III FSK 704/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jacek Pruszyński, Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 stycznia 2023 r. sygn. akt I SA/Po 654/22 w sprawie ze skargi K. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia 7 lipca 2022 r. nr SKO-GO-4151/18/2022 w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę kasacyjną.

|III FSK 704/23 | | | | | UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Po 654/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę K. O. (dalej jako skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 7 lipca 2022 r. w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający i dawał podstawę do przyjęcia, że dom położony w K. przy ul. [...] stanowi domek letniskowy i dodatkowo brak jest jednoznacznych danych, iż dom ten był w 2020 r. miejscem zamieszkania skarżącego. Dodał, że w skardze pomimo polemiki z zebranymi dowodami, nie podważono ustaleń co do formalnoprawnego charakteru powyższej nieruchomości. Następnie WSA w Poznaniu dodał, że stosownie do art. 6i ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. 2019 r., poz. 2010 ze zm. - dalej: "u.u.c.p.g.") obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy, i innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe za rok bez względu na długość okresu korzystania z nieruchomości. Dokonując ustaleń co do charakteru nieruchomości skarżącego, słusznie organy podatkowe obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcia na zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego co do zabudowy letniskowej i głównej funkcji budynku jako domu letniskowego oraz na dokumentacji budowlanej wskazującej, że budynek został zaprojektowany i wzniesiony jako budynek letniskowy. Sąd ten pokreślił, że zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego grunt w K. przy ul. [...] położony jest na terenie sklasyfikowanym jako teren zabudowy letniskowej, oznaczony symbolem ML. Z kolei z zapisów ewidencji gruntów i budynków wynika, że przedmiotowa nieruchomość oznaczona jest symbolem Bi (inne tereny zabudowane) i zabudowana jest budynkiem o powierzchni 88 m2 którego główna funkcja określona została jako dom letniskowy. Zasadnie w zaskarżonej decyzji powołano także projekt budowlany, zatwierdzony decyzją Starosty S. nr [...] z dnia 19 czerwca 2017 r., który przewidywał budowę budynku letniskowego na działce w obrębie K., Gmina O. oznaczonej nr ewidencyjny [...]. Powyższe dane wynikające z kluczowych w sprawie dokumentów urzędowych w zakresie ewidencji i dokumentacji budowlanej, zdaniem WSA w Poznaniu, były wystarczające do zastosowania w sprawie regulacji z art. 6i ust. 1 pkt 3 u.u.c.p.g., czyli dla domku letniskowego i dalsze rozważania oraz ustalenia faktyczne dotyczące rzeczywistego zamieszkiwania nie były konieczne. Reasumując, sąd pierwszej instancji uznał za chybione zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 6c ust. 1 i art. 6i ust. 1 oraz art. 6j u.u.c.p.g. jak i argumentację skargi wskazującą, że nieruchomość należąca do skarżącego jest nieruchomością zamieszkałą, w rozumieniu art. 6c ust. 1 u.u.c.p.g. Wyrok ten w całości dostępny jest na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl (CBOSA). Nie zgadzając się z powyższym wyrokiem skargę kasacyjną na podstawie art. 173 § 1 p.p.s.a. złożył pełnomocnik skarżącego, który zaskarżył go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. art. 6i ust. 1 pkt 3 u.u.c.p.g przez jego niewłaściwe zastosowanie w realiach niniejszej sprawy, polegające na przyjęciu, iż nieruchomość zlokalizowana przy ul. [...] stanowi domek letniskowy lub inną nieruchomość wykorzystywaną na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, bazując w tym zakresie na zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz na dokumentacji budowlanej i projektowej z pominięciem stanu faktycznego oraz rzeczywistego sposobu użytkowania nieruchomości, która zaspokaja całoroczne potrzeby mieszkaniowe skarżącego i w której skarżący