III FSK 773/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia NSA Jacek Pruszyński (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Anna Sokołowska, po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. sp.k. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 marca 2025 r. sygn. akt I SA/Po 51/25 w sprawie ze skargi W. sp.k. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 24 października 2024 r. nr SKO.F.406.377.2024 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji. Zaskarżonym wyrokiem z 20 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Po 51/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę spółki W. sp. k. z siedzibą w P. (dalej: skarżąca, spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z 24 października 2024 r., nr SKO.F.406.377.2024 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl). 2. Skarga kasacyjna. Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji wniosła skarżąca. Działający w jej imieniu pełnomocnik, na zasadzie art. 176 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), zaskarżył wyrok w całości. W oparciu o art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 6 ust. 9 pkt 1 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1170, dalej: u.p.o.l.) w zw. z art. 21 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 z późn. zm., dalej: o.p.), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji błędne określenie podstaw i składników opodatkowania, skutkujące oddaleniem skargi na zaskarżoną decyzję ustalającą wymiar podatku w wysokości wyższej niż wynikająca ze złożonej przez skarżącą na potrzeby wymiaru podatku od nieruchomości informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, gruntach rolnych i lasach; 2. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 lit. b u.p.o.l, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że dla stanowiącego w 2019 r. własność skarżącej lokalu przy ul. [...] właściwa jest stawka opodatkowania podatkiem od nieruchomości dla przedmiotów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, pomimo iż stanowiący w 2019 r. własność skarżącej lokal przy ul. [...] faktycznie ma charakter mieszkalny oraz był w całym okresie objętym zaskarżoną decyzją wykorzystywany na potrzeby mieszkaniowe osób trzecich, przy czym wykorzystywany był do trwałego zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych, a nie jedynie do krótkotrwałego najmu, zaś przeciwne zapatrywanie pozostaje w sprzeczności z linią orzeczniczą sądów administracyjnych, w tym w szczególności uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 października 2024 r., wydaną w składzie 7 sędziów NSA, sygn. akt III FPS 2/24, jak również wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19; co doprowadziło do oddalenia skargi na zaskarżoną decyzję w sytuacji, gdy opisane wyżej uchybienia winny doprowadzić do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Ponadto, w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 151 p.p.s.a., poprzez bezzasadne oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja SKO w Poznaniu z 24 października 2024 r., nr SKO.F.406.377.2024 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. narusza szereg przepisów postępowania, tj.: 1. art. 187 § 1 w zw. z art. 191 o.p., a to poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz naruszenie zasad oceny dowodów, w szczególności poprzez pominięcie faktycznego sposobu wykorzystania stanowiącego w 2019 r. własność skarżącej lokalu przy ul. [...] , faktycznie mającego charakter mieszkalny, służącego trwałemu zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, jak również okoliczności polegającej na stosowaniu przez skarżącą stawki podatku VAT ZW w fakturach wystawianych na najemców, przesądzających o mieszkalnym charakterze lokalu przy ul. [...] i oparcie się przez SKO w Poznaniu przy dokonaniu kwalifikacji lokalu przy ul. [...] jako lokalu niemieszkalnego wyłącznie na treści księgi wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków; 2. naruszenie art. 121 § 1 o.p., a to poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych; 3. naruszenie art. 124 o.p., a to poprzez brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi SKO w Poznaniu kierowało się przy załatwianiu sprawy co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło do oddalenia skargi na zaskarżoną decyzję w sytuacji, gdy opisane wyżej uchybienia winny doprowadzić do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe zarzuty, autor skargi kasacyjnej wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu; 2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.; 3. niezależnie od powyższego, na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. oświadczył, że zrzeka się rozprawy. SKO w Poznaniu w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej w całości. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych. Spór w sprawie dotyczy ustalenia, czy lokal należący do skarżącej mieszczący się przy ul. [...] oraz udział w gruncie, jak uznały organy podatkowe, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącej opodatkowanie ww. lokalu oraz udziału w gruncie powinno nastąpić z zastosowaniem stawek właściwych dla budynków mieszkalnych oraz gruntów pozostałych. Rozstrzygając to zagadnienie w pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. użyte w ustawie określenia: grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - oznaczają grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Jednocześnie, jak stanowi art. 1a ust. 2a ww. ustawy, do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: (1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; (2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; (3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202, z późn. zm.), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania; (4) gruntów: (a) przez które przebiegają urządzenia, o których mowa w art. 49 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2018 r. poz. 1025, 1104, 1629, 2073 i 2244 oraz z 2019 r. poz. 