III FSK 3/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Pruszyński, Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 sierpnia 2025 r., sygn. akt I SA/Kr 444/25 w sprawie ze skargi W. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 23 kwietnia 2025 r., nr 1201-IEE.7113.1.7.2025.4.KN w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od W. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2025 r., sygn. akt I SA/Kr 444/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę W. S. (dalej: skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 23 kwietnia 2025 r. w przedmiocie określenia wysokości opłaty manipulacyjnej i opłaty za czynności egzekucyjne. Sąd pierwszej instancji wskazał, że niniejsza sprawa była już przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 7 lipca 2023 r., III FSK 1024/22 uchylił (wcześniejsze) rozstrzygnięcie WSA w Krakowie, a także Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który następnie wyrokiem z dnia 23 maja 2024 r., I SA/Kr 24/24 uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji. Zatem w niniejszej sprawie należy mieć na uwadze w szczególności art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Ponadto zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Sąd I instancji zauważył, że punktem wyjścia skargi jest błędne założenie skarżącego, że z dniem wejścia w życie przepisów zmieniających ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (czyli ustawy nowelizacyjnej, zmieniającej), we wszystkich postępowaniach egzekucyjnych będących w toku opłata manipulacyjna oraz opłata za czynności egzekucyjne – niezależnie od tego czy zostały już wyegzekwowane, czy też nie – powinny zostać zredukowane do wartości maksymalnych określonych w aktualnie obowiązujących przepisach, tj. odpowiednio do kwoty 100 zł oraz 40.000 zł. Sąd nie zgodził się z twierdzeniem, że "z żadnego z powołanych przepisów nie wynika norma, iż pobrane kwoty nie podlegają zmniejszeniu, a co za tym idzie nadwyżka ponad te kwoty nie podlega zwrotowi ani zaliczeniu na inne należności". Zdaniem Sądu, jest odwrotnie: z żadnego z ww. przepisów nie wynika, że nadwyżka ponad te kwoty podlega zwrotowi. Przepisy te tj. art. 7 oraz art. 8 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1553, dalej: ustawa zmieniająca) odnoszą się do niewyegzekwowanych lub niezapłaconych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy opłat ponad odpowiednio 100 zł i 40.000 zł. W takim przypadku opłaty te zmniejsza się do odpowiednio 100 zł i 40.000 zł i pobiera się tylko w takiej wysokości. Zatem nie ma żadnego przepisu, który nakazywałby co do zasady zmniejszenie (zwrot lub zaliczenie na poczet innych zaległości) nadwyżki ponad kwoty 100 zł i 40.000 zł. W konsekwencji brak jest podstaw prawnych do takiego zwrotu (ponad ww. kwoty), jakiego domaga się skarżący. W dalszej części WSA wskazał, że niezasadne są twierdzenia skarżącego, że łączna kwota opłaty za czynności egzekucyjne w ponownie wydanym postanowieniu organu egzekucyjnego z dnia 20 stycznia 2025 r. jest wyższa niż kwota opłaty za czynności egzekucyjne w pierwotnie wydanym postanowieniu z dnia 21 września 2021 r. Ta kwota obliczona w ponownie wydanym postanowieniu (tj. 131.882,03 zł) jest niższa niż kwota 180.883,99 obliczona w pierwotnie wydanym postanowieniu z 21 września 2021 r., lecz i ona podlegała zmniejszeniu do kwoty 105.863,35 zł. na podstawie ww. przepisów art. 7 i art. 8 ustawy zmieniającej. Czym innym jest bowiem obliczenie wysokości opłaty manipulacyjnej oraz opłaty za czynności egzekucyjne (które wraz z wydatkami egzekucyjnymi składają się na koszty egzekucyjne), a czym innym (wtórnym) jest zmniejszenie ww. opłat na podstawie ww. przepisów przejściowych art. 7 i art. 8 ustawy zmieniającej. Dodatkowo Sąd I instancji wskazał w odniesieniu do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., SK 31/14, że TK uznał za niekonstytucyjne jedynie przepisy dotyczące dwóch opłat, tj. opłaty manipulacyjnej (art. 64 § 6 u.p.e.a) oraz opłaty za zajęcie za zajęcie innych niż