I SA/Kr 592/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.B. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 listopada 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 101/20 postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 101/20 odrzucił skargę D.B. (dalej: Skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie. Powodem odrzucenia skargi było nieusunięcie braków formalnych skargi (brak nr PESEL, brak dokładnego wskazania zaskarżonego aktu oraz brak osnowy skargi). Postanowienie Sądu uprawomocniło się z dniem 8 grudnia 2020 r., co wynika z postanowienia starszego referendarza sądowego o stwierdzeniu prawomocności z dnia 22 listopada 2022 r. Pismem z dnia 30 lipca 2025 r. zatytułowanym "WNIOSEK - wnioski o wznowienie spraw w zw. z egzekucją na podstawie decyzji PARP i MIR o zwrocie dofinansowania", sprecyzowanym następnie pismem z dnia 2 września 2025 r. Skarżący wniósł o wznowienie zakończonych postępowań sądowych toczących się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w tym m.in. pod sygn. akt I SA/Kr 101/20. Jako podstawę wznowienia postępowania Skarżący wskazał art. 272 § 2a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o sygn. C-42/24. Ponadto Skarżący podkreślił, że decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania, przypadającej do zwrotu naruszyła art. 3 Rozporządzenia Rady nr 2988/95 i art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. została wydana po upływie maksymalnego okresu przedawnienia. Podkreślił, że przyjęta przez organy krajowe i Sąd I instancji wykładnia przepisów wspólnotowych dotyczących przedawnienia zwrotu dofinansowania była wadliwa. Równocześnie Skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego z uwagi na problemy zdrowotne spowodowane w jego ocenie głównie przez bezprawne działania instytucji państwowych. Postanowieniem z dnia 20 marca 2026r. sygn. akt I SA/Kr 592/25 Sąd przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.) wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem można żądać w przypadkach przewidzianych w Dziale VII tej ustawy. W myśl art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. W zakresie terminowości złożenia skargi o wznowienie postępowania, wskazać należy, że wobec prawomocnego przywrócenia Skarżącemu tego terminu Sąd nie znalazł podstaw do odrzucenia skargi z powodu jej spóźnienia. Niemniej jednak skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu, gdyż nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia. Skarżący wywodził swoje żądanie z art. 272 § 2a p.p.s.a., który przewiduje możliwość wznowienia postępowania w sytuacji, gdy wydane zostało orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej mające wpływ na treść wydanego orzeczenia. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że badanie skargi na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. nie ogranicza się wyłącznie do weryfikacji formalnego powołania konkretnego przepisu z katalogu art. 271–273 p.p.s.a. Sąd zobowiązany jest zbadać, czy w świetle uzasadnienia skargi podnoszone podstawy rzeczywiście występują. Samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom ustawy nie jest tożsame z oparciem skargi na ustawowej podstawie, jeżeli z jej treści wynika, że wskazana przyczyna w rzeczywistości nie zachodzi. Przykładem takiej sytuacji jest powołanie się na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości, które nie wykazuje związku z przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego objętego skargą (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 września 2021 r., sygn. akt I FSK 236/21 oraz z dnia 4 września 2025 r., sygn. akt I GSK 1012/25; postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 10 czerwca 2025 r., sygn. akt I SA/Gd 218/25). W przywołanym przez skarżącego wyroku TSUE orzekał w przedmiocie terminów przedawnienia określonych w rozporządzeniu nr 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich oraz w regulacjach krajowych. TSUE orzekł, że (1) artykuł 3 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich w związku z zasadą pewności prawa nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniom krajowym ustalającym termin przedawnienia dłuższy niż termin przewidziany w art. 3 ust. 1, z zastrzeżeniem poszanowania zasady proporcjonalności. Przepisy te stoją natomiast na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, które przewidują, że ten termin przedawnienia biegnie od dnia, w którym organy krajowe stwierdziły nieprawidłowość w odniesieniu do przepisów tego rozporządzenia; a nadto (2), że artykuł 3 ust. 1 akapit czwarty rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy państwo członkowskie skorzystało z przewidzianej w art. 3 ust. 3 tego rozporządzenia możliwości ustanowienia terminu przedawnienia dłuższego niż czteroletni termin przedawnienia przewidziany w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy wspomnianego rozporządzenia, to nieprzekraczalny termin przedawnienia ustalony w tym art. 3 ust. 1 akapit czwarty należy obliczać poprzez odniesienie do tego dłuższego terminu przedawnienia. Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że prawomocne orzeczenie z dnia 24 listopada 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 101/20 kończące postępowanie, którego wznowienia domaga się Skarżący, to postanowienie odrzucające skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., tj. z powodu nieusunięcia przez Skarżącego braków formalnych skargi takich jak, brak nr PESEL, dokładne wskazanie zaskarżonego aktu oraz brak osnowy skargi, w ustawowym terminie. Wyjaśnić trzeba, że odrzucenie skargi oznacza, że Sąd w ogóle nie zajmował się merytorycznym badaniem aktu będącego przedmiotem kontroli sądowej, bowiem wniesiona skarga okazała się niedopuszczalna z przyczyn formalnych. Nie było zatem żadnej przestrzeni na jakiekolwiek powiązanie tematyki objętej rzeczonym wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości i ww. postanowienia z dnia 24 listopada 2020 r., kończącym postępowanie o sygn. akt I SA/Kr 101/20. W szczególności Sąd nie dokonywał w tamtym postępowaniu wykładni przepisów wspólnotowych dotyczących przedawnienia zwrotu dofinansowania. W związku z powyższym powołane przez Skarżącego orzeczenie TSUE nie ma żadnego wpływu na treść wydanego postanowienia o odrzuceniu skargi. W ocenie Sądu powyższy brak związku jest na tyle oczywisty, że Sąd miał możliwość odrzucić skargę o wznowienie postępowania na posiedzeniu niejawnym, w ramach granic wstępnego badania skargi o wznowienie postępowania wyznaczonych w art. 280 § 1 p.p.s.a. Ponadto dodać należy, że sam Skarżący nie wskazał, jak w jego ocenie, powołane orzeczenie TSUE ma wpływ na treść postanowienia z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 101/20 o odrzuceniu skargi. Skarżący w swoim wywodzie przedstawił opinię, że wyrok TSUE ma wpływ na postępowanie w przedmiocie decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju z 29 czerwca 2018 r. w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu. Trzeba jednak mieć na względzie, że decyzja ta nie była przedmiotem kontroli w postępowaniu zakończonym postanowieniem WSA w Krakowie z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 101/20. W skardze o wznowienie postępowania próżno szukać nawiązania przez Skarżącego do realiów postępowania zakończonego wyżej wymienionym postanowieniem. W zasadzie jedyną okolicznością, która pozwala w zindywidualizowany sposób powiązać skargę o wznowienie postępowania z powyższym postanowieniem, jest sygnatura "I SA/Kr 101/20", jaką wymienił Skarżący wśród 27 innych sygnatur. Podkreślić trzeba, że przez wzgląd na wyjątkowość instytucji wznowienia postępowania, Sąd nie może samodzielnie doszukiwać się przesłanek wznowienia, abstrahując od sformułowań zawartych w skardze wniesionej przez stronę. Końcowo stwierdzić należy, że jakkolwiek Skarżący powołał w skardze przepis art. 272 § 2a p.p.s.a., to jednak skarga o wznowienie nie została w rzeczywistości oparta na ustawowej podstawie, gdyż powołany wyrok TSUE nie ma wpływu na treść prawomocnego orzeczenia kończącego sprawę. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.