80), wchodzące w skład przedsiębiorstwa przedsiębiorcy prowadzącego działalność telekomunikacyjną, działalność w zakresie przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów lub energii elektrycznej lub zajmującego się transportem wydobytego gazu ziemnego lub ropy naftowej, (b) zajętych na pasy technologiczne stanowiące grunt w otoczeniu urządzeń, o których mowa w lit. a, konieczny dla zapewnienia właściwej eksploatacji tych urządzeń, (c) zajętych na strefy bezpieczeństwa oraz strefy kontrolowane urządzeń, o których mowa w lit. a, służących do przesyłania lub dystrybucji ropy naftowej, paliw ciekłych lub paliw gazowych, lub transportu wydobytego gazu ziemnego lub ropy naftowej, które zostały określone w odrębnych przepisach - chyba że grunty te są jednocześnie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność, o której mowa w lit. a. W art. 5 u.p.o.l. określone zostały zasady ustalania stawek podatku od nieruchomości oraz zakres uprawnień rady gminy. W szczególności zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 0,62 zł od 1 m2 powierzchni (lit. a), zaś od gruntów pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 0,30 zł od 1 m2 powierzchni (lit. c). Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. stawki od budynków lub ich części mieszkalnych - 0,51 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej (lit. a), zaś związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 17,31 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej (lit. b). W świetle przedstawionych regulacji, kluczowe znaczenie w sprawie ma ustalenie, czy mamy do czynienie z budynkiem mieszkalnym (i związanymi z nim gruntami), czy też budynkiem innym niż mieszkalny (i związanymi z nim gruntami). W art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. ustawodawca przyjął dla budynków mieszkalnych lub ich części preferencyjną, niską stawkę opodatkowania, a wyjątkiem od tego rozwiązania jest opodatkowanie budynków mieszkalnych lub ich części "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej". Powierzchnie takie opodatkowane zostały maksymalną stawką, zrównaną z opodatkowaniem budynków lub ich części "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej". Pozostałe budynki, inne niż budynki mieszkalne, są opodatkowane wskazaną stawką maksymalną jeżeli są "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Czyli w zależności od rodzaju budynku, różne kryteria decydują o zastosowaniu najwyższej stawki podatku od nieruchomości tj. "zajęcie na prowadzenie działalności gospodarczej" lub "związanie z prowadzeniem działalności gospodarczej". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organy podatkowe trafnie uznały, że sporny lokal skarżącej nie stanowi lokalu mieszkalnego. Przy ustaleniu przeznaczenia ww. lokalu prawidłowo odwołano się do zapisów ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 725 ze zm., dalej: p.g.k.), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że opodatkowanie budynku lub jego części stawką podatku przewidzianą dla budynków niemieszkalnych jest możliwe, jeżeli w ewidencji gruntów i budynków budynek został określony jako mieszkalny. Stanowisko to pozostaje w zgodzie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym przyjmuje się, że dane wynikające z ewidencji - w szczególności w przypadku wymiaru podatku od nieruchomości - mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów (por. uchwała NSA z 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09). Wyjątki od tej zasady związane są z sytuacjami, gdy informacje zawarte w tej ewidencji są sprzeczne z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku, np. gdy możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej (por. uchwała NSA z 18 listopada 2013 r., II FPS 2/13). Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku) dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. W ten tok rozumowania wpisuje się również pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 986/11, w którym zaakcentowano, że w świetle art. 21 ust. 1 p.g.k. podstawą wymiaru podatków nie jest stan faktyczny, lecz stan ujawniony (zapisany) w ewidencji gruntów i budynków oraz, że w tym kontekście można mówić o formalnym związaniu ewidencją, która dla wymiaru podatku ma znaczenie rozstrzygające, niezależnie od tego, jaki w określonym czasie jest charakter danych gruntów. W okolicznościach niniejszej sprawy, dane dotyczące funkcji (przeznaczenia) budynku wynikające z ewidencji budynków, zgodne z oznaczeniami w księdze wieczystej, mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji. Z tych względów nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia art. 187 § 1 w zw. z art. 191 o.p. poprzez pominięcie faktycznego sposobu wykorzystania lokalu przy ul. [...], "faktycznie" mającego charakter mieszkalny, służącego trwałemu zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, jak również okoliczności polegającej na stosowaniu przez skarżącą stawki podatku VAT ZW w fakturach wystawianych na najemców, przesądzających o mieszkalnym charakterze lokalu i oparcie się przy dokonaniu kwalifikacji tego lokalu wyłącznie na treści księgi wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków. Wbrew twierdzeniom skarżącej, za trafnością jej argumentacji nie przemawia uchwała NSA z 21 października 2024 r., III FPS 2/24. W uchwale tej wyjaśniono, że budynki, sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków w rozumieniu art. 21 ust. 1 p.g.k. jako mieszkalne, przeznaczone do najmu, w ramach prowadzonej przez podatnika podatku od nieruchomości (wynajmującego) działalności gospodarczej, w takiej części, w jakiej służą zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych najemców, należy traktować jako budynki mieszkalne lub ich części, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l. W uzasadnieniu uchwały wprost uznano, że za budynki mieszkalne uważać należy co do zasady budynki sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Tymczasem w realiach niniejszej sprawy sporny lokal skarżącej