III FSK 2751/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia WSA (del.) Jacek Pruszyński (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 16 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. sp. z o.o. z siedzibą w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Wr 303/20 w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 20 marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od B. sp. z o.o. z siedzibą w O. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrok sądu pierwszej instancji. Wyrokiem z dnia 22 lipca 2020 r., sygn. I SA/Wr 303/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę B.Sp. z o.o. z siedzibą w O. (dalej: Skarżąca) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 20 marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zawiadomienia zobowiązanego o kosztach egzekucyjnych. Wyrok (podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl. 2. Skarga kasacyjna. Skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji złożyła Skarżąca. Działający w jej imieniu pełnomocnik zaskarżył wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) w zw. z art. 64c § 6a pkt 1 lit. b) w zw. z art. 59 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm., dalej: u.p.e.a.) przez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organy administracji w toku postępowania ww. przepisu, polegającego na jego niewłaściwym zastosowaniu, a braku zastosowania art. 64c § 6a pkt 1 lit. a) ww. ustawy, który rozpoczęcie biegu terminu na złożenie wniosku o zawiadomienie zobowiązanego o kosztach egzekucyjnych wiąże dopiero z pełnym wyegzekwowaniem wykonania obowiązku, co nie następuje jeszcze w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na brak dostatecznego majątku dłużnika; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 64c § 6a pkt 1 lit. b) u.p.e.a. oraz art. 8 § 1, art. 9, art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. przez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organy administracji w toku postępowania ww. przepisów poprzez dokonanie mylnej kwalifikacji istoty i celu pisma Skarżącej z dnia 9 lipca 2019 r. o przedstawienie zestawienia sposobu rozliczenia kwot zajętych przez US w postępowaniach egzekucyjnych, choć organ egzekucyjny miał wystarczające podstawy do zakwalifikowania pisma Spółki z dnia 9 lipca 2019 r. w istocie jako wniosku o zawiadomienie zobowiązanego o wysokości kosztów egzekucyjnych albo o wystąpienie do wnioskodawcy o doprecyzowanie, uzupełnienie, czy wyjaśnienie zakresu żądania, czego organ jednak nie uczynił. Wskazując na powyższe zarzuty, autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ponadto wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, a także o zasądzenie od Strony skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga kasacyjna okazała się niezasadna. Spółka przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, podobnie jak w skardze do Sądu I instancji, dwutorową wykładnię art. 64c § 6a pkt 1 lit. b) u.p.e.a. Według pierwszego wariantu proponowanego przez autora skargi kasacyjnej art. 64c § 6a pkt 1 lit. b) u.p.e.a. nie miał zastosowania, natomiast zastosowany powinien być art. 64c § 6a pkt 1 lit. a) u.p.e.a. Natomiast drugi wariant wskazany w skardze kasacyjnej przewiduje, że art. 64c § 6a pkt 1 lit. b) u.p.e.a. jednak miał zastosowanie, a błąd organu miałby polegać na błędnej kwalifikacji pisma Spółki złożonego po umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Przepis, którego wykładnia jest przedmiotem sporu w niniejszej sprawie, a zatem art. 64c § 6a pkt 1 u.p.e.a., wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., natomiast przestał obowiązywać 20 lutego 2021 r. w związku ze zmianą brzmienia art. 64c u.p.e.a. ustawą z dnia 4 lipca 2019 r. (Dz.U z 2019 r. poz. 1553). W myśl wskazanego przepisu organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o wysokości kosztów egzekucyjnych na wniosek złożony w terminie 6 miesięcy od dnia: (a) wyegzekwowania wykonania obowiązku, a w przypadku wyegzekwowania