wymienione w pkt 2 i 3 wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych (art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a.). Wyrok TK nie dotyczył natomiast innych opłat, w szczególności opłaty za zajęcie nieruchomości (art. 64 § 1 pkt 6 u.p.e.a), gdyż ustawa przewidywała kwotę maksymalną tej opłaty (w wysokości 34.200 zł) czyli główny powód uznania przez TK przepisów dotyczących powyższych opłat za niekonstytucyjne. Wyrok sądu pierwszej instancji, podobnie jak pozostałe wyroki powoływane w niniejszym uzasadnieniu, w całości dostępne są na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl (CBOSA). Skargę kasacyjną złożyła pełnomocniczka skarżącego, zaskarżając wyrok w całości. Powyższemu rozstrzygnięciu zarzuciła: 1. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. poprzez nie uwzględnienie skargi i nie uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 23 kwietnia 2025 r. utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 20 stycznia 2025 r. w przedmiocie określenia wysokości opłaty manipulacyjnej i opłaty za czynności egzekucyjne pomimo, iż zaskarżonym postanowieniem organ naruszył przepis art. 64 § 1 i § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 132, z późn. zm., dalej: u.p.e.a.) w zw. z art. 7 i art. 8 ustawy zmieniającej. 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a to przepisów: a) art. 64 § 1 i § 4 u.p.e.a. poprzez ich nie zastosowanie w sprawie i obciążenie skarżącego opłatą manipulacyjną oraz opłatą od czynności egzekucyjnych w wysokości przekraczającej opłaty maksymalne określone powołanymi przepisami. b) art. 7 i art. 8 ustawy zmieniającej oraz w zw. art. 2, art. 7, art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (t.j. Dz. U. z 1997 r., poz. 483, z późn. zm., dalej: Konstytucja RP), poprzez ich błędną wykładnię i bezpodstawne przyjęcie, że obciążenie skarżącego opłatą manipulacyjną oraz opłatą od czynności egzekucyjnych w wysokości przekraczającej opłatę maksymalną odpowiada prawu i znajduje odzwierciedlenie w faktycznie poniesionych przez organ nakładach pracy, podczas gdy powołane przepisy zmieniające nie przewidują możliwości obciążenia strony obciążeniami wyższymi niż przewidziane w znowelizowanym przepisie, co w świetle wskazanych przepisów Konstytucji wyklucza prawidłowość rozstrzygnięcia przyjętego w zaskarżonym wyroku. Wskazując na powyższe naruszenia pełnomocniczka skarżącego wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz oświadczyła, iż strona zrzeka się rozprawy w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), dlatego rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że był związany wskazanymi w niej podstawami. Spór dotyczy wysokości opłaty manipulacyjnej oraz opłaty od czynności egzekucyjnych, określonych w postanowieniu organu egzekucyjnego, zwłaszcza w kontekście zmiany przepisów obowiązujących w tym zakresie. Zdaniem strony skarżącej doszło do naruszenia art. 64 § 1 i § 4 u.p.e.a. w zw. z art. 7 i art. 8 ustawy zmieniającej. W kwestii podniesionych przepisów zawartych w ustawie zmieniającej należy wskazać, w ślad za wyrokiem NSA z 11 września 2025 r., sygn. akt III FSK 719/24, że: "w dniu 20 lutego 2021 r. na mocy art. 1 ustawy zmieniającej z 4 lipca 2019 r. weszły w życie nowe przepisy regulujące kwestię kosztów egzekucyjnych. W ustawie tej zostały również zawarte regulacje przejściowe, a mianowicie, z art. 6 ust. 1 wynika, że do postępowań egzekucyjnych i zabezpieczających wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, z uwzględnieniem ust. 2-4 oraz art. 7-11. W art. 7 ust. 1 wskazano, że niewyegzekwowaną lub niezapłaconą przed dniem wejścia w życie opłatę manipulacyjną naliczoną w egzekucji należności pieniężnej objętej każdym tytułem wykonawczym w wysokości wyższej niż 100 zł na podstawie art. 64 § 6 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, pobiera się w wysokości 100 zł. Natomiast w art. 8 ust. 1 przewidziano, iż niewyegzekwowaną lub niezapłaconą przed dniem wejścia w życie opłatę za czynności egzekucyjne naliczoną w