nie został sklasyfikowany jako lokal mieszkalny. Powyższe ustalenia dotyczące przeznaczenia spornego lokalu wykluczały zastosowanie w sprawie art. 1a ust. 2a pkt 1 u.p.o.l. W konsekwencji dla przyjęcia stawki podatku, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. wystarczające było ustalenie, że przedmiot opodatkowania jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wyrażona została zasada, w świetle której za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uznane zostały grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. W wyroku z 24 lutego 2021 r., SK 39/19 Trybunał Konstytucyjny stwierdził natomiast, że "Art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1170) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.". Po wydaniu tego wyroku jasne stało się, że sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę, bez względu na jego status i formę organizacyjnoprawną (osoba fizyczna czy prawna), nie jest wystarczający do uznania związku tej nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą. Pojawił się natomiast problem doprecyzowania "związku" nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tej kwestii Trybunał nie rozwinął, pozostawiając ją do rozstrzygnięcia sądom administracyjnym. W pierwszych orzeczeniach po wydaniu cyt. wyroku Trybunału, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że związek ten, oprócz samego posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu tej nieruchomości w działalności gospodarczej tego podmiotu. Grunty, budynki i budowle, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą prowadzeniu działalności gospodarczej, powinny być uznane ze związane z tą działalnością. W ustaleniu istnienia związku nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą przydatne mogą być na przykład takie okoliczności jak: wprowadzenie nieruchomości do ewidencji środków trwałych, ujęcie wydatków na nabycie lub wytworzenie oraz utrzymanie w kosztach działalności gospodarczej. O istnieniu takiego związku może też świadczyć charakter rzeczy (np. budowli) wskazujący na jej gospodarcze przeznaczenie (por. wyroki NSA z 4 marca 2021 r., III FSK 895-898/21). W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2021 r., sygn. III FSK 4061/21, który został powszechnie zaakceptowany w judykaturze, jak i piśmiennictwie, wskazano, że za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie: (1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 kodeksu cywilnego, w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub (2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub (3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.: są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. albo mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej. Organy podatkowe trafnie uznały, że lokal skarżącej wraz z przynależnym mu udziałem w gruncie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżąca jest spółką komandytową, której jedyną formą aktywności jest prowadzenie działalności gospodarczej. W tym przypadku nie ma podstaw by mówić o tzw. podwójnej identyfikacji podatnika, brak jest możliwości wyróżnienia majątku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz majątku prywatnego. Każdy składnik majątku spółki prawa handlowego stanowi majątek służący prowadzeniu działalności gospodarczej. W 2019 r. zadeklarowanym przeważającym przedmiotem działalności skarżącej było wykonywanie robót budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków. Jako przedmiot pozostałej działalności zadeklarowano m.in. wynajem i dzierżawę, a sporny budynek stanowi prywatny dom akademicki. Treść znajdujących się w aktach umów najmu oraz faktur VAT nie pozostawia wątpliwości, że skarżąca czerpała przychody z tytułu najmu. Z wyjaśnień skarżącej złożonych wynika, że podatek od nieruchomości związany ze sporną nieruchomością za lata 2017-2020 został przez nią uznany za koszt uzyskania przychodu. W kosztach tych uwzględniono również koszty związane z eksploatacją i utrzymaniem budynku. Powyższe okoliczności są wystarczające do uznania, że sporny lokal wraz z udziałem w gruncie były związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zaskarżona decyzja wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji odpowiadają prawu. Organy prawidłowo zastosowały postanowienia u.p.o.l., trafnie uznając sporny lokal skarżącej oraz związany z nim udział w gruncie za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W toku postępowania podatkowego nie naruszono reguł rządzących tego rodzaju postępowaniem. W szczególności poczyniono prawidłowe ustalenia faktyczne pozwalające na określenie wysokości zobowiązania podatkowego. W tym zakresie prawidłowo ustalono m. in. przeznaczenie spornego lokalu kierując się zapisami ewidencji gruntów i budynków. Nie naruszono również reguł ogólnych postępowania podatkowego, w tym zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie (art. 121 § 1 o.p.), jak i zasady przekonywania (art. 124 o.p.). Kolegium prawidłowo uzasadniło swoje rozstrzygnięcie wyjaśniając motywy, którymi kierowano się stosując względem skarżącej stawki podatku od nieruchomości właściwe dla gruntów oaz budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Niezasadne są zatem zarzuty dotyczące naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 lit. b u.p.o.l., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że dla lokalu przy ul. [...] właściwa jest stawka opodatkowania podatkiem od nieruchomości dla przedmiotów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie ma też podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 6 ust. 9 pkt 1 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 lit. b u.p.o.l. w zw. z art. 21 § 5 o.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji błędne określenie podstaw i składników opodatkowania. Wobec powyższego skarga kasacyjna podlega oddaleniu, o czym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 p.p.s.a. sędzia del. WSA Anna Sokołowska sędzia NSA Paweł Borszowski sędzia NSA Jacek Pruszyński