III FSK 596/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Dominik Gajewski, Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia WSA (del.) Mirella Łent (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 1151/22 w sprawie ze skargi S. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 24 lutego 2022 r., nr SKO.4000-2070/2021 w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2023 r. sygn. III SA/Wa 1151/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. z siedzibą w S. (dalej jako: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 24 lutego 2022 r. w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W uzasadnieniu wyroku, Sąd pierwszej instancji jako niebudzący wątpliwości fakt WSA w Warszawie przyjął, że doszło do nieprawidłowości przy selektywnym zbieraniu odpadów komunalnych z nieruchomości, co miało miejsce w dniu 21 września i 30 września 2020 r., polegało na pozostawieniu odpadów komunalnych innego rodzaju, aniżeli te które powinny być gromadzone w poszczególnych kontenerach. Konkretnie w kontenerach przewidzianych do składowania szkła znalazły się odpady komunalne oraz tekstylia, zaś w pojemnikach na odpady kuchenne znajdowały się odpady komunalne. Ponieważ okoliczności te ustalone zostały przez Prezydenta i Kolegium w sposób bezsporny sąd ten uznał, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzone zostało przez oba organy administracji w sposób prawidłowy zgodny ze standardami określonymi przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, tj. ze zm.) – dalej jako: "O.p.", które na podstawie odesłania wynikającego z 6q ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 1297, tj. ze zm.) – dalej jako "u.c.p.g.", mają zastosowanie do spraw dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. WSA w Warszawie stanął na stanowisku, że organy obu instancji prawidłowo zidentyfikowały jako podstawę swojego rozstrzygnięcia przepisy art. 6ka u.c.p.g., które dotyczą konsekwencji niedopełnienia obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Sąd ten podkreślił nadto, że organy prawidłowo wyinterpretowały z powołanych w decyzji przepisów, że wykazanie choćby jednego przypadku nieprzestrzegania przyjętej zasady segregacji odpadów pociąga za sobą obowiązek nałożenia na podmiot zainteresowany opłaty w stawce właściwej dla nieselektywnego zbierania odpadów. Dla określenia takowej opłaty nie ma zatem znaczenia, czy stwierdzone nieprawidłowości miały charakter incydentalny czy zdarzały się notoryjnie. Argumentacja skarżącej zmierzająca do wykazania, że stwierdzone naruszenia obowiązku selektywnego gromadzenia odpadów stanowiły jednorazowy incydent i powstały na skutek okoliczności niezależnych od Spółdzielni, nie mogła odnieść skutków. Nawet jednorazowy incydent tego rodzaju obligował bowiem organ do określenia w drodze decyzji opłaty w wysokości właściwej dla odpadów gromadzonych w sposób nieselektywny. Sąd ten stwierdził także, że podwyższona opłata określana w takim trybie nie ma charakteru stałego i obowiązuje ona za miesiąc, ewentualnie miesiące w których stwierdzono nieselektywną zbiórkę odpadów. Wyrok ten w całości dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie CBOSA). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., poz. 1271, tj. ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a." złożył pełnomocnik skarżącego i zaskarżył go w całości. W oparciu o przepis art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa tj.: 1. przepisu art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 122 O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 191 O.p. w zw. z art. 6q ust. 1 u.c.p.g. przez oddalenie skargi, podczas gdy zarówno Prezydent Miasta S., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach, jak i Sąd pierwszej Instancji nie dokonały należytych ustaleń w wyniku niewyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie wyrażającej się zwłaszcza w odniesieniu do wiarygodnej weryfikacji rzekomego niedopełnienia obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych przez mieszkańców bloku, które zostało stwierdzone jednostronnie przez pracowników spółki, a dodatkowo uznaniu, że pozyskanie przez Prezydenta Miasta S., po