obowiązku w egzekucji z nieruchomości - od dnia, w którym postanowienie o przyznaniu własności nieruchomości stało się ostateczne, (b) w którym postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stało się ostateczne. Zatem rozpoczęcie biegu terminu na złożenie wniosku o wydanie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych ustawodawca wiąże z dniem wyegzekwowania wykonania obowiązku bądź też z dniem, w którym postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stało się ostateczne. Ponadto, jeżeli wykonanie obowiązku zostanie wyegzekwowane w egzekucji z nieruchomości, będzie to dzień, w którym ostateczne stało się postanowienie o przyznaniu własności nieruchomości. Przechodząc do omówienia pierwszej z podstaw kasacyjnych, a zarazem pierwszego proponowanego w skardze kasacyjnej sposobu interpretacji omawianego przepisu, należy przywołać argumentację Skarżącej. Otóż Skarżąca wskazuje, że art. 64c § 6a pkt 1 lit. b) u.p.e.a. nie miał w sprawie zastosowania, gdyż w jej ocenie umorzenie postępowania na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. nie rozpoczyna biegu terminu do złożenia wniosku o zawiadomienie zobowiązanego o wysokości kosztów egzekucyjnych, z tego względu, że obowiązek nadal istnieje, więc koszty egzekucyjne mogą ulec zmianie. Według Skarżącej termin miałby się więc rozpocząć zgodnie z art. 64c § 6a pkt 1 lit. a) u.p.e.a., a zatem od momentu wyegzekwowania wykonania obowiązku. W ocenie Spółki wyegzekwowanie wykonania obowiązku należy zaś wiązać z zaliczeniem zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowych. Przyjęcie stanowiska Spółki za zasadne prowadziłoby do konkluzji, że 6-miesięczny termin na złożenie przedmiotowego wniosku został dochowany, gdyż wniosek złożony został 10 stycznia 2020 r., a wyegzekwowanie wykonania obowiązku według poglądu Spółki miałoby nastąpić 3 października 2019 r., gdy wydane zostały postanowienia o zaliczeniu zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowych. Powyższą argumentację Skarżąca przedstawiła już w skardze do WSA we Wrocławiu, jednak Sąd I instancji nie podzielił zapatrywań strony. W jego ocenie termin do złożenia omawianego wniosku rozpoczął się 10 czerwca 2019 r., tj. z dniem, gdy postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stało się ostateczne, w związku z czym termin upłynął 10 grudnia 2019 r., a zatem wniosek z 10 stycznia 2020 r. był spóźniony. Sąd ocenił również twierdzenia odnośnie wskazywanego przez stronę wyegzekwowania obowiązku wiązanego z zaliczeniem zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowych. Stwierdził, że organ podatkowy wydał postanowienie, nie będąc organem egzekucyjnym. Postępowanie egzekucyjne zakończyło się postanowieniem o umorzeniu z 24 maja 2019 r., a zaliczenie zwrotu podatku na poczet zaległości zostało dokonane poza tym postępowaniem przez organ podatkowy, a nie egzekucyjny. Ocenę Sądu I instancji w omawianej kwestii należy uznać za prawidłową. Nie ma podstaw by ograniczać wykładnię art. 64c § 6a pkt 1 lit. b u.p.e.a. wyłącznie do definitywnego zakończenia egzekucji umorzeniem, a zatem wykluczenia sytuacji, gdy po umorzeniu postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. organ może wszcząć postępowanie ponownie. Jeśli po pewnym czasie egzekucja zostanie wszczęta ponownie i powstaną kolejne koszty egzekucyjne, termin zostanie otwarty ponownie po umorzeniu kolejnego postępowania egzekucyjnego bądź wyegzekwowaniu obowiązku, umożliwiając uzyskanie informacji o kosztach egzekucyjnych z tego ponownego postępowania egzekucyjnego, natomiast kwestia kosztów egzekucyjnych z poprzedniego postępowania egzekucyjnego będzie zamknięta. Należy przy tym jednak stwierdzić, że w niniejszej sprawie to rozważanie może mieć jedynie hipotetyczny walor, gdyż postępowanie egzekucyjne nie zostało wszczęte ponownie i nie powstały koszty egzekucyjne. Odpowiada natomiast na wątpliwości Skarżącej co do umorzenia postępowania na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. Koszty egzekucyjne w