III FSK 3214/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku J. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2 września 2020 r. sygn. akt I SA/Sz 64/20 w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 20 listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia: oddalić wniosek.

Sygnatura akt II FSK 3214/21 U z a s a d n i e n i e Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 2.09.2020 r. oddalił skargę J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich. W skardze kasacyjnej od tego wyroku skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, z powodu prawdopodobieństwa wyrządzenia mu znacznej szkody. W uzasadnieniu przywołując art. 61 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: P.p.s.a.) wskazał, że nie posiada obecnie środków pozwalających na uregulowanie należności w tak dużej kwocie, a wszczęcie postępowań egzekucyjnych narazi go na ponoszenie znacznych kosztów postępowania egzekucyjnego, których nie poniósłby w przypadku wstrzymania wykonania decyzji. Podniósł, że wraz z żoną ma na utrzymaniu trójkę dzieci, tak więc prowadzone obecnie postępowanie narazi jego i jego rodzinę na znaczną szkodę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zwrócić uwagę, że postanowieniem z dnia 15.05.2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie w postępowaniu poprzedzającym wydanie wyroku, rozpoznając wniosek analogiczny w swej treści do obecnie analizowanego. Sąd uznał, że przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej sformułowane w art. 61 § 3 P.p.s.a. nie zostały przez skarżącego uprawdopodobnione, ponieważ za niewystarczające uznał załączone do skargi dokumenty w postaci wydruku z salda bankowego, wydruku salda z rachunku walutowego, deklaracji podatkowej PIT-37 za 2018 r., informacji wynikające z wniosku o udzielenie prawa pomocy i potwierdzenia wpłat wynagrodzenia w wysokości 1633,87 zł za sierpień i wrzesień 2019 r. Za niewystarczającą uznał również złożoną dodatkowo w ramach rozpoznawania wniosku o udzielenie prawa pomocy kopię informacji PIT-11 za 2019 r. z wykazanym rocznym dochodem w wysokości 27.000 zł oraz kopię umowy majątkowej małżeńskiej z dnia 17.11.005 r., wyłączającej wspólność ustawową. Wskazał, że z wniosku o udzielenie prawa pomocy wynikają jedynie ogólne informacje o posiadaniu przez skarżącego udziałów w kilku spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością, nie wykazujących od kilku lat przychodów. Skarżący pominął natomiast powszechnie dostępną w Krajowym Rejestrze Sądowym informację, że od 2015 r. pełni funkcję prezesa zarządu w innej spółce z ograniczoną odpowiedzialnością prowadzącej działalność gospodarczą związaną ze wznoszeniem budynków, z kapitałem zakładowym w wysokości 38.367.000 zł, która realizuje kolejną inwestycję. Także nieznajomość przez sąd sytuacji majątkowej oraz finansowej żony skarżącego (żądane w tym zakresie dokumenty nie zostały uzupełnione w ramach ubiegania się przez skarżącego o udzielenie prawa pomocy) nie pozwalały na całościową ocenę sytuacji materialnej skarżącego. Obowiązkiem wnioskodawcy było uprawdopodobnienie, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Tego jednak skarżący nie wykazał, ograniczając się w tym zakresie do twierdzeń, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zasadzie stanowi powielenie wniosku zawartego w skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do odstąpienia na etapie postępowania kasacyjnego od oceny wyrażonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważywszy na równie ogólnikową treść obecnie rozpoznawanego wniosku o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji oraz brak jakichkolwiek dokumentów pozwalających na zweryfikowanie sytuacji finansowej oraz majątkowej skarżącego. W zasadzie oprócz samego sformułowania wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji skarżący w żaden sposób go nie uzasadnił. Poza ogólnym stwierdzeniem, że wykonanie decyzji spowoduje niepotrzebne dolegliwości, nie wykazał wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na swoją sytuację majątkową, zwłaszcza w kontekście wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania skutków trudnych do odwrócenia. Ewentualne skutki wyegzekwowania wynikającej z decyzji należności stanowią zwykłe następstwo zapłaty, natomiast koszty egzekucyjne – następstwo odmowy dobrowolnej zapłaty zaległości; obydwa te skutki są możliwe do odwrócenia przez zwrot wyegzekwowanych kwot. Tymczasem podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co oznacza, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez ewentualny późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.12.2004 r., GZ 138/04). Mając zatem powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w złożonym wniosku nie wykazano okoliczności istotnych dla spełnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a., co prowadzi do oddalenia wniosku skarżącego na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a.