wcześniejszym uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach pierwszej decyzji Prezydenta: - to jest uzupełnienia dokumentacji fotograficznej przez informację pozwalającą na jednoznaczne zidentyfikowanie osoby wykonującej zdjęcie, a także informacji miejsca i czasu wykonania zdjęcia, jest wystarczające do uznania, że uzupełnienie tego materiału dowodowego po upływie jednego roku jest wiarygodne, - wskazaniu, że złożony w dniu 7 października 2020 r. przez podmiot odbierający odpady komunalne protokół nr [...] z załącznikiem z wykonania usługi odbierania odpadów z nieruchomości, który zawierał informację o nieprawidłowej segregacji odpadów w dniu 21 września 2020 r. i w dniu 30 września 2020 r. oraz zdjęciem bez daty jego wykonania i miejsca jego wykonania może być uzupełniony po upływie jednego roku od dnia złożenia tego protokołu 2. art. 6 ka ust. 1 u.c.p.g. przez brak zawiadomienia o niedopełnieniu przez właściciela nieruchomości – skarżącą - o wystąpieniu nieselektywnego zbierania odpadów komunalnych przez podmiot odbierający odpady komunalne, to jest spółkę w dniach 21 września 2020 r. i 30 września 2020 r. z nieruchomości przy ul. W. nr [...] w S., co spowodowało niemożność zweryfikowania przez skarżącą ustaleń podmiotu odbierającego odpady; 3. art. 6 ka ust. 2 u.c.p.g. przez wszczęcie w dniu 17 listopada 2020 r. postępowania przez Prezydenta Miasta S. dotyczącego nieselektywnego zbierania odpadów komunalnych pomimo, że wcześniej podmiot odbierający odpady komunalne, to jest spółka nie zawiadomiła Spółdzielni Mieszkaniowej o braku segregacji odpadów w dniach 21 września 2020 r. i 30 września 2020 r. pomimo, że jest konieczne bezpośrednie zawiadomienie ze strony podmiotu odbierającego odpady właściciela nieruchomości, to jest Spółdzielni Mieszkaniowej, która z mocy przepisu art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych sprawuje zarząd powierzony oraz osób, którym przysługuje spółdzielcze prawo do lokalu w rozumieniu ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych i właścicieli, którym przysługuje własnościowe prawo do lokalu w rozumieniu ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali zarówno do wyodrębnionego lokalu, jak udziału w gruncie, stanowi podstawę do wszczęcia postępowania przez Prezydenta Miasta. Mając na uwadze powyższe, pełnomocnik skarżącej w oparciu o przepis art. 179a p.p.s.a. przed przedstawieniem niniejszej skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wniósł o samodzielne uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonego wyroku oraz wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego i zasądzenie ich na rzecz skarżącej, a także wniósł o uwzględnienie w całości skargi, natomiast w przypadku gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uwzględnił powyższego żądania wniósł o przedstawienie niniejszej skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu oraz jej rozpoznanie na rozprawie, a następnie o uwzględnienie skargi kasacyjnej przez uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz stosownie do przepisu art. 188 p.p.s.a., uwzględnienie w całości skargi i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według na przepisanych; ewentualnie o uwzględnienie niniejszej skargi kasacyjnej przez uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi, zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych Ponadto na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. oświadczył, że zrzeka się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, t.j. ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z 8 grudnia 2009r., II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40). Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio p.p.s.a.). W tym zakresie okazała się niezasadna i dlatego została oddalona. Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona skarżąca zrzekła się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia. Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej kontroli zastosowania przez organy podatkowe art. 191 O.p. Organy podatkowe zobowiązane są do ustalenia wszystkich faktów i okoliczności, które są niezbędne dla załatwienia sprawy (art. 122 O.p.). Powinny zebrać wszystkie dostępne dowody i rozpatrzeć je w sposób wyczerpujący, niezależnie od tego, czy potwierdzają one tezy organu czy twierdzenia podatnika (art. 187 § 1 w zw. z art.121 § 1 O.p.). Następnie powinny je ocenić zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.). Oznacza to, że powinny poddać ocenie wszystkie prawidłowo zebrane dowody, każdy z nich z osobna, a także we wzajemnym ich związku, kierując się doświadczeniem życiowym, zasadami wiedzy i własnym przekonaniem. Organ nie może pominąć żadnego z dowodów, jeżeli oceni go jako wiarygodny, nie może nie doceniać jego znaczenia, jeżeli ma on wartość dla rozpoznawanej sprawy (por. D. Strzelec, Dowody i postępowanie dowodowe w prawie podatkowym, Warszawa 2015, s. 192). Ocena ta powinna być logiczna i spójna. Organ nie może zatem wyprowadzać z dowodów wniosków, które według reguł logiki z nich nie wynikają (por. też A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego, 2006, s. 248, Z. Ziembiński, Logiczne podstawy prawoznawstwa, Warszawa 1996r., s.174 i n., wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 marca 2011 r., II FSK 1944/09). Skarżący nie wskazał na błędy w rozumowaniu organów podatkowych przy ocenie dowodów. Uzasadnienie skargi kasacyjnej wskazuje na to, że to on pominął w swojej ocenie niektóre ustalenia dowodowe. Jednocześnie powołując się na upływ czasu w zbieraniu dowodów nie dostrzegł, że nie może to dyskwalifikować materiału dowodowego, a jedynie może mieć wpływ na ocenę jego wiarygodności i prawidłowego przyjęcia okoliczności za zaszłe. Należy pamiętać, że organy podatkowe mają wprawdzie obowiązek gromadzenia i uzupełniania materiału dowodowego, ale jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy, tj. stwierdzenia, że stan ten podpada pod hipotezę określonej normy prawnej o charakterze materialnoprawnym. Ramy sporu zakreśla art. 6ka ust. 1 i 2 u.c.p.g., zgodnie z którym w przypadku niedopełnienia przez właściciela nieruchomości obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych, podmiot odbierający odpady komunalne przyjmuje je jako niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne i powiadamia o tym wójta, burmistrza lub prezydenta miasta oraz właściciela nieruchomości; a Wójt, burmistrz lub prezydent miasta na podstawie powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, wszczyna postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Skarżący na podstawie tego przepisu z jednej strony zarzuca brak wykazania niedopełnienia obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych, z drugiej brak powiadomienia, o jakim tutaj mowa. Analizując treść zaskarżonego wyroku co do pierwszej kwestii należy wskazać, że bezspornie za okoliczność niedopełnienia obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych należy uznać sytuację, gdy w pojemniku na odpady kuchenne znajdą się odpady komunalne czy w pojemniku na odpady szklane - odpady komunalne i odzież. W sprawie na tę okoliczność przedstawiono treść załącznika do protokołu odbioru nr 76/2020 – sektor II oraz dokumentację fotograficzną. Materiał ten w postępowaniu administracyjnym uzupełniono o opis zrobionej fotografii oraz notatki służbowe pracownika. Bezspornie materiał ten wskazywał na okoliczność braku selektywnego zbierania odpadów w dwóch datach, tak jak przyjęły to organy. Skarżący nie kwestionuje samej treści protokołu i dodatkowej dokumentacji. W jego ocenie jednak materiał nie pozwalał na jego wiarygodną weryfikację ze względu na upływ czasu. W tym miejscu należy zatem uznać za niezasadne odwoływanie się do niezupełności materiału dowodowego (art. 121 § 1 w zw. z art. 187 § 1 O.p.) w takim pojęciu, że skarżący nie wskazuje żadnych innych dowodów, jakie mogłyby być dodatkowo zebrane i ocenione. Co więcej nie ma racji doszukując się naruszenia prawa w tym, że uzupełnienie materiału dowodowego w ramach art. 233 § 2 O.p. było zbyt wąskie, by uznać je za wypełnienie wskazań, jakie wówczas sformułowano. Należy wyjaśnić, że art. 233 § 2 O.p. dotyczy niedostatecznego zakresu przeprowadzonego przez organ podatkowy pierwszej instancji postępowania dowodowego, co uniemożliwia merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Chodzi