egzekucji należności pieniężnej w wysokości wyższej niż 40 000 zł, oddzielnie od każdego tytułu wykonawczego, na podstawie art. 64 § 1 pkt 1-5,7 i 11 oraz 1a i 5 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, pobiera się wysokości 40 000 zł. W ust. 2 wskazano, że jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy opłata, o której mowa w ust. 1, została częściowo wyegzekwowana lub zapłacona w wysokości niższej niż 40 000 zł, opłatę pobiera się w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą 40 000 zł, a kwotą opłaty wyegzekwowanej lub zapłaconej. Nie pobiera się opłaty, o której mowa w ust. 1, jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy opłata ta została wyegzekwowana lub zapłacona w wysokości nie niższej niż 40 000 zł (ust.3).". Aktualne brzmienie art. 64 § 4 u.p.e.a. realizuje wytyczne Trybunału Konstytucyjnego, tj. wysokość opłaty egzekucyjnej została w nim ustalona w sposób mieszany według stawki procentowej oraz kwotowej jako 10%, nie więcej niż 40 000 zł co zapewnia ochronę przed nadmiernym obciążeniem dłużników kosztami egzekucji i oznacza brak konieczności miarkowania kosztów egzekucyjnych w oparciu o bliżej nieokreślone kryteria. Miarkowanie takie nie ma uzasadnienia w stanie prawnym obowiązującym od 20 lutego 2021 r. Słusznie więc wskazał WSA, że nie ma żadnego przepisu, który nakazywałby co do zasady zmniejszenie (zwrot lub zaliczenie na poczet innych zaległości) nadwyżki ponad kwoty 100 zł i 40.000 zł. W konsekwencji brak jest podstaw prawnych do takiego zwrotu (ponad ww. kwoty), jakiego domaga się Skarżący. Zacytowane przepisy art. 7 i art. 8 ustawy zmieniającej wprost stanowią o opłatach "niewyegzekwowanych" lub "niezapłaconych" do dnia jej wejścia w życie, zaś w przypadku Skarżącego opłaty były już wyegzekwowane, zatem domaganie się ich obniżenia na podstawie powołanych przepisów ustawy zmieniającej jest nieuzasadnione. Zarzuty ich naruszenia są zaś bezzasadne. Jak wskazano w wyroku NSA z 8 sierpnia 2023 r., sygn. akt III FSK 643/22: "Redukowanie kosztów egzekucyjnych według zasad wskazanych w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy nowelizującej może nastąpić tylko wówczas, gdy koszty te powstały wcześniej (przed wejściem w życie ww. ustawy), czyli powinno być poprzedzone procesem ustalenia ich w prawidłowej wysokości. Proces ten powinien zostać przeprowadzony według "starych" zasad, tj. z uwzględnieniem przepisów obowiązujących przed ich zmianą oraz zaleceń Trybunału Konstytucyjnego. Inaczej mówiąc, prawidłowe zastosowanie regulacji z art. 7 i art. 8 ustawy nowelizującej wymaga w pierwszej kolejności wyliczenia wysokości kosztów egzekucyjnych według zasad obowiązujących do dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej (wynika to wprost z art. 7 i art. 8 ust. 1 tej ustawy), a zatem stosując zalecenia Trybunału Konstytucyjnego. Wejście w życie ustawy nowelizującej tego obowiązku nie wyeliminowało.". Jeszcze raz należy podkreślić, że Sąd I instancji prawidłowo przeanalizował omawiane przepisy. Ponadto słusznie podkreślił, że przepisy te (tj. art. 7 dotyczący opłaty manipulacyjnej oraz art. 8 dotyczący opłaty za czynności egzekucyjne) w swoich ust. 1 odnoszą się do niewyegzekwowanych lub niezapłaconych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy opłat ponad odpowiednio 100 zł i 40.000 zł. W takim przypadku opłaty te zmniejsza się do odpowiednio 100 zł i 40.000 zł i pobiera się tylko w takiej wysokości. Czyli zmniejsza się je tylko w przypadku niewyegzekwowania. W ust. 2 wskazanych przepisów uregulowano sytuację, w której ww. opłaty przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zostały częściowo wyegzekwowane lub zapłacone w wysokości niższej niż odpowiednio 100 zł i 40.000 zł. W takim przypadku opłaty te pobiera się w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą odpowiednio 100 zł i 40.000 zł a kwotą opłaty wyegzekwowanej lub zapłaconej. Ten przypadek w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Natomiast w ust. 3 ww. przepisów art. 7 i art. 8 ustawy