonych decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 26 czerwca 2023 r. sygn. akt I SA/Kr 325/23 oddalił skargi J. D. (dalej: skarżący, skarżący kasacyjnie) na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 23 stycznia 2023 r., nr 1201-IEW-2.4120.7.2022.9 i 1201-IEW-2.4121.5.2022.2 w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych i osób fizycznych. Pismem z 4 września 2023 r. w imieniu skarżącego umocowany przez niego pełnomocnik złożył skargę kasacyjną od ww. wyroku wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania obu zaskarżonych decyzji, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu kasacyjnie znacznej szkody. Jako argument podano, że należności, których dotyczą decyzje orzekające o solidarnej odpowiedzialności skarżącego stanowią znaczne kwoty, a ich wyegzekwowanie może doprowadzić do uszczerbku dla utrzymania koniecznego Skarżącego oraz jego rodziny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, t.j., dalej jako: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z wnioskiem takim można wystąpić także na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wywołanym wniesieniem skargi kasacyjnej (zob. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07). Jednocześnie w myśl art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności, wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Sąd administracyjny może zatem zmienić postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności i wstrzymać jego wykonanie. Podstawą do podjęcia takiego orzeczenia jest zmiana okoliczności sprawy i w ramach tej zmiany zaistnienie jednej z przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2018 r., sygn. akt II OZ 633/18). Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że we wniosku nie zawarto żadnych informacji popartych odpowiednimi dokumentami, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji. W tym miejscu należy przypomnieć, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o potrzebie udzielenia ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony lub sam wniosek złożony w skardze. Wniosek ten musi zostać uzasadniony, a jego uzasadnienie powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (zob. post. NSA z dnia 6 kwietnia 2022 r., II GZ 76/22; publik. CBOSA). Wobec braku podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.