pierwotnym postępowaniu egzekucyjnym nie mogą już wzrosnąć, gdyż to zostało zakończone. Strona mogłaby ewentualnie wnosić o zawiadomienie o wysokości kosztów egzekucyjnych dotyczących kolejnego postępowania egzekucyjnego. Fakt, że ponowne postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 61 u.p.e.a. dotyczy tego samego obowiązku, który był już dochodzony, nie stanowi tu przeszkody. Koszty egzekucyjne powstają w wyniku prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a nie z powodu istnienia obowiązku, który może być egzekwowany w tym postępowaniu. Dnia 3 października 2019 r. organ podatkowy wydał postanowienie o zaliczeniu zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowych. Zaległości te stanowiły obowiązek egzekwowany w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym. Postanowienie organu podatkowego, wydane już po umorzeniu postępowania egzekucyjnego, doprowadziło do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 59 § 1 pkt 4 o.p. W związku z powyższym wygasł obowiązek, który mógłby być dochodzony w ponownym postępowaniu egzekucyjnym. Choć termin do złożenia wniosku o zawiadomienie na podstawie art. 64c § 6a pkt 1 u.p.e.a. otworzy się w sytuacji, gdyby organ wszczął ponownie postępowanie egzekucyjne, a następnie doprowadził do wyegzekwowania wykonania obowiązku czy też ponownie umorzył postępowanie, to nie będzie miało takiego skutku wygaśnięcie obowiązku, tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Fakt, że nie powstały nowe koszty egzekucyjne sprawia, że proponowana wykładnia art. 64c § 6a pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 64c § 7 u.p.e.a. nie narusza praw zobowiązanego do informacji o kosztach egzekucyjnych i kwestionowania ich wysokości poprzez zaskarżenie postanowienia o kosztach, a następnie w ewentualnym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skoro postępowanie egzekucyjne nie zostało wszczęte ponownie i nie zostały naliczone dalsze koszty, należy uznać, że prawa strony nie doznają uszczerbku, a brak uzyskania informacji o wysokości kosztów egzekucyjnych i w dalszej kolejności ich kwestionowania jest spowodowana wyłącznie zaniechaniem Skarżącej, która nie skorzystała w terminie ze swojego uprawnienia do złożenia wniosku o zawiadomienie. W innej hipotetycznej sytuacji, tj. gdyby organ podatkowy wydał postanowienie o zaliczeniu zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowych w czasie, gdy było prowadzone postępowanie egzekucyjne, organ zakończyłby wówczas postępowanie egzekucyjne umorzeniem na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., tj. z uwagi na fakt, że "obowiązek wygasł" (tak chociażby w wyroku NSA z dnia 26 lutego 2019 r., sygn. akt II FSK 517/17 czy też z dnia 14 sierpnia 2018 r., sygn. akt II FSK 2158/16). W przywołanych orzeczeniach NSA uznaje, że zaliczenie nadpłaty stanowi przykład wygaśnięcia obowiązku, z zastrzeżeniem, że wygaśnięcie to następuje od wydania postanowienia w tym przedmiocie. Taki skutek miałaby również dobrowolna zapłata podatku przez zobowiązanego czy też upływ terminu przedawnienia. Wszystkie te okoliczności powodują, że postępowanie egzekucyjne traci cel, dla którego zostało wszczęte, tj. w celu wyegzekwowania obowiązku. Nie jest to natomiast jednocześnie wyegzekwowanie wykonania obowiązku, nawet jeśli obowiązek wygasł efektywnie, tj. przykładowo poprzez zapłatę. Należy stwierdzić, że wyegzekwowanie wykonania obowiązku może zaistnieć jedynie w wyniku przymusowych czynności organu egzekucyjnego przeprowadzonych w postępowaniu egzekucyjnym. Egzekucja nie może być prowadzona poza postępowaniem egzekucyjnym. Zapłata podatku czy zaliczenie nadpłaty nie stanowią wyegzekwowania wykonania obowiązku, gdyż nie następują w ramach postępowania egzekucyjnego. W sytuacji, gdy obowiązek został wyegzekwowany, nie wydaje się postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2021 r., sygn. akt III FSK 3026/21). Należy zatem uznać, że konstrukcja art. 64c § 6a pkt 1 u.p.e.a. jest zupełna i uniemożliwia powstanie