I SA/Lu 593/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie: Przewodniczący – Asesor sądowy WSA Jakub Polanowski po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Lubartowie z dnia 24 lipca 2024 r., nr 0609-SEW.4261.24.2024, w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie o umorzenie zaległości podatkowych postanawia odrzucić skargę.

W skardze z 3 września 2024 r., która została doprecyzowana pismami z 4 listopada 2024 r. i 13 grudnia 2024 r. (k. 86, 99 akt sąd.), B. B. zaskarżyła postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Lubartowie z 24 lipca 2024 r., nr 0609-SEW.4261.24.2024, w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie o umorzenie zaległości podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Wniesienie skargi na postanowienie organu pierwszej instancji czyni skargę niedopuszczalną i skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie organu pierwszej instancji – Naczelnika Urzędu Skarbowego w Lubartowie z 24 lipca 2024 r., nr 0609-SEW.4261.24.2024, w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie o umorzenie zaległości podatkowych, od którego przysługiwało stronie skarżącej zażalenie do organu wyższego stopnia – Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie. Skarga ta podlegała zatem odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z tych względów, Sąd orzekł, jak w postanowieniu.