zmieniającej uregulowano sytuację, w której ww. opłaty przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zostały wyegzekwowane lub zapłacone w wysokości nie niższej niż odpowiednio 100 zł i 40.000 zł (podkreślenie Sądu). W takim przypadku nie pobiera się ww. opłat. Słusznie więc stwierdził WSA, że nie ma żadnego przepisu, który nakazywałby zmniejszenie (zwrot lub zaliczenie na poczet innych zaległości) nadwyżki już wyegzekwowanej ponad kwoty 100 zł i 40.000 zł. Słusznie również wskazał organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że zarzut ten wynika z błędnego założenia skarżącego, że z dniem wejścia w życie przepisów zmieniających ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, we wszystkich postępowaniach egzekucyjnych będących w toku opłata manipulacyjna oraz opłata za czynności egzekucyjne - niezależnie od tego czy zostały już wyegzekwowane czy też nie zostały wyegzekwowane - powinny zostać zredukowane do wartości maksymalnych określonych w aktualnie obowiązujących przepisach, tj. odpowiednio do kwoty 100 zł oraz 40.000 zł. Mając na uwadze powyższe rozważania należało uznać omawiany zarzut za chybiony. W ramach zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, skarżący wskazał na naruszenie art. 64 § 1 i § 4 u.p.e.a. poprzez ich niezastosowanie w sprawie i obciążenie skarżącego opłatą manipulacyjną oraz opłatą od czynności egzekucyjnych w wysokości przekraczającej opłaty maksymalne określone powołanymi przepisami. W tej kwestii warto odnieść się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2016 r., sygn. akt: SK 31/14, w którym uznano za niekonstytucyjne jedynie przepisy dotyczące dwóch opłat, tj. opłaty manipulacyjnej (art. 64 § 6 u.p.e.a) oraz opłaty za zajęcie innych niż wymienione w pkt 2 i 3 wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych (art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a.). Nie dotyczył on natomiast innych opłat, w szczególności opłaty za zajęcie nieruchomości (art. 64 § 1 pkt 6 u.p.e.a), gdyż przewidywała ona kwotę maksymalną tej opłaty (w wysokości 34.200 zł), czyli nie występował główny powód uznania przepisów dotyczących powyższych opłat za niekonstytucyjne. W szczególności Trybunał Konstytucyjny w ww. wyroku stwierdził, że nie budzi wątpliwości konstytucyjnych dopuszczalność stosowania stawek stosunkowych (procentowych), jako jednej z metod określania wysokości danin publicznych, także opłat. Niemniej nie może dojść do zerwania relacji pomiędzy zapewnieniem właściwej równowagi między interesem Skarbu Państwa, polegającym na otrzymaniu zwrotu wydatków za przeprowadzone postępowanie egzekucyjne, a ochroną podmiotów przed nadmiernym fiskalizmem państwa. Mechanizm ustalania opłaty stosunkowej z wyznaczoną górną jej granicą chroni przed tego typu sytuacjami. Słusznie ponadto wskazał WSA, że w przypadku gdy koszty egzekucyjne zostały wyegzekwowane przed dniem 20.02.2021 r. w wysokości przekraczającej odpowiednio 100 zł (opłata manipulacyjna) oraz 40.000 zł (opłata za czynności egzekucyjne) to nie podlegają one zmniejszeniu, a co za tym idzie nadwyżka ponad te kwoty nie podlega zwrotowi, ani zaliczeniu na inne należności. Skarżący w istocie kwestionuje to, iż koszty egzekucyjne ponownie obliczone nie sprowadziły się do kwoty odpowiednio opłaty manipulacyjnej wysokości 100 zł. i opłaty za czynności egzekucyjne 40.000 zł. Jednakże, jak wskazał WSA w ślad za organem, taka wysokość kosztów egzekucyjnych możliwa byłaby jedynie w sytuacji, gdyby do dnia 20.02.2021 r. organ egzekucyjny od zobowiązanego nie wyegzekwował kwoty 106.884,69 zł. zaliczonej na koszty egzekucyjne. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny wyegzekwował ww. kwotę i ona zgodnie z ww. przepisami nie podlega zmniejszeniu do ww. oczekiwanych kwot, ponieważ dodatkowo spełnia wymagania określone w ww. wyrokach TK, NSA oraz w prawomocnym wyroku WSA wiążącym w niniejszej sprawie. Podsumowując powyższe wywody należy stwierdzić, że omawiany zarzut nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem organ egzekucyjny wykonał zalecenia zawarte w wyrokach, którymi był związany. Przedmiotowe koszty wyliczono na nowo w sposób odpowiadający skomplikowaniu czynności, w tym w sposób odpowiadający nakładowi pracy i czasu poświęconego poszczególnym czynnościom, przy uwzględnieniu kosztów funkcjonowania organu egzekucyjnego. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawierało dokładny opis stanu faktycznego sprawy i sposobu wyliczenia kosztów egzekucyjnych oraz wskazuje ono przepisy, w oparciu o które dokonano naliczenia opłat, co WSA prawidłowo zbadał. W ostatnim z zarzutów skarżący kasacyjnie wskazał na naruszenie art. 7 i art. 8 ustawy zmieniającej oraz w zw. art. 2, art. 7, art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP, poprzez ich błędną wykładnię i bezpodstawne przyjęcie, że obciążenie skarżącego opłatą manipulacyjną oraz opłatą od czynności egzekucyjnych w wysokości przekraczającej opłatę maksymalną odpowiada prawu i znajduje odzwierciedlenie w faktycznie poniesionych przez organ nakładach pracy, podczas gdy powołane przepisy zmieniające nie przewidują możliwości obciążenia strony obciążeniami wyższymi niż przewidziane w znowelizowanym przepisie, co w świetle wskazanych przepisów Konstytucji wyklucza prawidłowość rozstrzygnięcia przyjętego w zaskarżonym wyroku. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał ponadto, że skoro żaden przepis, w szczególności żaden z ustępów art. 7 i art. 8 ustawy nowelizującej, nie przewiduje pobrania opłaty w wyższej wysokości niż odpowiednio 100 zł i 40 000 zł, to pobranie opłaty w wyższej wysokości jest zobowiązaniem strony do ponoszenia ciężarów nie przewidzianych w ustawie. Ponadto skarżący wskazał, że nie sposób zgodzić się z interpretacją WSA, iż takie opłaty już pobrane nie mogą zostać zwrócone lub zaliczone na poczet zaległości podatkowej. Skoro żaden przepis prawa nie uprawnia organu do pobrania tych opłat w wyższej wysokości, to tym samym należy dokonać ich stosownego rozliczenia tak aby obywatel nie ponosił obciążeń nie wynikających z ustawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut odnoszący się do naruszenia norm Konstytucji, tj. naruszenia art. 2, art. 7, art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uznaje, iż przytoczone przez skarżącego regulacje nie mogły zostać naruszone, gdyż nie były podstawą działania organów administracji publicznej, a także WSA, który dokonywał kontroli działalności organów. Zagadnieniem może stać się ewentualnie dokonanie wykładni przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zgodzie z wymienionymi normami Konstytucji. (por. wyrok NSA z 4 listopada 2025 r., sygn. akt III FSK 713/24). Ponadto właśnie w wykonaniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego (SK 31/14), stwierdzającego niezgodność art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. z Konstytucją RP, prawodawca dokonał zmian legislacyjnych ustawą zmieniającą, które weszły w życie 20.02.2021 r. Aktualnie więc przepis art. 64 § 1 u.p.e.a. nie jest niezgodny z Konstytucją. Mając na uwadze powyższe oraz fakt, że WSA zastosował wykładnię nie tylko orzeczeń, którymi był związany ale również miał na uwadze wskazane orzeczenie TK – omawiany zarzut należało uznać za bezzasadny. Reasumując, zarówno organ, jak i Sąd I instancji wykonały zalecenia zawarte w prawomocnym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lipca 2023 r., sygn. akt III FSK 1024/22 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 23 maja 2024 r., sygn. akt I SA/Kr 24/24. WSA słusznie oddalił skargę, bowiem organ wyliczył koszty na nowo w sposób odpowiadający skomplikowaniu czynności, w tym w sposób odpowiadający nakładowi pracy i czasu poświęconego poszczególnym czynnościom, przy uwzględnieniu kosztów funkcjonowania organu egzekucyjnego. W konsekwencji zaskarżony odpowiada prawu Uznawszy wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił tę skargę jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. s. Agnieszka Olesińska (spr.) s. Jacek Pruszyński s. Tomasz Kolanowski