III FSK 1557/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Stachurski po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku L. F. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej L. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 sierpnia 2025 r., sygn. akt I SA/Sz 290/25 w sprawie ze skargi L. F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 27 marca 2025 r., nr 3201-IEW.4120.2.2024.5 w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 27 sierpnia 2025 r., I SA/Sz 290/25, oddalił skargę L. F. (dalej: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z 27 marca 2025 r., nr 3201-IEW.4120.2.2024.5, w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich. W skardze kasacyjnej od tego wyroku, Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego możliwości złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przytoczony przepis znajduje odpowiednie zastosowanie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na mocy odesłania zawartego w art. 193 p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający ogólny wywód strony. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Skarżący winien objaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania skutków zdefiniowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., co dodatkowo powinno znaleźć potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jego sytuacji finansowej i majątkowej. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. Konieczna jest zatem spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione stosownych dowodów nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. O ile dana okoliczność z natury swojej może być udokumentowana, to należy przedłożyć stosowne dokumenty (por. postanowienie NSA z 6 września 2013 r., II FZ 684/13). W interesie strony leży zatem takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W tej sprawie, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący zawarł w skardze kasacyjnej. Wniosek ten nie został poparty żadnymi dokumentami źródłowymi, obrazującymi sytuację finansową, majątkową, czy też zdrowotną Skarżącego. Uzasadniając wniosek Skarżący lakonicznie wskazał, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego przeciwko stronie skarżącej może doprowadzić do zajęcia, a następnie zbycia w drodze licytacji komorniczej majątku należącego do Skarżącego wskutek czego zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazał też, że jest osobą starszą oraz schorowaną, a wszczęcie przeciwko niemu egzekucji może uniemożliwić zaspokojenie mu podstawowych potrzeb człowieka, a co więcej może wpłynąć negatywnie na jego zdrowie z uwagi na silny stres. Zdaniem Skarżącego, cyt. ,,przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. zachodzą w niniejszej sprawie, a tym samym wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadniony". W tej sytuacji, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie mógł odnieść zamierzonego rezultatu, bowiem Skarżący nie wykazał niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Treść rozpoznawanego wniosku jest ogólnikowa i nie uzasadnia zastosowania ochrony tymczasowej. W złożonym wniosku nie udzielono Sądowi żadnych informacji ani też nie przedstawiono żadnych dokumentów źródłowych o sytuacji majątkowej i finansowej Skarżącego, które pozwoliłyby zweryfikować wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd nie mając informacji o aktualnym stanie finansowym i majątkowym Skarżącego, nie posiada możliwości oceny jego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Przypomnieć przy tym należy, że to na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania spoczywa obowiązek takiego sformułowania wniosku, aby w dokładny i wszechstronny sposób obrazował jej sytuację finansową i majątkową, a tym samym uprawdopodobnił, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do niego zasadne. Obowiązkiem Skarżącego było więc przedstawienie konkretnych okoliczności, które mogą wystąpić w następstwie wykonania decyzji, a także poparcie ich stosownymi dokumentami. Natomiast, nieprzedstawienie rzeczywistego obrazu, konkretnego niebezpieczeństwa znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków dla strony, skutkuje uznaniem, że Skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto, faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Samo bowiem wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Z tego względu na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.