zamieszkuje przez cały rok; 2. art. 6c ust. 1 u.u.c.p.g przez dokonanie błędnej jego wykładni polegającej na stworzeniu własnej definicji pojęcia "zamieszkiwania" nie wynikającej z brzmienia wskazanego przepisu oraz nie zdefiniowanego w u.u.c.p.g. jak również pozostającego w sprzeczności z definicją pojęcia "miejsca zamieszkania" przewidzianą w art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r., poz. 1360, dalej jako: k.c.), a prowadzącą do błędnego wniosku, iż skarżący nie zamieszkuje w nieruchomości przy ul. [...]; 3. art. 6i ust. 1 pkt. 3 w zw. z art. 6j ust. 3b u.u.c.p.g. przez dokonanie jego błędnej wykładni i niewłaściwe zastosowanie w realiach niniejszej sprawy, podczas gdy, brak było ku temu podstaw, gdyż nieruchomość zlokalizowana przy ul. [...] nie stanowi nieruchomości niezamieszkałej co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi i utrzymania w mocy błędnej decyzji SKO, poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i niewłaściwego określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok 2020 r.; 4. art. 6i ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 6c ust. 1 i art. 6j ust. 1 u.u.c.p.g. przez jego niezastosowanie, podczas gdy skarżący w nieruchomości zlokalizowanej przy ul. [...] zamieszkuje przez cały rok, zatem stanowi ona nieruchomość zamieszkałą, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji SKO oraz organu I instancji, który błędnie określił opłatę za gospodarowanie odpadami przyjmując, że przedmiotowa nieruchomość ma charakter letniskowy lub jest wykorzystywana na cele rekreacyjno-wypoczynkowe; Zarzucił także naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492, dalej jako: p.u.s.a.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na wadliwym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nieodpowiadającym wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., tj. całkowitym braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionych przez skarżącego w skardze zarzutów, oddaleniu wszystkich wniosków dowodowych skargi oraz nie odniesieniu się do wniosków dowodowych zgłoszonych pismem z dnia 4 stycznia 2023 r. a następnie przyjęciu stanowiska organów zarówno i jak i II instancji za swoje bez dokonania własnych ustaleń w sprawie i nieskonfrontowanie tego stanowiska ze stanowiskiem skarżącego oceniając wywody skarżącego jako niepopartą dowodami polemikę; 2. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 120 i 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm. - dalej: "O.p."), polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organu II instancji, wydanej na podstawie niepełnego materiału dowodowego, zebranego w sposób wybiórczy, niekompletny, zmierzający do wydania z góry powziętej decyzji w sprawie ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami, która to decyzja pozostaje sprzeczna ze stanem faktycznym i nie odpowiada rzeczywistemu przeznaczeniu i sposobowi użytkowania nieruchomości przy ul. [...]; 3. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 120 i 122 O.p. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnienia skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organów II instancji, pomimo iż nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, rozstrzygając jedynie w oparciu o częściowo wyjaśniony stan faktyczny oraz selektywnie wybrany materiał dowodowy, w tym brak uwzględnienia wniosków dowodowych skarżącego oraz całkowite pominięcie wniosków dowodowych zgłoszonych pismem z dnia 4 stycznia 2023 r. a w konsekwencji oddalenie skargi I utrzymanie w mocy decyzji sprzecznej z rzeczywistym stanem faktycznym, przyjmując ostatecznie, iż skarżący nie zamieszkuje na stałe w nieruchomości przy ul. [...]; 4. art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 106 § 3 p.p.s.a. przez oddalenie wszystkich wniosków dowodowych skargi oraz nie odniesieniu się do wniosków dowodowych zgłoszonych pismem z dnia 4 stycznia 2023 r. a tym samym rozstrzygnięcie sprawy w oparciu