III FSK 812/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia del. WSA Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), Protokolant Ewa Gmurczyk, po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2023 r. sygn. akt III SA/Wa 592/22 w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 9 grudnia 2021 r. nr 1401-IEW1.4123.42.2021.2.MG w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz K. S. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

III FSK 812/23 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 stycznia 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 592/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi K. S. (dalej jako: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 9 grudnia 2021 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2019 r. i 2020 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 21 kwietnia 2021 r., a także zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 997 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wskazał, że istotą sporu w sprawie było ustalenie, czy egzekucja z majątku Spółki okazała się bezskuteczna, czy wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki złożono we właściwym czasie oraz, czy skarżący skutecznie wskazał mienie Spółki, z którego możliwa jest egzekucja. Po czym stwierdził, że zaskarżona decyzja wymagała uchylenia, jakkolwiek nie wszystkie zarzuty skargi okazały się skuteczne. Organ wykazał, że egzekucja z majątku Spółki okazała się bezskuteczna. Skarżący w toku postępowania w sprawie orzeczenia odpowiedzialności podatkowej nie wskazał nowego mienia Spółki, nieujawnionego wcześniej i nieznanego organowi egzekucyjnemu. Organy nie przekonały jednak, że wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki był spóźniony, a właściwy czas na takie wnioskowanie przypadał w czerwcu 2018 r. Sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, że organy oceniając przesłankę "właściwego czasu" do zgłoszenia wniosku o upadłość Spółki naruszyły przepisy procesowe art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm. dalej: O.p.), art. 124 O.p., art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w związku z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p. nie potrafiąc poprzeć przekonującymi dowodami twierdzenia o tym, że Spółka znalazła się w stanie niewypłacalności w czerwcu 2018 r. Stwierdził, że nie można wykluczyć, że ponowna analiza sprawy wykaże, że stanu trwałej niewypłacalności Spółki nie można ulokować przed marcem 2020 r., gdy trwale załamała się możliwość prowadzenia przez Spółkę działalności w związku z restrykcjami sanitarnymi dotyczącymi organizacji imprez masowych. Wyrok ten w całości dostępny jest na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl (CBOSA). Nie zgadzając się z powyższym wyrokiem skargę kasacyjną a podstawie art. 173 § 1 i 1, art. 175 § 1, art. 177 § 1 w zw. Z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej "p.p.s.a.") złożył pełnomocnik organu, który zaskarżył wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. na podstawie art. 174 § 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm., dalej "O.p."), poprzez niewłaściwe zastosowanie sprowadzające się do uznania, że organy wydające rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie wykazały w sposób niewątpliwy, że ziściła się przesłanka wynikająca z tego przepisu, gdyż Sąd dokonując oceny właściwego czasu do złożenia wniosku o upadłość pominął reguły określenia niewypłacalności opisanych w art. 10 w zw. z art. 11 ust. 1, 1a ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (Dz. U. Z 2022 r. poz. 1520, dalej: p.u.), przez co błędnie stwierdził, że organ podatkowy nie udowodnił, że Spółka znalazła się w czerwcu 2018 r. w stanie niewypłacalności, 2. na podstawie art. 174 § 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi mimo niewłaściwego zastosowania art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie sprowadzające się do uznania, że organ podatkowy nie udowodnił, że Spółka znalazła się w czerwcu 2018 r. w stanie niewypłacalności; b. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. w zw. z art. 10 i art. 11 ust. 1 i 2 w zw. z art. 21 ust. 1 i 3 p.u. poprzez uznanie, że organ nie udowodnił, że Spółka znalazła się w czerwcu 2018 r. w stanie niewypłacalności i nie wykazał zaistnienia podstawy do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, a w konsekwencji uwzględnienie skargi i błędne uznanie, że doszło do naruszenia przepisów postępowania. W rezultacie powyższego, sąd nie dopatrując się naruszenia zasad postępowania w stopniu wskazującym na możliwość istotnego wpływu na wynik spraw, powinien wykluczyć ewentualność zastosowania w sprawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., które to naruszenie ma istotny wpływ na wynik sprawy; c. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 120, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., przez wadliwe wykonanie kontroli decyzji pod względem jej zgodności z prawem, co było następstwem bezzasadnego przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, że zawarcie układów ratalnych po wystąpieniu stanu niewypłacalności ustalonego zgodnie z regułami opisanymi w ustawie Prawo upadłościowe stanowi przeszkodę w zastosowaniu trybu wynikającego z art. 116 § 1 O.p.; d. art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie w sprawie, będące skutkiem dokonania przez sąd błędnej kontroli legalności zaskarżonej decyzji przejawiającej się w wadliwym uznaniu, iż organy podatkowe dopuściły się naruszenia art. 120, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, podczas gdy dokonanie prawidłowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji i prawidłowej oceny stanu faktycznego wykluczało możliwość zastosowania dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Powyższe okoliczności powinny w efekcie stanowić dla sądu podstawę do oddalenia skargi. Mając na uwadze powyższe zarzuty pełnomocnik organu wniósł na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez WSA w Warszawie, na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a., art. 205 § 2 p.p.s.a. o zasądzenie na rzecz organu od skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Natomiast na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. zrzekł się rozpoznania sprawy na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącego wniósł o jej oddalenie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna Organu nie miała usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – dalej jako: "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w tej sprawie nie zachodzi. Z tego względu, przy rozpoznaniu niniejszej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. W pierwszej kolejności należy odnieść się zarzutów odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania. W zarzucie oznaczonym numerem 2 poprzez wskazanie na naruszenie wymienionych w nim przepisów postępowania kwestionowane jest stanowisko WSA, że organ nie udowodnił, iż Spółka znalazła się w czerwcu 2018 r. w stanie niewypłacalności oraz że organ nie wykazał zaistnienia podstawy do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Zarzuty te są bezpodstawne. Zdaniem sądu pierwszej instancji organ podatkowy nie wykazał, że wnioski z 23 marca 2020 r. o otwarcie postępowania układowego i z 29 maja 2020 r. o upadłość były spóźnione. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela argumentacji skargi kasacyjnej podważającej to stanowisko WSA. Organy powoływały się na to, że dłużnik nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, o czym stanowi art. 11 ust. 1 i 1a P.u. Miarodajny jest stan prawny istniejący od 1 stycznia 2016 r. Zgodnie z art. 11 ust. 1 i 1a P.u., dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące. Utrata zdolności płatniczej przejawia się w obiektywnym braku możliwości wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. W myśl art. 21 ust. 1 P.u., dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Dnia 23 marca 2020 r. złożono wniosek o otwarcie postępowania układowego, a następnie dnia 29 maja 2020 r. wniosek o upadłość Spółki. Wniosek o ogłoszenie upadłości Spółka uzasadniała zatorami płatniczymi oraz restrykcjami związanymi z pandemią Covid dotyczącymi organizowania imprez masowych. W pierwszych pięciu miesiącach 2020 r. Spółka zanotowała stratę na ok. 760 tys. zł. Sumę zaległości na dzień wnioskowania o upadłość określono na kwotę ok. 4,4 mln zł. Zdaniem organu podatkowego wniosek powinien być jednak złożony najpóźniej 20 lipca 2018 r., tj. 30 dni po zaistnieniu stanu trwałej niewypłacalności, który to stan zdaniem organu podatkowego wystąpił 20 czerwca 2018 r. Swoje stanowisko co do tych dat organ opiera na uznaniu, że stan niewypłacalności powstaje z chwilą nieuregulowania w terminie określonym ustawą lub umową drugiego z kolei zobowiązania. Organ podatkowy wskazuje, że Spółka zaprzestała płacenia zobowiązań począwszy od zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za marzec i czerwiec 2017 r. Organ wywodzi, że stan niewypłacalności z każdym miesiącem się utrwalał. Spółka nie regulowała kolejnych zobowiązań w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wynagrodzeń wypłaconych pracownikom za 05-12/2018 r. Organ argumentuje więc, że 20 czerwca 2018r. (z chwilą, gdy Spółka nie uregulowała drugiego z kolei zobowiązania - w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wynagrodzeń wypłaconych pracownikom za maj 2018 r.) zaistniały przesłanki do uznania Spółki za niewypłacalną. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji właściwie zinterpretował pojęcie niewypłacalności i czasu właściwego na zgłoszenie wniosku o upadłość (art. 116 § 1 O.p.). W przekonaniu Sądu, "właściwym czasem" nie jest sporadyczne, krótkotrwałe wstrzymanie płacenia długów na skutek przejściowych trudności, czy niedopatrzenia. W świetle art. 10 oraz art. 11 ust. 1 i 1a P.u. musi dojść do stanu niewypłacalności rozumianej jako utrata zdolności do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące. W judykaturze podkreśla się, na co trafnie zwrócił uwagę WSA, że nie stanowi podstawy do stwierdzenia niewypłacalności przejściowy brak płynności finansowej, jeżeli jednocześnie dłużnik posiada majątek o wartości pozwalającej na pokrycie jego zobowiązań w przyszłości (zob. wyrok SN z 23 czerwca 2004 r., V CK 593/03, "Monitor Prawniczy" 2015, nr 16, s. 875). O tym, czy wniosek o ogłoszenie upadłości jest spóźniony, czy nie, na gruncie art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p. decydują okoliczności konkretnej sprawy ustalane w postępowaniu podatkowym w sprawie orzeczenia odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. Nie było przedmiotem sporu to, że Spółka od 2018 r. miała problemy z bieżącym wywiązywaniem się ze swoich zobowiązań, w tym z zobowiązań podatkowych. Fakt, że Spółka miała zobowiązania, których nie uregulowała w terminie nie musi jednak automatycznie oznaczać, że stała się niewypłacalna. Należy położyć nacisk na to, że niewypłacalność to brak zdolności do wykonywania wymagalnych zobowiązań pieniężnych (art. 11 ust. 1 P.u.). Ma rację WSA, że organ nieprzekonująco starał się wykazać, że ta sytuacja wystąpiła w Spółce w 2018 r. Zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu wynagrodzeń wypłaconych pracownikom za maj-grudzień 2018 r. – mimo że częściowo z opóźnieniem - zostały przez Spółkę zapłacone (na dzień 21 kwietnia 2021 r. pozostało tylko ok. 10 tys. zł) , nie można zatem tezy o niewypłacalności uzasadniać niewykonaniem tych zobowiązań. Dotyczył ich zresztą układ ratalny wynikający z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z 7 maja 2019 r. Skoro jeszcze w maju 2019 r. organ podatkowy pierwszej instancji rozłożył należności na raty, to świadczy to