III FSK 710/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jacek Pruszyński, Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 grudnia 2022 r. sygn. akt I SA/Wr 665/21 w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 30 marca 2021 r. nr SKO 4121/77/2021 w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2020 r. oddala skargę kasacyjną.

|III FSK 710/23 | | | | | UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 grudnia 2022 r., sygn. akt I SA/Wr 665/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę K. B. (dalej jako: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 30 marca 2021 r. w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2020 r. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu podkreślił, że z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm. dalej u.p.o.l.) wynika, iż obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, lub z końcem miesiąca, w którym upłynął czas, na który pojazd powierzono (art. 9 ust. 5 u.p.o.l.). WSA we Wrocławiu stwierdził, że brak przedłożenia przez skarżącego w tej sprawie decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu, czy też decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu spowodował, że obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych nie wygasł. Zaznaczył przy tym, że administracyjne postępowania mające na celu wyrejestrowania pojazdu lub też czasowe wycofania go z ruchu mogą się zostać wszczęte na wniosek właściciela pojazdu. Wyrok ten w całości dostępny jest na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl (CBOSA). Nie zgadzając się z powyższym wyrokiem skargę kasacyjną na podstawie art. 173§1 i art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., póz. 329; dalej, p.p.s.a.) złożył pełnomocnik skarżącego, który zaskarżył go w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. naruszenie art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187§1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022, poz. 1325, dalej jako: O.p.), polegające na uznaniu przez Sąd I instancji, że organy podatkowe prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie, mimo że w sposób rażący naruszyły swoim działaniem zasadę prawdy obiektywnej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 2. art. 7 w zw. z art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 1960, nr 30, poz. 168, dalej jako: k.p.a.), przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności czy skarżący faktycznie jest właścicielem pojazdu [...] o nr rej [...] czy tylko figuruje jako jego właściciel, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 3. art. 145§ 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 9 ust. 1 u.p.o.l. polegający na jego niewłaściwym zastosowaniu i nałożeniu na skarżącego obowiązku podatkowego w zakresie podatku od środków transportowych. Mając na uwadze powyższe zarzuty, pełnomocnik skarżącego na postawie art. 185 § 1 p.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika skarżącego zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w postępowaniu przed Wojewódzki Sądem Administracyjnym we Wrocławiu oraz za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego według norm prawem przepisanych, powiększonego o stawkę 23% podatku VAT, oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w całości, ani w części. W piśmie procesowym z dnia 6 kwietnia 2023 r. pełnomocnik skarżącego oświadczyła, że zgodnie z art. 176 § 2 p.p.s.a. zrzeka się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami. Zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego jest oczywiście bezzasadny, ponieważ przepisy tej ustawy nie mają zastosowania do spraw podatkowych. Wynika to wprost z art. 3 § 1 pkt 2) K.p.a., zgodnie z którym przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do spraw uregulowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760). Należą do nich miedzy innymi sprawy wymiaru podatku od środków transportowych. Z tego powodu ani organy podatkowe, ani sąd pierwszej instancji nie mogły naruszyć przepisów tego Kodeksu, w szczególności wskazanych w skardze kasacyjnej art. 7 i 77 k.p.a. Poza oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostaje więc merytoryczna ocena uzasadnienia tego zarzutu dotyczącego niepodjęcia wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności czy skarżący faktycznie jest właścicielem pojazdu [...] o nr rej [...] czy tylko figuruje jako jego właściciel. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. polegającego na uznaniu przez Sąd I instancji, że organy podatkowe prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie, mimo że w sposób rażący naruszyły swoim działaniem zasadę prawdy obiektywnej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem opodatkowania był samochód ciężarowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] o dopuszczalnej masie całkowitej pojazdu 5,95 tony.(dalej jako pojazd, samochód ciężarowy). W sprawie ustalono zgodnie z informacją z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz informacją z Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w W., że Skarżący jest od 1993 roku właścicielem tego samochodu ciężarowego. Organy w toku postępowania ustaliły, że pojazd ten nie został wyrejestrowany, jak również nie został czasowo wycofany z ruchu. Podatnik od początku toczącego się postępowania wskazywał natomiast, iż w dniu 30 kwietnia 2002 roku przedmiotowy samochód ciężarowy został skonfiskowany przez Straż Miejską w W., w związku z czym to nie on, lecz Prezydent Miasta W. jest w posiadaniu owego pojazdu i to właśnie ten organ winien być zobowiązany do zapłaty podatku od środków transportowych. Organ wystąpił do Straży Miejskiej w W. z prośbą o potwierdzenie tej okoliczności, jednak w odpowiedzi wskazano, że Straż Miejska nie dysponuje dokumentami z tego okresu z uwagi na fakt, iż zgodnie z Jednolitym Rzeczowym Wykazem Akt Organów Gminy symbol klasyfikacyjny usuwania pojazdów to 7235, a kategoria archiwalna przechowywania dokumentów to B5 co oznacza, że tego typu dokumenty przechowywane są pięć lat a następnie brakowane (niszczone). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego twierdzenie o zaborze samochodu przez Straż Miejską pozostaje gołosłowne, słusznie więc sąd pierwszej instancji zaaprobował stanowisko organów podatkowych, że Skarżący pozostaje właścicielem pojazdu. Czyni to zarazem bezzasadnym zarzut naruszenia art. 145§ 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 9 ust. 1 u.p.o.l., co miało polegać na jego niewłaściwym zastosowaniu i nałożeniu na skarżącego obowiązku podatkowego w zakresie podatku od środków transportowych. Wobec braku skutecznego podważenia ustaleń faktycznych, za poprawne musi zostać uznane stanowisko organów podatkowych i sądu pierwszej instancji o istnieniu podstawy prawnej do określenia skarżącemu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych. Wobec niezasadności wszystkich zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1) P.p.s.a. s. del. WSA Agnieszka Olesińska (spr.) s. NSA Jacek Pruszyński s. NSA Bogusław Dauter