jedynie o dowolnie wybrany materiał dowodowy i błędnie ustalony stan faktyczny; 5. art. 106 § 3 p.p.s.a. oddalenie wszystkich wniosków dowodowych skargi z uwagi na to, że dowody te nie były niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości sprawy, podczas gdy dowody określały m.in. rezydencję podatkową skarżącego oraz jednoznacznie podważały stanowisko organu, wskazując, iż skarżący zamieszkuje pod adresem [...]; 6. art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 122 O.p. przez oddalenie wszystkich wniosków dowodowych skargi wskazując, iż skarżący miał możliwość wskazania ich na etapie postępowania prowadzonego przed organem, podczas gdy, organ ten mimo ciążącego na nim obowiązku inicjatywy dowodowej przez cały okres postępowania pozostawał bierny a w konsekwencji obarczenie skarżącego negatywnymi konsekwencjami błędnie przeprowadzonego postępowania dowodowego; 7. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 i 151 p.p.s.a. w zw. z art. 2a O.p, polegające na oddaleniu zamiast uwzględnienia skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organów II instancji, pomimo iż została ona wydana w sposób sprzeczny z zasadą In dubio pro tributario, tj. została rozstrzygnięta na niekorzyść podatnika w sytuacji, gdy sam organ wskazał na wątpliwości w zakresie interpretacji przepisów prawa podatkowego, podkreślając rozbieżności orzecznictwa w zakresie właściwej kwalifikacji nieruchomości pod kątem ustalenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, a w konsekwencji utrzymanie w mocy błędnej i niekorzystnej dla skarżącego decyzji organu I instancji, określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami jak od nieruchomości niezamieszkałej. Mając na uwadze powyższe zarzuty, pełnomocnik skarżącego na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, a podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a. wobec braku definicji pojęcia "zamieszkania" przewidzianej na potrzeby ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach z uwagi na powstałe istotne zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, wskazał na zasadność przedstawienia do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego pytania, czy posłużenie się przez ustawodawcę w art. 6c ust. 1 u.u.c.p.g. pojęciem "nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy" stanowiło celowy zabieg legislacyjny powodujący konieczność stosowania odrębnej wykładni pojęcia "zamieszkania" niż ta jaka winna być stosowana przy definiowaniu pojęcia "miejsca zamieszkania" przy okazji interpretacji brzmienia art. 25 k.c. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. oświadczył także, że zrzeka się rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami. Skarżący podważa wymierzenie mu za 2020 rok opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości 169 zł tj. na zasadach takich, jak dla nieruchomości o charakterze letniskowym, twierdząc że do należącej do niego działki oznaczonej nr ewid. 196/14, położonej w miejscowości K., przy ul. [...] powinny znaleźć zastosowanie stawki przewidziane dla nieruchomości mieszkalnych. Zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają do podważenia ustaleń faktycznych i wniosków w nich wyciągniętych przez organy podatkowe, a zaaprobowanych przez sąd pierwszej instancji, oraz do zakwestionowania zastosowania przepisów prawa materialnego do tak ustalonego stanu faktycznego. Autor skargi kasacyjnej jako sprzeczne z rzeczywistym stanem rzeczy określa ustalenie, że skarżący nie zamieszkuje na stałe w nieruchomości przy ul. [...]. