III FSK 4703/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Paweł Borszowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA (del.) Paweł Dąbek, , po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 1523/20 w sprawie ze skargi S. T. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON za listopad 2016 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od S. T. na rzecz Ministra Rodziny i Polityki Społecznej kwotę 1350 (słownie: tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 1523/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. T., zwanego dalej "Skarżącym", na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 3 czerwca 2020 r. w przedmiocie zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON za listopad 2016 r. Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl). Skarżący działając za pośrednictwem pełnomocnika – adwokata - w skardze kasacyjnej zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając Sądowi pierwszej instancji na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a., w zw. z art. 208 § 1 ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.), zwana dalej "O.p.", poprzez uznanie, iż zostały spełnione ustawowe przesłanki spełnienia obowiązku Skarżącego dokonywania wpłat na PFRON, podczas gdy organy na żadnym etapie postępowania nie ustaliły w sposób wystarczający i obiektywny wszystkich okoliczności sprawy, co sąd był zobowiązany ocenić, rozpoznając legalność decyzji administracyjnych. Na podstawie tak postawionych zarzutów Skarżący, zrzekając się przeprowadzenia rozprawy, wniósł o uwzględnienie skargi oraz uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Ministra Rodziny i Polityki Społecznej – radca prawny – wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, a zatem nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w tej sprawie nie zachodzi. Z tego względu, przy rozpoznaniu niniejszej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej, która oparta została na jednej z podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a., tj. na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że w podstawach skargi kasacyjnej wskazano naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a., w zw. z art. 208 § 1 O.p. Regulacja art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. ma charakter przepisu wynikowego, a zatem stanowi jedynie prawną podstawę orzeczenia odpowiednio uchylającego decyzję lub oddalającego skargę. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia wyroków sądu pierwszej instancji, o czym świadczy właśnie wskazane wyżej związanie podstawami skargi kasacyjnej, sprowadzające się do tego, że zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego określa autor skargi kasacyjnej podnosząc naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub przepisu postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma nie tylko obowiązku, ale przede wszystkim prawa domyślania się i uzupełniania zarzutów skargi kasacyjnej oraz argumentacji służącej ich uzasadnieniu. Określenie danej podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Ponadto, co istotne w realiach rozpoznawanej sprawy, pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej czy odniesienie się do nich w sposób wybiórczy i ogólnikowy skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny czy działające w sprawie organy podatkowe. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega bowiem na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie. To strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną (por. wyrok NSA z 18 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2702/16). Tymczasem autor skargi kasacyjnej będący profesjonalnym pełnomocnikiem podstawy skargi kasacyjnej formułuje jedynie w sposób ogólny, kwestionując uznanie przyjęcia przesłanek ustawowych spełnienia obowiązku wpłat na PFRON, akcentując przy tym, że organy na żadnym etapie postępowania nie ustaliły w sposób wystarczający i obiektywny wszystkich okoliczności sprawy. W ich uzasadnieniu podnosi ,,oparcie decyzji wyłącznie na wpisach w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oraz bliżej nieokreślonych danych z bazy Zakładu Ubezpieczeń Społecznych’’. Z powyższego wynika, że zakwestionowano zebranie pełnego i wyczerpującego materiału dowodowego, nie przywołując w uzasadnieniu stosownych przepisów O.p., które zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2020r., poz. 426 ze zm., dalej ,,ustawa o rehabilitacji’’), mają zastosowanie. Skarżący przywołał art. 6, 7 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm.). Ponadto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżący przywołał mi.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1826/07, w którym wskazano wykładnię gramatyczną art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że na terytorium królestwa Belgii znajduje się siedziba firmy Skarżącego, czy też jej zakład. Dlatego też zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął w ślad za organami, za prawidłowe dane uzyskane z bazy Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Ponadto w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo uznał Sąd pierwszej instancji, że nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego nie może być utożsamiany z poszukiwaniem elementów stanu faktycznego, które nie mają żadnego odniesienia do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy. Należy bowiem zgodzić się ze stwierdzeniem, że delegowanie pracownika do pracy w innym państwie pozostaje bez wpływu na obowiązek dokonywania wpłat na PFRON. Chybiony jest zatem zarzut naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a., w zw. z art. 208 § 1 O.p. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że w końcowej części zarzutu skargi kasacyjnej Skarżący wskazał art. 208 § 1 O.p., który to przepis stanowi podstawę do wydania decyzji o umorzeniu postępowania podatkowego, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego. Jednocześnie nie określił w czym upatruje naruszenie tej regulacji O.p. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., po uprzednim rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym, w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a Paweł Dąbek Paweł Borszowski (spr.) Jolanta Sokołowska ----------------------- III FSK 4703/21 III FSK 4703/21 4 3