III FSK 1340/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Dominik Gajewski, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Anna Juszczyk-Wiśniewska, Protokolant Karolina Niemiec, po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej I. W., J. W., M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 marca 2021 r. sygn. akt I SA/Go 472/20 w sprawie ze skargi I. W., J. W., M. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 21 października 2020 r. nr 0801-IOV.4123.1.2020 UNP: 0801-20-058856 w przedmiocie odpowiedzialności spadkobierców za zobowiązania podatkowe spadkodawcy 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od I. W., J. W., M. W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z 25 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Go 472/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim (dalej: "WSA") po rozpoznaniu sprawy ze skargi I. W., J. W., M. W. (dalej: "Skarżące"), oddalił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze (dalej: "DIAS", "Dyrektor") z 21 października 2020 r. w przedmiocie odpowiedzialności spadkobierców za zaległości podatkowe spadkodawcy w podatku od towarów i usług za miesiące kwiecień, maj czerwiec i grudzień 2006 r. Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl). W skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku, Skarżące żądając przeprowadzenia rozprawy, zaskarżyły powyższy wyrok w całości wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości do ponownego rozpoznania WSA oraz zasądzenie na rzecz strony zwrot kosztów postępowania według norm prawem przepisanych w tym kosztów zastępstwa prawnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: – przepisów prawa materialnego tj. art. 1031 § 2 k.c. w związku z art. 98 § 1 ordynacji podatkowej, poprzez niewłaściwe zastosowanie tj. błędnie przyjęcie, iż strona odpowiada w całości za długi spadkowe spadkodawcy z tytułu należności podatkowych, w sytuacji gdy kwota odpowiedzialności za długi spadkowe z tego tytułu stanowi tylko część wszystkich długów spadkowych, które posiada i pozostawił po sobie spadkodawca. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Dyrektor wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od Skarżących na rzecz Dyrektora kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Treść i forma skargi kasacyjnej, w istocie uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zajęcie merytorycznego stanowiska w sprawie. W postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga kasacyjna ma charakter szczególnie sformalizowanego środka odwoławczego. W myśl art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), skarga kasacyjna powinna między innymi zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Unormowania art. 174 p.p.s.a. wskazują, iż skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W orzecznictwie sądowym podkreśla się, iż dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu. W rozpatrywanej sprawie, w skardze kasacyjnej jej autor nie przywołał ani jednej jednostki redakcyjnej i zawartego w niej przepisu ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), który został przez WSA naruszony. W rozpatrywanej sprawie, w petitum skargi kasacyjnej i jej uzasadnieniu przywołano jedynie jednostki redakcyjne przepisów prawa (art. 1031 § 2 k.c. w związku art. 98 § 1 ordynacji podatkowej). Nie podano jednak pełnych nazw ustaw, ani aktów promulgacyjnego dla wyżej przywołanych jednostek redakcyjnych przepisów prawa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej w ogóle nie przywołano brzmienia (treści) przepisów prawa, zawartych w opisanych wyżej jednostkach redakcyjnych przepisów prawa, ani też nie przedstawiono sposobu ich rozumienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać nazwy aktu prawa, ani domniemywać gdzie go opublikowano. Nie przywołano również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jakichkolwiek argumentów na poparcie postawionych tez (brak prawniczych argumentacji i wywodów). W zakresie wyżej opisanych oraz innych uchybień zawartych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do zastępowania autora skargi kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie zasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 184 p.p.s.a., oraz będąc związany wnioskami i uzasadnieniem skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. Anna Juszczyk-Wiśniewska Dominik Gajewski Sławomir Presnarowicz (spr.)