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty skargi kasacyjnej są pozbawione uzasadnionych podstaw. Przede wszystkim w żadnym z zarzutów skargi kasacyjnej skutecznie nie zakwestionowano oceny zgromadzonych dowodów. Nie wskazano, przykładowo, na naruszenie art. 191 O.p., co ewentualnie mogłoby otwierać drogę do weryfikacji ocen dokonanych przez organy i zaakceptowanych przez sąd pierwszej instancji. W tej sytuacji ocena, że nieruchomość należąca do Skarżącego ma charakter letniskowy i tak jest wykorzystywana, nie została skutecznie zakwestionowana i musi być uznana za prawidłowo przyjętą przez sąd pierwszej instancji podstawę orzekania. Twierdzeniu, że sprzeczne z rzeczywistym stanem rzeczy jest ustalenie, iż skarżący nie zamieszkuje na stałe w nieruchomości przy ul. [...], nie towarzyszy właściwie sformułowany zarzut. Autor skargi kasacyjnej skupia się na twierdzeniu, że organy nie przeprowadziły takich dowodów, które pozwoliłyby uznać - ze skutkiem dla potrzeb wymiaru opłaty - że zamieszkuje on na stałe w nieruchomości przy ul. [....] Naczelny Sąd Administracyjny jest zdania, że wskazywane przez Skarżącego dowody nie mogły stanowić podstawy do wykazania, że na stałe zamieszkuje w spornej nieruchomości, co powinno przełożyć się na ustalenie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jak dla nieruchomości mieszkalnych, a nie letniskowych. Pozyskane przez organy podatkowe dowody jednoznacznie przemawiają za prawidłowością stanowiska co do tego, że nieruchomość ma charakter letniskowy, a przy tym Skarżący nie mieszka w niej na stałe. Autor skargi kasacyjnej zarzucając wybiórczość i niekompletność materiału dowodowego, nie wskazał, jaki dowód przydatny na gruncie niniejszej sprawy został pominięty przez organy, a którego przeprowadzenie mogłoby wpłynąć na to, że sprawa zostanie rozstrzygnięta odmiennie. Wiarygodność dokumentacji fotograficznej zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego była podważana o tyle bezzasadnie, że organ nie uznał jej za podstawę ustaleń faktycznych. To, że świadkowie nie wykluczyli faktu zamieszkiwania Skarżącego na posesji z kolei nie przekreśla tego, że tego nie potwierdzili oraz że wskazywali wprost, że Skarżący jest tam widywany sporadycznie. W toku postępowania przesłuchano w charakterze świadków sołtysa D. P., który stwierdził, że nie widuje nikogo na powyższej posesji. Kolejny świadek G. K. podał, że na posesji Strony od czasu do czasu widział jakieś samochody. O powyższych przesłuchaniach strona była informowana zawiadomieniami z dnia 9 i 23 września 2020 r. (k. 152 i k. 163 akt admin.). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w badanej sprawie nie zachodziły przesłanki do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, jak oczekiwał tego Skarżący, albowiem nie były wymagane wiadomości specjalne. Trafnie wskazał WSA, że organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody (por. wyroki NSA z dnia 20 stycznia 2010 r., o sygn. akt II FSK 1313/08 i z dnia 5 listopada 2011 r., o sygn. akt I FSK 1892/09). W postępowaniu podatkowym obowiązuje zasada równej mocy środków dowodowych, nie ma bowiem dowodów mocniejszych, czy słabszych. Nie zostało zakwestionowane ustalenie organów, że na terenie, na którym położona jest nieruchomość Skarżącego, znajdują się domki letniskowe lub inne nieruchomości wykorzystywane na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, pomimo że z deklaracji Podatnika wynika, że dotyczy ona nieruchomości zamieszkałej. Organ podatkowy I instancji wyjaśnił, że powyższa nieruchomość położona jest na gruncie, który zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego położony jest na terenie sklasyfikowanym jako teren zabudowy letniskowej, oznaczony symbolem ML, a z zapisów ewidencji gruntów i budynków wynika, że przedmiotowa nieruchomość oznaczona jest symbolem Bi (inne tereny zabudowane) i zabudowana jest budynkiem o powierzchni 88 m², którego główna funkcja określona została jako dom letniskowy. Podatnik nie jest zameldowany na terenie gminy O., ale na terenie miasta S., przy ul. [...] i dla tej nieruchomości Strona złożyła deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Badając faktyczne zamieszkiwanie Strony w miejscowości K. przy ul. [...], ustalono, że w okresie od 15 lutego do 18 sierpnia 2020 r. tylko jeden raz opróżniono zbiornik bezodpływowy o objętości 8 m³, w ilości 7,5 m³, mimo