o przeprowadzenie postępowania dowodowego w niewystarczającym wymiarze, bądź brak jego przeprowadzenia - co sprawia, że konieczne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Wady te muszą być na tyle poważne, że nie jest możliwe ich sanowanie w trybie postępowania uzupełniającego, o którym mowa w art. 229 O.p. Jednak decyzja organu odwoławczego wydana w oparciu o art. 233 § 2 O.p. nie kształtuje stosunku materialnoprawnego, lecz stanowi przeszkodę dla ukształtowania tego stosunku wydanym wcześniej rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji, uniemożliwiając mu uzyskanie przymiotu ostateczności. Decyzja taka nie rozstrzyga danej sprawy merytorycznie, nie odnosi się do istoty sprawy i nie przesądza o jej wyniku. Ma jedynie charakter formalny i ogranicza się do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwej decyzji organu pierwszej instancji. Nie wiąże zatem co do ostatecznej oceny czy materiał dowodowy zebrany pierwotnie był wystarczający dla rozstrzygnięcia, gdyż ta dokonywana jest każdorazowo na potrzeby kontroli decyzji merytorycznej (rozstrzygającej sprawę co do istoty). Pozostaje zatem stwierdzenie, czy Sąd pierwszej instancji dokonał także prawidłowej kontroli zastosowania przez organy podatkowe art. 191 O.p. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego taka kontrola została dokonana. Skarżący nie podważa ani treści protokołu ani fotografii czy treści notatek jako nieadekwatnych czy zmanipulowanych. Jego zarzuty odnoszą się do błędnego oznakowania pojemników co do rodzaju śmieci, na jakie są przeznaczone przez podmiot odbierający odpady oraz o możliwość podrzucania śmieci. To z jednej strony mogłoby mieć znaczenie dla ustalenia, że taka segregacja była niemożliwa, czemu przeczy fakt, że brak selekcji wykazano jedynie kilkukrotnie. Z drugiej, dotyczy zabezpieczenia śmietników i nie przekłada się na ocenę, że wbrew motywom decyzji, we wykazanych datach obowiązek selektywnego gromadzenia odpadów został dokonany. Należy pamiętać, że opłata podwyższona stanowi nie tyle finansową dolegliwość za niewłaściwą segregację, ale też jest rekompensatą dla gminy związaną z dodatkowym, wyższym kosztem zagospodarowania źle zebranych odpadów komunalnych. Przepis art. 6ka ust. 1 u.p.c.g. stanowi wprost, że tak zebrane odpady komunalne podmiot odbierający odpady przyjmuje jako niesegregowane (zmieszane). Koszt ich zagospodarowania jest wyższy niż koszt zagospodarowania poszczególnych frakcji zbieranych w sposób selektywny. Koszt ten pokrywany jest z opłaty podwyższonej, co czyni z niej opłatę za dodatkową usługę. Zatem WSA prawidłowo uznał, że organy podatkowe ustaliły wszystkie fakty i okoliczności, które były niezbędne dla rozstrzygnięcia czy nastąpiło złamanie obowiązku selektywnego zbioru odpadów (art. 122 O.p.). Oceniono wszystkie prawidłowo zebrane dowody, każdy z nich z osobna, a także we wzajemnym ich związku, kierując się doświadczeniem życiowym, zasadami wiedzy i własnym przekonaniem. Ocena ta była logiczna i spójna. Skarżący nie tyle wskazywał na błędy w rozumowaniu organów podatkowych przy ocenie dowodów, co podważał wiarygodność dokumentacji jednak nie wskazując na jakiekolwiek istotne okoliczności, które mogłyby o tym świadczyć. Była to po pierwsze dokumentacja sporządzona przez podmiot odbierający odpady zgodnie z umową zawartą przez Gminę i po drugie, dokumentacja, której treść wskazywała na zbiór nieselektywny. Był to materiał wystarczający, by uzyskać pewność w zakresie stanu faktycznego sprawy, tj. stwierdzenia, że podpada pod hipotezę art. 6ka ust. 1 i 2 u.c.p.g. Przy czym w odniesieniu do treści uzasadnienia skargi kasacyjnej można dodać, że istnieje już ugruntowane w orzecznictwie stanowisko, z którym Sąd obecnie się zgadza, że wykładnia językowa art. 6ka u.c.p.g. prowadzi do jednoznacznych rezultatów. Sposób sformułowania przesłanki powiadomienia przez organ odbierający odpady komunalne wójta, burmistrza lub prezydenta miasta oraz właściciela nieruchomości - "w przypadku niedopełnienia przez właściciela nieruchomości obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych" oraz przesłanki określenia wysokości podwyższonej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi - "nie dopełniono obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych" daje podstawę do przyjęcia, że czynności te powinny być podjęte nawet w przypadku jednorazowego niedopełnienia obowiązku. Wykładnia językowa wskazanej regulacji prawnej nie upoważnia do poszukiwania innego rozumienia przywołanych zapisów. Prawodawca nie dookreślił pojęcia niedopełnienia obowiązku selektywnego zbierania odpadów. W przepisie nie ma mowy o "uporczywości", czy "notoryczności" niesegregowania odpadów. Pojęcia te nie stanowią zatem elementów norm prawnych wyrażonych w art. 6ka u.p.c.g. i w związku z tym nie podlegają ocenie jako przesłanki rozstrzygania przez organ administracji, a wykazanie choćby jednego przypadku nieprzestrzegania przyjętej zasady segregacji odpadów pociąga za sobą obowiązek nałożenia na podmiot zainteresowany opłaty w stawce właściwej dla nieselektywnego zbierania odpadów. Analizując treść zaskarżonego wyroku co do drugiej kwestii (braku powiadomienia) należy wskazać, że w zaskarżonym wyroku WSA uznał za wystarczające zawiadomienie przez umieszczenie na workach i pojemniku informacji o nieprawidłowej segregacji. Uzasadnienie skargi kasacyjnej wskazuje na to, że skarżący pominął te ustalenia dowodowe, co oznacza, że NSA nie może ocenić zasadności zarzutów opartych o niepowiadomienie, tak jak wymaga tego art. 6ka ust. 1 czy 2 u.p.c.g. Warunkiem wszczęcia przez organ postępowania na podstawie art. 6ka ust. 2 u.c.p.g., a następnie wydania decyzji, o której mowa w art. 6ka ust. 3 u.c.p.g., jest m.in. powiadomienie przez podmiot dokonujący odbioru odpadów komunalnych właściciela nieruchomości o niedopełnieniu obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych i przyjęciu ich jako niesegregowalnych (zmieszanych), przed wszczęciem postępowania administracyjnego. Niewątpliwie powiadomienie przez podmiot odbierający odpady komunalne właściciela nieruchomości o niedopełnieniu obowiązku selektywnej zbiórki odpadów i przyjęciu tych odpadów jako niesegregowalne (zmieszane) odpady komunalne jest jednym z warunków wszczęcia postępowania w przedmiocie nałożenia opłaty podwyższonej. Jednak obowiązujące przepisy nie określają formy i terminu tego powiadomienia. Powinno ono zostać dokonane w sposób, który pozwala na weryfikację wypełnienia tego warunku przez organ administracji, niezwłocznie po stwierdzeniu faktu niedopełnienia obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych, przed wszczęciem postępowania administracyjnego. Każdorazowo do oceny w sprawie pozostaje czy obowiązek poinformowania właściciela nieruchomości o odbiorze odpadów zmieszanych wynikający z art. 6ka ust. 1 u.c.p.g. zostaje spełniony przez naklejki informacyjne na pojemnikach o wadliwej segregacji, gdyż przepisy nie określają formy i terminu powiadomienia - przez podmiot odbierający odpady - organu i właściciela nieruchomości o niedopełnieniu obowiązku selektywnej zbiórki odpadów. Ustawodawca jednocześnie nie różnicuje tych powiadomień. Biorąc pod uwagę ich rolę, należy przyjąć, że powiadomienia powinny zostać dokonane w sposób, który pozwala na weryfikację wypełnienia tego warunku przez organ administracji. W zakresie terminu, obowiązek dokonania powiadomienia powinien zostać wykonany niezwłocznie po stwierdzeniu faktu niedopełnienia przez właściciela nieruchomości obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych i przyjęciu ich jako niesegregowanych (zmieszanych), przed wszczęciem postępowania administracyjnego. Skarżący nie wykazuje, by poinformowanie właściciela nieruchomości o odbiorze odpadów zmieszanych przyjęte i uznane przez WSA nie odpowiadało w sprawie wymogom art. 6 ka u.c.p.g. Zatem skoro z akt sprawy wynika, że podmiot wykonujący usługi odbioru odpadów komunalnych ze wskazanej nieruchomości stwierdził i udokumentował nieselektywne zbieranie odpadów na przedmiotowej nieruchomości i nie podważono, że o tych nieprawidłowościach powiadomiono właściciela nieruchomości umieszczając naklejkę na pojemnikach, to zasadnie WSA oddalił skargę. Mając to na względzie oraz stosownie do art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Mirella Łent Dominik Gajewski Paweł Borszowski