sytuacji, gdy postępowanie egzekucyjne zakończy się w inny sposób niż wyegzekwowanie wykonania obowiązku bądź umorzenie postępowania, w związku z czym umożliwia stronie uzyskanie informacji, a następnie ewentualne zakwestionowanie naliczonych kosztów egzekucyjnych, w tym zarówno w pierwotnym, jak i ponownym postępowaniu egzekucyjnym. Należy stwierdzić, że użytego w art. 64c § 6a pkt 1 lit. b) u.p.e.a. sformułowania "postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego" nie powinno się ograniczać wyłącznie do definitywnego umorzenia postępowania egzekucyjnego. Tego rodzaju interpretacja nie powoduje w szczególności zagrożenia dla uprawnień strony do uzyskania informacji i kwestionowania kosztów. Niezasadnie strona wskazuje, że koszty egzekucyjne, w przypadku, gdy umorzono postępowanie na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a., mogą ulec zmianie. Ograniczeniem w wydaniu zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych jest jego pozostawanie w toku, gdyż wówczas koszty rzeczywiście mogą się zmienić. Natomiast po zakończeniu postępowania egzekucyjnego poprzez wyegzekwowanie wykonania obowiązku czy też umorzenie postępowania egzekucyjnego nie zostaną naliczone w tym konkretnym postępowaniu kolejne koszty. Ewentualne zawiadomienie o wysokości kosztów egzekucyjnych, a następnie postanowienie w przedmiocie kosztów egzekucyjnych dotyczyć będzie tego konkretnego postępowania egzekucyjnego, zakończonego umorzeniem. Fakt, że w ewentualnym ponownym postępowaniu egzekucyjnym mogą powstać koszty egzekucyjne, nie wpływa na fakt, że nie ulegną zmianie koszty powstałe we wcześniejszym postępowaniu. Niezasadne jest tego rodzaju rozumienie, że zawiadomienie o wysokości kosztów egzekucyjnych musi dotyczyć kosztów ze wszystkich postępowań dotyczących danego obowiązku aż do czasu jego wyegzekwowania czy też umorzenia bez możliwości ponownej egzekucji. Koszty egzekucyjne nie są obowiązkiem przypisanym, akcesoryjnym względem obowiązku, który doprowadził do jej wszczęcia. Powstają one w wyniku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, a nie z samego faktu istnienia obowiązku. Niezasadnym jest zatem pogląd, że zawiadomienie o wysokości kosztów egzekucyjnych powinno obejmować koszty powstałe we wszystkich postępowaniach, w których był egzekwowany dany obowiązek, a nie w poszczególnych postępowaniach odrębnie. Wręcz przeciwnie, art. 64c § 6a pkt 1 lit. b) w zw. z art. art. 64c § 7 u.p.e.a. należy wykładać, uwzględniając, że umorzenie postępowania egzekucyjnego może następować z różnych przyczyn. Nie ma podstaw w treści przepisu, które nakazywałyby wąskie rozumienie frazy "postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego". Natomiast wydanie postanowienia o zaliczeniu zwrotu podatku na poczet zaległości podatkowych nie powoduje otwarcia terminu do złożenia wniosku o zawiadomienie. Zasadnie wskazał Sąd I instancji, że nie jest to wyegzekwowanie wykonania obowiązku. Wyegzekwowanie wykonania obowiązku może bowiem nastąpić jedynie w wyniku przymusowego działania organu egzekucyjnego. Dobrowolne spełnienie zobowiązania podatkowego czy też wygaśnięcie zobowiązania w inny sposób, tj. m. in. poprzez zaliczenie nadpłaty/zwrotu podatku winno skutkować definitywnym, a więc wykluczającym ponowne wszczęcie egzekucji umorzeniem postępowania egzekucyjnego, a nie być traktowane jako wyegzekwowanie wykonania obowiązku. Zasadnie stwierdził zatem Sąd I instancji, że termin złożenia wniosku o zawiadomienie należy wiązać z momentem, gdy postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stało się ostateczne, a zatem 10 czerwca 2019 r., zatem termin ten upłynął 10 grudnia 2019 r. W związku z tym wniosek z 10 stycznia 2020 r. został złożony po upływie terminu. Wobec stwierdzenia, że zastosowanie w sprawie winien mieć art. 64c § 6a pkt 1 lit. b) u.p.e.a., można przejść do omówienia drugiego zarzutu strony. Zgodnie z wyżej przedstawioną dwutorową wykładnią art. 64c § 6a pkt 1 lit. b) u.p.e.a., według pierwszego poglądu wskazany przepis