że istnieje w tym zakresie obowiązek opróżniania nie rzadziej niż co dwa miesiące. Powyższe w ocenie organu I instancji świadczy o okazjonalnym wykorzystywaniu nieruchomości. Badając kwestię zużycia energii elektrycznej od dnia 1 stycznia 2020 r. na podstawie faktur na kwoty 493,81 zł; 317,61 zł i 246,15 zł, organ I instancji zwrócił uwagę, że budynek jest wyposażony w pompę ciepła i ocenił, że zużycie energii (z uwzględnieniem innych urządzeń elektrycznych, tj. lodówka, pralka, zmywarka, czajnik elektryczny, wyciąg wentylacyjny, kuchenka elektryczna, płyta grzewcza, mikrofalówka) także nie świadczy o zamieszkiwaniu na powyższej nieruchomości. organ odwoławczy jako decydujące przyjął dane wynikające z projektu budowlanego oraz z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które szczegółowo przytoczył organ I instancji, a które wskazują, że główna funkcja nieruchomości Podatnika w K. określona została jako dom letniskowy. Zdaniem SKO w K., dane dotyczące poboru energii świadczą o tym, że budynek był ogrzewany jedynie w stopniu zapobiegającym jego zawilgoceniu, a dane zużycia wody potwierdzają znikomy stopień wykorzystywania tego budynku dla zaspokajania potrzeb mieszkaniowych. W postępowaniu podatkowym ustalono, że przy ul. [...] w 2020 r. nie były zagospodarowane w ogóle żadne odpady komunalne w atestowanych pojemnikach. Te ustalenia pozostają niepodważone i zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdzają prawidłowość stanowiska sądu pierwszej instancji, który uznał zasadnie, że w niniejszej sprawie organy podatkowe działały na podstawie przepisów prawa (art. 120 O.p.) i stosownie do art. 122 O.p. podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, prowadząc postępowanie podatkowe w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.). Zarzuty odnoszące się do naruszenia art. 120 i 122 O.p. są bezzasadne. Niezasadnie zarzucono naruszenie art. 2a O.p. poprzez rozstrzygnięcie sprawy w sposób sprzeczny z zasadą in dubio pro tributario, tj. rozstrzygnięcie sprawy na niekorzyść podatnika, powołując się na wątpliwości w zakresie interpretacji przepisów prawa podatkowego i rozbieżności orzecznictwa w sprawie. W niniejszej sprawie nie zachodzą niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego. Jak trafnie podał sam autor skargi kasacyjnej, organy i sąd pierwszej instancji oparły się na aktualnie kształtującej się linii orzeczniczej, preferującej dokumentację geodezyjną jako podstawę do określenia charakteru budynku. Skoro zatem w orzecznictwie sądów administracyjnych doszło do ujednolicenia poglądu w zakresie sposobu rozumienia przepisów u.u.c.p.g. i na tej ukształtowanej wykładni zasadnie oparły rozstrzygnięcia organy obu instancji, to oczywistym jest, że nie zachodzą już wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego, a tym bardziej niedające się usunąć. Wobec powyższego w sprawie nie było podstaw do zastosowania zasady z art. 2a O.p. Wobec braku skutecznego podważenia ustaleń faktycznych, wszystkie zarzuty naruszenia prawa materialnego musiały zostać uznane za chybione. Nie zakwestionowano bowiem skutecznie ustalenia, że nieruchomość Skarżącego ma charakter letniskowy. Nie było więc podstaw do tego, aby - jak się tego domaga autor skargi kasacyjnej - zastosować zasady wymiaru opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi takie jak dla nieruchomości mieszkalnych. Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł też potrzeby zadnia składowi siedmiu sędziów pytanie o to, czy posłużenie się w art. 6c ust. 1 u.u.c.p.g. pojęciem "nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy" stanowiło celowy zabieg legislacyjny. W realiach rozpoznawanej sprawy uzyskanie odpowiedzi na tak postawione pytanie nie było niezbędne ani choćby użyteczne dla jej rozstrzygnięcia. Wobec niezasadności wszystkich zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1) P.p.s.a. s. del. WSA Agnieszka Olesińska (spr.) s. NSA Jacek Pruszyński s. NSA Bogusław Dauter