III FSK 182/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Stanisław Bogucki po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 1249/24 w sprawie ze skargi M. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 28 marca 2024 r., nr 1401-IOM.4054.10.2023.2.PK w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści postanawia sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską zawartą w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 marca 2026 r. o sygn. III FSK 182/25 w ten sposób, że na stronie 15 usunąć akapit o treści: "W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dla końcowego załatwienia sprawy koniecznym było również wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego (art. 135 p.p.s.a.), które co prawda opierało się na nieco innych przesłankach niż te, które wskazał organ odwoławczy, jednak i ono nie może się ostać z racji zajętego w nim stanowiska naruszającego art. 306a § 1, § 2 i § 3 O.p., art. 306b § 1 O.p. oraz art. 68 § 1 i § 2 o.p. w zw. z art. 17a ust. 1 u.p.s.d. Organ pierwszej instancji błędnie bowiem wywiódł z art. 17a ust. 1 u.p.s.d. obowiązek złożenia zeznania podatkowego w stanie faktycznym, jaki ustalono w sprawie, oraz z niewykonania tego rzekomego obowiązku organ ten błędnie wywiódł, iż zgodnie z art. 68 § 2 O.p. przedawnienie prawa do doręczenia podatnikowi decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego nastąpi z upływem 5 lat licząc od końca roku, w którym powstał obowiązek podatkowy na podstawie art. 6 ust. 4 u.p.s.d., podczas gdy zastosowanie powinien znaleźć termin określony w art. 68 § 1 o.p., co wynika z uchwały NSA z dnia 26 maja 2025 r., sygn. III FPS 2/25".

Wyrokiem z 12.03.2026 r. o sygn. III FSK 182/25 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej M. B. uchylił w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26.09.2024 r., sygn. III SA/Wa 1249/24, uchylił w całości postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 28.03.2024 r., nr 1401-IOM.4054.10.2023.2.PK oraz zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu powyższego wyroku wystąpiła oczywista omyłka pisarska, ponieważ błędnie na stronie 15 wskazano, że wyeliminowaniu z obrotu prawnego podlega postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny prostuje z urzędu oczywistą omyłkę pisarską zawartą na stronie 15 ww. uzasadnienia wyroku z 12.03.2026 r. o sygn. III FSK 182/25 w ten sposób, że usuwa akapit o treści: "W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dla końcowego załatwienia sprawy koniecznym było również wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego (art. 135 p.p.s.a.), które co prawda opierało się na nieco innych przesłankach niż te, które wskazał organ odwoławczy, jednak i ono nie może się ostać z racji zajętego w nim stanowiska naruszającego art. 306a § 1, § 2 i § 3 O.p., art. 306b § 1 O.p. oraz art. 68 § 1 i § 2 o.p. w zw. z art. 17a ust. 1 u.p.s.d. Organ pierwszej instancji błędnie bowiem wywiódł z art. 17a ust. 1 u.p.s.d. obowiązek złożenia zeznania podatkowego w stanie faktycznym, jaki ustalono w sprawie, oraz z niewykonania tego rzekomego obowiązku organ ten błędnie wywiódł, iż zgodnie z art. 68 § 2 O.p. przedawnienie prawa do doręczenia podatnikowi decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego nastąpi z upływem 5 lat licząc od końca roku, w którym powstał obowiązek podatkowy na podstawie art. 6 ust. 4 u.p.s.d., podczas gdy zastosowanie powinien znaleźć termin określony w art. 68 § 1 o.p., co wynika z uchwały NSA z dnia 26 maja 2025 r., sygn. III FPS 2/25". Naczelny Sąd Administracyjny uznaje wskazaną powyżej omyłkę za oczywistą omyłkę pisarską w rozumieniu art. 156 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Mając na uwadze wyżej przedstawioną argumentację, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji. Sędzia NSA Stanisław Bogucki