o jego pozytywnej ocenie co do zdolności płatniczej Spółki. Trudno w tym kontekście bronić tezy, że już prawie rok wcześniej Spółka powinna była wnioskować o upadłość, jak twierdzi organ. Reasumując, rację ma WSA, że skoro argumentacja organu co do właściwego czasu na wnioskowanie o upadłość oparta jest na takich tytułach poszczególnych zaległości, które Spółka w całości zapłaciła – to już tylko z tego powodu zaskarżona decyzja wymaga uchylenia, bo stanowisko organu co do właściwego czasu na wnioskowanie o upadłość w lipcu 2018 r. nie ma oparcia w dowodach. Sąd pierwszej instancji trafnie zwrócił też uwagę na to, że decyzją z 16 kwietnia 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] rozłożył na 10 rat zapłatę zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2019 r. w łącznej kwocie ok. 82 tys. zł (raty te nie zostały zapłacone) oraz decyzją z 16 kwietnia 2020 r. Naczelnik rozłożył na 10 rat zapłatę zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wynagrodzeń wypłaconych pracownikom za styczeń-październik i grudzień 2019 r. w łącznej kwocie ok. 46 tys. zł (raty nie zostały zapłacone). Postępowania egzekucyjne wobec spółki zawieszono, ponieważ zaległości rozłożono na raty. Co prawda raty te finalnie nie zostały uregulowane, jednak pozytywne decyzje w sprawie rozłożenia na raty wydane jeszcze w kwietniu 2020 r. świadczą o tym, że organ podatkowy dostrzegał w Spółce potencjał dający nadzieję na wywiązanie się z zobowiązań bez uciekania się do postępowania egzekucyjnego i ogłaszania upadłości Spółki. Słusznie sąd pierwszej instancji wskazał, że z faktem wydania tylu decyzji ratalnych nie daje się logicznie pogodzić obecnego twierdzenia organu, że Spółka już w czerwcu 2018 r. popadła w stan niewypłacalności i od tego czasu biegł termin na wnioskowanie o upadłość. Instytucja rozłożenia na raty jest adresowana do podmiotów znajdujących się w przejściowych problemach płynności finansowej, gdy podmiot rokuje pozytywnie dla wywiązania się ze swoich zobowiązań. Rozłożenie na raty zapłaty zaległości podatkowych stosuje się w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. W ocenie Sądu, godziłoby w interes publiczny udzielanie układu ratalnego wobec podmiotu, który wcześniej popadłby w stan trwałej niewypłacalności. W takiej sytuacji organ powinien byłby nie tylko odmówić rozłożenia na raty, ale niezwłocznie wdrożyć procedury zabezpieczające pokrycie wymagalnych wierzytelności, w tym ustanowienie zabezpieczenia rzeczowego, wszczęcie postępowania egzekucyjnego lub wnioskowanie o ogłoszenie upadłości. Skoro jednak NUS udzielał układów ratalnych, to nie można obecnie z tej okoliczności przekonująco wywodzić, że już w momencie wnioskowania o raty Spółka znajdowała się w stanie niewypłacalności, a mimo to organ rozłożył jej na raty zaległości podatkowe. Skoro organ jeszcze w kwietniu 2020 r. udzielił ulg w spłacie zaległości podatkowych polegających na rozłożeniu ich na raty, to nie można twierdzić, że w tym samym okresie skarżący ponosi winę w niezłożeniu wniosku o upadłość już w roku 2018. Słusznie wnioskuje WSA, że organ podatkowy rozkładając spółce na raty zaległości podatkowe decyzjami wydanymi w 2018 i 2019 r. najwyraźniej miał pozytywną prognozę co do wypłacalności Spółki, a przynajmniej nie do tego stopnia, aby dopatrywać się trwałej utraty zdolności do wykonywania zobowiązań przez Spółkę. Skarżący podnosił, że jeszcze w okresie pół roku przed wnioskowaniem o upadłość, a więc pod koniec 2019 r. do maja 2020 r. Spółka uregulowała należności wobec wierzycieli. Spółka wedle oświadczenia z 29 maja 2020 r. składanego na potrzeby postępowania upadłościowego (akta administracyjne, tom I, karta nr 175 i poprzednie) w okresie poprzednich 6 miesięcy spłaciła wierzytelności i inne długi na kwotę ok. 2,5 mln zł. Organ tego spostrzeżenia sądu pierwszej instancji nie kwestionuje. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego spłacając zobowiązania w kwocie 2,5 mln zł na przełomie roku 2019 i 2020 spółka dowiodła tego, że nieuprawniona jest teza o utracie przez nią zdolności do wykonywania wymagalnych zobowiązań pieniężnych już w 2018 r. Trafnie WSA stwierdził, że sytuacja finansowa Spółki uległa załamaniu od lutego 2020 r., co obrazują zaległości względem ZUS powstające regularnie od tego miesiąca. Spółka wówczas przestała się także wywiązywać z harmonogramu spłat zaległości rozłożonych na raty. Nie można jednak wykluczyć, że do lutego-marca 2020 r. problemy płynnościowe Spółki miały charakter przejściowy, tymczasowy, niewymagający wnioskowania o upadłość, a Spółka sukcesywnie spłacała raty zobowiązań podatkowych, przy czym rozkładając zaległości na raty to sam organ podatkowy zniósł ich natychmiastową wymagalność. Z powodów wyżej omówionych zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania [II. a) i b)] należało uznać za bezzasadne, albowiem swoimi ocenami i wnioskami sąd pierwszej instancji nie naruszył wskazywanych przepisów. Niezasadnie przy tym w skardze kasacyjnej zarzucono [II.c), s. 2-3], jakoby sąd pierwszej instancji bezzasadnie przyjął, że "zawarcie układów ratalnych po wystąpieniu stanu niewypłacalności (...) stanowi przeszkodę w zastosowaniu trybu wynikającego z art. 116§1 O.p.". Sąd pierwszej instancji tak nie twierdził. Sąd pierwszej instancji – zdaniem NSA trafnie – stwierdził, że stan niewypłacalności nie zaistniał w maju-czerwcu 2018 r., a decyzje w sprawie rozłożenia zaległości na raty dowodzą tego, że również organy podatkowe na bieżąco, tj. w r. 2018-2019, nie oceniały sytuacji spółki jako beznadziejnej, gdyż w przeciwnym razie nie udzieliłyby kilkakrotnie ulg w spłacie zobowiązań. Trafnie zatem WSA uznał, że w sprawie niezbędne są dodatkowe ustalenia dowodowe w kwestii tego, czy można przypisać Spółce popadnięcie w stan niewypłacalności w okresie ponad 30 dni przed datą złożenia wniosków o układ restrukturyzacyjny, a następnie o upadłość Spółki. Także pozostałe zalecenia sformułowane przez WSA zachowują swoja aktualność. To, co wyżej powiedziano, czyni niezasadnym zarzut oznaczony w skardze kasacyjnej jako I., odnoszący się do naruszenia art. 116§1 pkt 1 lit. a) O.p. W zarzucie tym kwestionowana jest ocena sądu pierwszej instancji, że organ podatkowy nie udowodnił, że Spółka znalazła się w czerwcu 2018 r. w stanie niewypłacalności. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, WSA dokonując oceny właściwego czasu do złożenia wniosku o upadłość pominął reguły określenia niewypłacalności opisane w art. 10 w zw. z art. 11 ust. 1, 1a ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe. Zarzut ten jest bezpodstawny, co wynika z wyżej przedstawionej argumentacji przytoczonej w ramach oceny zarzutów naruszenia prawa procesowego. Sąd pierwszej instancji słusznie zakwestionował tezę, że Spółka znalazła się w stanie niewypłacalności w czerwcu 2018 r. Autor skargi kasacyjnej wydaje się pomijać to, że z brzmienia art. 11 ust. 1 P.u. w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. wynika, że dla stwierdzenia stanu niewypłacalności nie wystarcza samo niewykonanie dwóch wymagalnych zobowiązań, lecz musi być pewnym, że spółka utraciła zdolność do wykonywania wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Domniemanie faktyczne wynikające z ust. 1a nie przekreśla powyższej konstatacji, albowiem jest ono wzruszalne. W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczności wskazywane przez sąd pierwszej instancji podważyły to domniemanie co najmniej w zakresie wskazywanej przez organy daty niewypłacalności (czerwiec 2018 r.). Mając na względzie powyższe, za chybione Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej, toteż skarga ta została oddalona na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach postepowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a. s. Agnieszka Olesińska s. Jolanta Sokołowska s. Bogusław Dauter