III FSK 215/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Stachurski po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku M. sp. z o.o. z siedzibą w C. o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta B. z 9 lipca 2021 r. nr [...] w sprawie ze skargi kasacyjnej M. sp. z o.o. z siedzibą w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 października 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 174/22 w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 25 listopada 2021 r., nr SKO.FP/41.4/433/2021/11385 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia 9 lipca 2021 r., nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 25 października 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 174/22, oddalił skargę M. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 25 listopada 2022 r., nr SKO.FP/41.4/433/2021/11385, w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r. W skardze kasacyjnej od tego wyroku Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta B. z 9 lipca 2021 r. nr [...] Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Wymaga wskazania, że postanowieniem z 28 marca 2022 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w postępowaniu poprzedzającym wydanie wyroku, rozpoznając wniosek analogiczny w swej treści do obecnie analizowanego, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta B. Postanowieniem z 8 czerwca 2022 r., sygn. akt III FZ 213/22, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie Spółki na powyższe orzeczenie sądu pierwszej instancji. Wskazał przy tym, że argumentacja Spółki dotycząca sytuacji gospodarczej w branży hotelarskiej i wpływu pandemii, odnosiła się do faktów, które bez wątpienia mają miejsce w skali kraju, ale Spółka w żaden sposób nie wyjaśniła, jaki wpływ mają one na jej sytuację. W konsekwencji, NSA uznał, że przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej, sformułowane w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 328, dalej: "p.p.s.a."), nie zostały przez Spółkę uprawdopodobnione, ponieważ zawarte we wniosku żądanie zostało uzasadnione jedynie hasłowym powieleniem przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Poza tym Spółka nie przedstawiła żadnej dokumentacji na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Natomiast dokumenty złożone na etapie postępowania zażaleniowego nie mogły zostać uwzględnione. Obecnie rozpatrywany wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji, stanowi jedynie powielenie wniosku zawartego w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wniosek ten, podobnie jak poprzedni, nie został poparty żadnymi dokumentami źródłowymi, obrazującymi sytuację finansową Spółki. Kolejny raz spółka odniosła się do ogólnego wpływu pandemii na sytuację gospodarczą w branży hotelarskiej, nie wskazując jak konkretnie ta sytuacja wpływa na nią samą (Spółkę). Wskazała jedynie, że do dnia złożenia wniosku o wstrzymanie decyzji nie odzyskała pełnej stabilności finansowej. Z tego względu, uiszczenie tak znacznej kwoty wiązałaby się z koniecznością zwolnienia pracowników, jak również stworzyłoby ryzyko utraty przez spółkę płynności finansowej. Spółka powtórzyła, że w 2019 r. jej przychód wyniósł 0 zł. W 2020 r. przychód wyniósł 226.822,31 zł, a zysk netto 89.242,08 zł. Od 31 marca 2020 r., w związku z wejściem w życie rozporządzenia Rady Ministrów z 31 marca 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 566), Spółka nie mogła prowadzić działalności hotelarskiej. Spowodowało to zaprzestanie uzyskiwania przez nią jakiegokolwiek przychodu z tej działalności. W ocenie Spółki, konieczność zapłaty zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2021 r. uniemożliwi Spółce pokrywanie bieżących niezbędnych kosztów, co w konsekwencji sparaliżuje działalność gospodarczą przez nią prowadzoną. Spółka podkreśliła, że ma utrudnioną zdolność do bieżącej obsługi swoich zobowiązań oraz, że brak wstrzymania wykonalności decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dalszego jej bytu gospodarczego, co w konsekwencji wiążą się ze znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Do wniosku nie zostały dołączone żadne dokumenty obrazujące sytuację materialną i finansową Spółki. W tej sytuacji, Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do odstąpienia na etapie postępowania kasacyjnego od oceny wyrażonej wcześniej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, zaaprobowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 8 czerwca 2022 r., sygn. akt III FZ 213/22. Zwłaszcza, że treść obecnie rozpoznawanego wniosku jest jedynie powieleniem poprzedniego. W złożonym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Spółka nie uprawdopodobniła, że ich wykonanie faktycznie może uszczuplić jej majątek na tyle, że posiadane środki finansowe nie pozwolą jej na uregulowanie nałożonego na nią obowiązku podatkowego bez szkody dla prowadzenia działalności. Kolejny raz Spółka odnosi się do swojej sytuacji finansowej w 2019 i 2022 r., pomija zaś swoją aktualną sytuację finansową. Sąd nie mając informacji o aktualnym stanie finansowym i majątkowym Spółki, nie posiada możliwości oceny jej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, a zatem niewystarczające jest samo wskazanie, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia Spółce szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. Przypomnieć przy tym należy, że to na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania spoczywa obowiązek takiego sformułowania wniosku, aby w dokładny i wszechstronny sposób obrazował jej sytuację finansową i majątkową, a tym samym uprawdopodobnił, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do niego zasadne. Obowiązkiem Spółki było więc przedstawienie konkretnych okoliczności, które mogą wystąpić w następstwie wykonania decyzji, a także poparcie ich stosownymi dokumentami. Tego jednak Spółka nie wykazała, ograniczając się tylko do twierdzeń, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje również, że ewentualne wykonanie decyzji ze swej istoty musi być do pewnego stopnia uciążliwe i dolegliwe dla jej adresata, nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku prowadzi do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania skutków trudnych do odwrócenia – a tylko takie okoliczności na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowią przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Na marginesie można dodać, że w przypadku wyegzekwowania należności pieniężnej skutki tej czynności stanowią zwykłe następstwo zapłaty, natomiast ewentualne koszty egzekucyjne – następstwo odmowy dobrowolnej zapłaty zaległości, obydwa te skutki są jednak możliwe do odwrócenia przez zwrot wyegzekwowanych kwot. Mając zatem na uwadze, że w złożonym wniosku nie uprawdopodobniono okoliczności istotnych dla spełnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny stosowanie do art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.