III FSK 3998/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Tomasz Zborzyński (sprawozdawca), Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia WSA (del.) Adam Nita, po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi A. w W. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2020 r., sygn. akt II FSK 1716/18 w sprawie ze skargi kasacyjnej A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 2260/17 w sprawie ze skargi A. w W. na interpretację indywidualną Wójta Gminy Nieporęt z dnia 20 marca 2017 r. nr PW.310.1.2017 w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę o wznowienie postępowania.

Sygnatura akt III FSK 3998/21 U z a s a d n i e n i e W skardze o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego A. w W., wniosła o uchylenie w całości wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23.10.2020 r., II FSK 1716/18 oraz poprzedzającego go wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7.11.2017 r., III SA/Wa 2260/17, którym oddalono skargę na indywidualną interpretację Wójta Gminy Nieporęt z dnia 20.03.2017 r. w przedmiocie opodatkowania podatkiem od nieruchomości przy zastosowaniu stawki właściwej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej czasowo niewykorzystywanych do prowadzenia tej działalności lokali użytkowych, znajdujących się w budynku Skarbu Państwa zarządzanym przez Agencję. Wójt Gminy Nieporęt nie zajął stanowiska co do zasadności skargi o wznowienie postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jako podstawę skargi o wznowienie postępowania Agencja wskazała wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24.02.2021 r. (SK 39/19), w którym stwierdzono, że art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170, dalej: u.p.o.l.) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 68 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji RP. W podstawach skargi kasacyjnej od wymienionego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie przytoczono art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a jedynie art. 1a ust. 1 pkt 4 oraz art. 5 ust. 2 lit. b u.p.o.l., a ponadto przepisy ustawy z dnia 10.07.2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. poz. 1322), ustawy z dnia 2.07.2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r., poz. 584) i ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: P.p.s.a), w zarzutach kasacyjnych koncentrując się na kwestionowaniu statusu Agencji jako przedsiębiorcy. W motywach wyroku oddalającego skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się wprawdzie do art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., ale tylko w zakresie zawartej w tym przepisie legalnej definicji gruntów, budynków lub budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, konstatując, że są to grunty, budynki lub budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą oraz stwierdzając, że Agencja ma status przedsiębiorcy. Wniesiona przez Agencję skarga o wznowienie postępowania spełnia warunki dopuszczalności określone w art. 280 § 1 P.p.s.a., ponieważ opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, którą stanowi wyrok Trybunału Konstytucyjnego (art. 272 § 1 P.p.s.a.), a ponadto została wniesiona w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie tego orzeczenia (art. 272 § 2 P.p.s.a.), to jest od opublikowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego, co nastąpiło dnia 3.03.2021 r. (Dz. U. poz. 401). Dlatego też badanie dopuszczalności wznowienia połączono z rozpoznaniem skargi o wznowienie postępowania (art. 281 zd. drugie P.p.s.a.). Należy jednak stwierdzić, że skarga o wznowienie postępowania jest merytorycznie niezasadna, bowiem zagadnienie prawne rozstrzygnięte w wyroku Trybunału Konstytucyjnego nie było istotne dla rozpoznania skargi kasacyjnej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżonym skargą o wznowienie postępowania. W rozpoznawanej sprawie sporny był bowiem status Agencji jako przedsiębiorcy, a nie zasadność stosowania stawek podatku od nieruchomości właściwych dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, przy zastosowaniu wyłącznie kryterium posiadania ich przez przedsiębiorcę, a nie faktycznego związku z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością gospodarczą. Niezależnie od tego, że status Agencji w stanowiącym podstawę wznowieniową wyroku Trybunału Konstytucyjnego nie był badany, nie budzi wątpliwości, że Agencja prowadzi działalność gospodarczą, choć nie jest to jedyny przedmiot jej działalności. Należy bowiem przypomnieć, że na mocy art. 5 ustawy o Agencji Mienia Wojskowego do jej zadań własnych należy między innymi gospodarowanie mieniem Skarbu Państwa powierzonym i użyczonym Agencji, obrót tym mieniem, uporządkowanie jego stanu prawnego i ewidencjonowanie, dokonywanie remontów budynków i lokali mieszkalnych i użytkowych, prowadzenie działalności gospodarczej, budowanie domów mieszkalnych, sporządzanie planu wykorzystania zasobu mieszkaniowego i internatowego, użytkowanie lasów. W funkcjonowaniu Agencji Mienia Wojskowego można zatem niewątpliwie wyodrębnić działalność gospodarczą, jakkolwiek działalność ta nie ma charakteru wyłącznego lub nawet wiodącego. Co za tym idzie, określonymi składnikami powierzonego jej mienia Agencja może gospodarować w sposób wykazujący znamiona działalności gospodarczej, podczas gdy innymi składnikami mienia może w istocie tylko administrować w sposób nie oparty na kryteriach racjonalności ekonomicznej. Ponadto jako agencja wykonawcza jest podatnikiem podatku od nieruchomości w zakresie mienia, w stosunku do którego Skarb Państwa powierzył jej wykonywanie prawa własności i innych praw rzeczowych. Również mieniem nieruchomym może bądź to administrować, bądź prowadzić z jego wykorzystaniem działalność gospodarczą. Stanowiący podstawę wznowieniową wyrok Trybunału Konstytucyjnego ma tylko takie znaczenie, że przesądza, iż sam fakt posiadania nieruchomości przez Agencję jako osobę prawną mającą status przedsiębiorcy nie stanowi wystarczającej przesłanki uznania powierzonej jej nieruchomości Skarbu Państwa za grunt, budynek lub budowlę związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej, ale konieczne jest wykazanie faktycznego zajęcia tej nieruchomości na cele związane z prowadzoną przez tę Agencję działalnością gospodarczą. Można jedynie zauważyć, że o faktycznym wykorzystywaniu spornych w sprawie lokali użytkowych do prowadzenia przez Agencję działalności gospodarczej świadczy treść jej wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, gdzie wprost stwierdzono, że lokale te są wynajmowane – a więc udostępniane osobom trzecim na zasadach komercyjnych. Problem podniesiony we wniosku interpretacyjnym dotyczył podatkowej kwalifikacji okresów niewynajmowania tych lokali – jednak wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie odnosi się do kwestii znaczenia przerw w uzyskiwaniu spodziewanych efektów gospodarczych z wykorzystaniem nieruchomości faktycznie przeznaczonych na prowadzenie działalności gospodarczej. Mając powyższe na uwadze, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi o wznowienie postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 282 § 2 P.p.s.a. skargę tę oddalił. O kosztach postępowania wznowieniowego nie orzeczono wobec braku stosownego wniosku od strony, która skargi o wznowienie postępowania nie złożyła. Skargę o wznowienie postępowania rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w związku z ust. 1 ustawy z dnia 2.03.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095), po uprzednim powiadomieniu stron o możliwości dodatkowego wypowiedzenia się na piśmie – z której to możliwości strony jednak nie skorzystały. SWSA (del.) Adam Nita SNSA Tomasz Zborzyński (spr.) SNSA Stanisław Bogucki