nie miał zastosowania. Natomiast zgodnie z drugą wersją, do której odnosi się powyższy zarzut, omawiany przepis miał jednak zastosowanie, a umorzenie postępowania na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. rozpoczyna termin do wniesienia wniosku o zawiadomienie. Skarżąca podnosi jednak, że termin ten został dochowany. Dochowanie terminu Skarżąca wiąże z pismem z 9 lipca 2019 r., które organ powinien zakwalifikować jako wniosek o zawiadomienie. Jak wskazuje Skarżąca w uzasadnieniu skargi kasacyjnej: "Spółka zwróciła się do organu egzekucyjnego z wnioskiem o przedstawienie zestawienia sposobu rozliczenia kwot zajętych przez US w postępowaniach egzekucyjnych prowadzonych w związku z zaległością podatkową za okres marzec-grudzień 2017 r. Skoro zatem zasadą rozliczania wyegzekwowanych kwot jest ich zaliczanie w pierwszej kolejności na poczet kosztów egzekucyjnych, to oczywistym jest, że kwestia wskazania wysokości tych kosztów egzekucyjnych była istotnym i niezbędnym elementem wniosku Spółki, a więc powinna stać się takim elementem odpowiedzi organu egzekucyjnego.". Ewentualnie naruszenie przepisów Skarżąca upatruje w tym, że organ nie wystąpił do wnioskodawcy o sprecyzowanie żądania pisma. Według Skarżącej, po umorzeniu postępowania organ winien spodziewać się złożenia takiego wniosku, szczególnie, że Spółka wcześniej w postępowaniu zapowiadała jego złożenie. Przyjęcie stanowiska Spółki za zasadne sprawiłoby, że 6-miesięczny termin złożenia wniosku został dochowany, gdyż "wniosek", tj. pismo z 9 lipca 2019 r. zostało złożone w terminie, który rozpoczął się od momentu, gdy postanowienie o umorzeniu postępowania na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. stało się ostateczne. Spółka błędnie podaje datę "prawomocności" zamiast daty, gdy postanowienie stało się ostateczne i to datę 24 maja 2019 r., gdy postanowienie zostało dopiero wydane, a należy uwzględnić, że postanowienie doręczono stronie 3 czerwca 2019 r., a następnie termin na wniesienie zażalenia. Postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stało się zatem ostateczne 10 czerwca 2019 r. i tak prawidłowo wskazał Sąd I instancji. WSA nie podzielił zapatrywań Skarżącej. W ocenie Sądu treść pisma z 9 lipca 2019 r. była jasna i nie pozostawiała wątpliwości co do oczekiwań strony, które organ zrealizował. Sąd uznał także, że organ nie miał podstaw, by wzywać stronę do sprecyzowania żądania, gdyż w piśmie nie ma wzmianki, która wskazywałaby, że intencją strony jest uzyskanie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych. Jak wskazuje WSA, Spółka po otrzymaniu pisma organu z 17 lipca 2019 r. aż do momentu wniesienia skargi nie artykułowała niezadowolenia z treści otrzymanej odpowiedzi i nie wskazywała, że organ niewłaściwe rozpoznał jej wniosek. W ocenie Sądu, WSA we Wrocławiu prawidłowo uznał, że pismo z 9 lipca 2019 r. nie mogło być zakwalifikowane jako wniosek w przedmiocie zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych. Jak wskazał Sąd I instancji, treść pisma jest jasna, nie pozostawiając wątpliwości co do oczekiwań strony. Słusznie WSA zauważył, że strona po otrzymaniu odpowiedzi na swoje pismo nie wskazywała, by odpowiedź zawierała określone braki, nie spełniła oczekiwań strony co do zakresu informacji, które miałyby być przekazane. Skarżąca nie wskazywała również wówczas, by organ źle zrozumiał intencję strony. Nie ma zatem podstaw, by uznać, że wniosek z 9 lipca 2019 r. zawierał żądanie wydania zawiadomienia o wysokości kosztów na podstawie art. 64c § 6a u.p.e.a. W związku z tym Sąd I instancji prawidłowo uznał, że organ nie naruszył art. 64c § 6a pkt 1 lit. b) u.p.e.a. oraz art. 8 § 1, art. 9, art. 11 k.p.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Mając na uwadze, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2, art. 207 § 1 i art. 209 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Przedmiotowa sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842). Jacek Pruszyński Paweł Borszowski Tomasz Zborzyński