III FSK 482/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Stachurski po rozpoznaniu w dniu 7 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku R. K. w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Olsztynie z dnia 5 stycznia 2022 r., sygn. akt I SA/Ol 338/21 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 26 lutego 2021 r., nr 2801-IEW.4123.14.2020 w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 5 stycznia 2022 r., I SA/Ol 338/21, oddalił skargę R. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z 26 lutego 2021 r., nr 2801-IEW.4123.14.2020, w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich. Od tego orzeczenia Skarżący wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a w piśmie procesowym z 11 sierpnia 2023 r. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że w niniejszej sprawie postanowieniem z 29 czerwca 2023 r. zawieszono postępowania kasacyjne, z uwagi na powstałe zagadnienie prawne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Wymaga wskazania, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonego w tej sprawie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z 14 czerwca 2021 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z 30 września 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie Skarżącego uznając, że przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej sformułowane w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: "p.p.s.a.") nie zostały przez Skarżącego uprawdopodobnione, bowiem w złożonym wniosku nie przedstawiono szerokiej argumentacji, która wskazywałaby na skutki wykonania zaskarżonej decyzji, ograniczając się w istocie do powołania się na skutki postępowania egzekucyjnego mające prowadzić do pogorszenia się sytuacji życiowej Skarżącego. Dodatkowo wskazał, że Skarżący nie przedstawił dokumentów, które obrazowałyby jego sytuację w sposób wymagany przy rozpoznawaniu wniosków o wstrzymanie wykonania decyzji. Twierdzenia przedstawione przez Skarżącego we wniosku o przyznanie prawa pomocy nie dały pełnego obrazu jego sytuacji w świetle regulacji wskazanego przepisu. W konsekwencji, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak dostatecznej wnikliwości w skonstruowaniu wniosku spowodował, że wniosek Skarżącego nie mógł zostać uwzględniony. Obecnie rozpatrywany wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podobnie jak poprzedni, nie został poparty żadnymi dokumentami źródłowymi, obrazującymi sytuację finansową i rodzinną Skarżącego. We wniosku Skarżący wskazał jedynie na toczące się postępowanie egzekucyjne w administracji, zajęcie wynagrodzenia, znaczną wysokość kwot egzekucyjnych, a także fakt zawieszenia postępowania kasacyjnego. Powyższe powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do odstąpienia od oceny wyrażonej wcześniej przez sąd pierwszej instancji i zaaprobowanej przez NSA. Przede wszystkim, nie może stanowić podstawy uwzględnienia żądania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, zawieszenie w niniejszej sprawie postępowania kasacyjnego z uwagi na wystąpienie zagadnienia wstępnego, a także okoliczność ewentualnego czasu jego trwania. Kwestia zawieszenia w niniejszej sprawie postępowania kasacyjnego jest bez znaczenia dla niniejszego postępowania wpadkowego. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest postępowaniem incydentalnym, nie rozstrzygającym o istocie sprawy. Kwestia wystąpienia zagadnienia prawnego, oraz związane z nim wątpliwości w sprawie głównej, nie stanowią w świetle przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. okoliczności uzasadniającej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Poza tym, treść obecnie rozpoznawanego wniosku jest równie ogólnikowa jak poprzedniego. W aktualnym wniosku nie udzielono Sądowi żadnych informacji ani też nie przedstawiono żadnych dokumentów źródłowych o sytuacji majątkowej i finansowej Skarżącego, które pozwoliłyby zweryfikować wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Abstrahując już nawet od tego, że w relacji do niemałej jak podniesiono kwoty egzekwowanej przez organ egzekucyjny, Skarżący w żaden sposób nie zobrazował we wniosku swojej aktualnej sytuacji, która mogłaby stanowić podstawę wnioskowania odnośnie do zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub zaistnienia rzeczywistego ryzyka powstania trudnych do odwrócenia skutków. Nieprzedstawienie rzeczywistego obrazu konkretnego, niebezpieczeństwa znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków dla strony, skutkuje zaś uznaniem, że Skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie, przypomnieć przy tym należy, że to na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania spoczywa obowiązek takiego sformułowania wniosku, aby w dokładny i wszechstronny sposób obrazował jego sytuację finansową i majątkową, a tym samym uprawdopodobnił, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do niego zasadne. Oznacza to, że obowiązkiem Skarżącego było przedstawienie konkretnych okoliczności, które mogą wystąpić w następstwie wykonania decyzji, a także poparcie ich stosownymi dokumentami. Tego jednak Skarżący nie wykazał, ograniczając się tylko do ogólnych twierdzeń, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody. Odnosząc się do toczącej egzekucji, na którą powołał się Skarżący, wskazać należy, że ewentualne wykonanie decyzji ze swej istoty musi być do pewnego stopnia uciążliwe i dolegliwe dla jej adresata, nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku prowadzi do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania skutków trudnych do odwrócenia – a tylko takie okoliczności na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowią przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Na marginesie można dodać, że w przypadku wyegzekwowania należności pieniężnej skutki tej czynności stanowią zwykłe następstwo zapłaty, natomiast ewentualne koszty egzekucyjne – następstwo odmowy dobrowolnej zapłaty zaległości. Obydwa te skutki są jednak możliwe do odwrócenia przez zwrot wyegzekwowanych kwot. Mając zatem na uwadze, że w złożonym wniosku nie uprawdopodobniono okoliczności istotnych dla spełnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.