III FSK 1236/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia NSA Anna Dalkowska, Sędzia NSA Bogusław Woźniak (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 704/24 w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 10 stycznia 2024 r., nr 1401-IEW3.4123.3.2024.3.EK w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z 17 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 704/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 10 stycznia 2024 r., nr 1401-IEW3.4123.3.2024.3.EK w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób prawnych za poszczególne okresy rozliczeniowe 2018 r. Jako podstawę prawną orzeczenia Sąd I instancji wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.) – dalej jako: "P.p.s.a." Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł D. S. zaskarżając ten wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1. art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 123 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.) – dalej jako: "O.p." w zw. z art. 41, 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, w zakresie pominięcia przy rozpatrzeniu sprawy, iż Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie prowadzili postępowania względem skarżącego w sposób mający zatwierdzić z góry przyjętą przez organy tezę o braku przesłanek egzoneracyjnych uniemożliwiających pociągnięcie strony skarżącej do odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki G. sp. z o. o. (Spółka), pominięcia, iż Dyrektor Izby Administracji Skarbowej Warszawie w ramach postępowania dążył wyłącznie do gromadzenia materiału dowodowego udowadniającego tę tezę, przy jednoczesnym nadużyciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ramach postępowania pozycji dysponenta władztwa publicznego oraz niewątpliwym uniemożliwieniu stronie podjęcia aktywności dowodowej, polegającej na braku zapewnienia skarżącemu możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego sprawy, w oparciu o który zarówno Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydali rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie, co doprowadziło do nierozpoznania w sposób kompleksowy sprawy skarżącego oraz poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i nieuzasadnione przerzucenie odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe na skarżącego naruszyło prawa skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu, prawa do uczciwego postępowania, prawa do obrony, prawa skarżącego do dobrej administracji, jak również zasadę "równości broni" strony skarżącej oraz organu podatkowego na gruncie sporu sądowego; 2. art. 191 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 122 O.p. przez nieuchylenie wydanej przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie decyzji i pozostawienie w mocy decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z 20 października 2023 r. nr 1449-SEW-l.930.180.2023 w oparciu o materiał dowodowy zebrany w sposób niepełny, a także na okolicznościach, które nie zostały sposób obiektywny udowodnione pomimo, iż całokształt okoliczności sprawy wskazuje, iż organy podatkowe prezentowały pozycję ściśle pro fiskalną, nie działały w sposób obiektywny, nie zebrały całego materiału dowodowego, a zebrany oceniły wadliwie, a także nie podjęły wszelkich niezbędnych działań w celu starannego wyjaśnienia stanu faktycznego, w efekcie czego dokonały błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, które to naruszenie miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia; na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. art. 116 § 1 pkt 1 w zw. z art. 2a O.p. przez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 116 § 1 pkt 1 O.p., sprowadzające się do nierozstrzygnięcia, za stroną przeciwną, niedających się usunąć wątpliwości co do treści art. 116 § 1 pkt 1 O.p. na korzyść skarżącego, a to poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż istnienie po stronie podatnika - Spółki wyłącznie jednego wierzyciela posiadającego wymagalną wierzytelność, obliguje tego członka zarządu do złożenia w odpowiednim terminie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki (niezależnie od skuteczności takiego wniosku), co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji o uznaniu solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Spółki jako jej prezesa zarządu i powstania zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, wrzesień 2018 r., podatku dochodowego od osób prawnych za 2018 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego na łączną kwotę 172 701,71 zł, mimo iż złożenie przez skarżącego wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki byłoby bezcelowe w każdym czasie, albowiem Spółka nie posiadała i na chwilę obecną nie posiada majątku, który pokryłby chociażby koszty postępowania upadłościowego, 2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1, § 2 pkt 1, 2 i 4 w zw. z art. 116 § 1 i § 2 O.p. poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że skarżący jako prezes zarządu G. Sp. z o.o. nie wykazał, iż niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy, na skutek czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sposób nieuzasadniony oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 10 stycznia 2024 r. znak 1401-IEW3.4123.3.2024.3.EK, podczas gdy brak winy po stronie członka zarządu w oparciu o ww. przepis powinien być rozpoznawany przez pryzmat wzorca należytej staranności członka zarządu, a co za tym idzie, przez niewłaściwe zastosowanie ww. przepisu, na skutek przyjęcia, iż skarżący nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki w sposób zawiniony, podczas gdy skarżący z należytą starannością wywiązywał się z obowiązków Prezesa Zarządu Spółki, niestety nie mógł on przewidywać nagłego pogorszenia się stanu finansów Spółki, gdyż Spółka miała w perspektywie pozyskanie co najmniej kilku zleceń, co pozwoliłoby zachować jej płynność finansową, Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o: I. na podstawie art. 188 P.p.s.a. - uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z 20 października 2023 r. nr 1449-SEW -l.930.180.2023, II. ewentualnie na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. - uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania w innym składzie, III. na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. o zwrot na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a. skarżący oświadczył, że zrzeka się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: (1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, (2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (wyrok NSA z 19 lutego 2009 r., II FSK 1688/07, LEX nr 1095923). Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą kasacyjnie. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności (wyrok NSA z 13 listopada 2014 r., I OSK 1420/14, LEX nr 1658243). Naczelny Sąd Administracyjny nie może zasadniczo we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (wyrok NSA z 27 stycznia 2015 r., II GSK 2140/13, LEX nr 1682677), chyba że umożliwia to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna, a wadliwość zarzutu jest możliwa do usunięcia poprzez analizę argumentacji uzasadnienia środka odwoławczego (wyrok NSA z 22 sierpnia 2012 r., I FSK 1679/11, LEX nr 1218340). Do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie należy jednak wyciąganie z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej przytoczonych tam zarzutów i wiązanie ich z powołanymi tam przepisami w celu uzupełnienia przytoczonej w petitum skargi kasacyjnej podstawy kasacyjnej (wyrok NSA z 13 listopada 2007 r., I FSK sygn. akt. 1448/06, LEX nr 419045). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślał, że nie ma on obowiązku formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej. Należy bowiem mieć na uwadze, że wyodrębnianie zarzutów z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną. Konieczne jest przy tym oddzielenie podstawy kasacyjnej od jej uzasadnienia, które jest niezbędnym elementem skargi kasacyjnej (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 marca 2014 r., II GSK 16/13, LEX nr 1551417; z 17 lutego 2015 r., II OSK 1695/13, LEX nr 1658172). Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji. Przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu sądowoadminisatrcyjnym jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Zgodnie z art. 116 § 1 o.p., za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: (a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2020 r. poz. 814) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo (b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Zgodnie z art. 116 § 2 O.p., odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Odpowiedzialność członka zarządu za należności obciążające spółkę jako płatnika przewiduje art. 107 § 2 pkt 1 o.p., za odsetki od zaległości podatkowej – § 2 pkt 2 tego artykułu, koszty postępowania egzekucyjnego - § 2 pkt 4 tego artykułu. Orzeczenie o odpowiedzialności osoby trzeciej następuje z uwzględnieniem reguł określonych w art. 107-109 oraz art. 118 O.p. Wydanie decyzji o odpowiedzialności członków zarządu jest uzależnione od wykazania przez organ podatkowy przesłanek pozytywnych tej odpowiedzialności oraz stwierdzenia, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki negatywne tej odpowiedzialności. Do przesłanek pozytywnych ustawodawca zaliczył istnienie zaległości podatkowej, pełnienie funkcji członka zarządu w czasie powstania zaległości podatkowej oraz bezskuteczność egzekucji z majątku spółki w całości lub w znacznej części. W ramach przesłanek negatywnych, które obowiązana jest dowieść osoba trzecia, ustawodawca wskazał sytuację, gdy członek zarządu wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy. W każdym przypadku orzekania o odpowiedzialności członka zarządu organ podatkowy jest jednak zobowiązany zbadać, czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości. Tylko bowiem niezłożenie wniosku o upadłość w terminie czyni otwartą kwestię odpowiedzialności członka zarządu na podstawie przepisu art. 116 § 1 O.p. (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FPS 3/09; dostępna podobnie jak pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych cytowane w niniejszym uzasadnieniu na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nadto członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności podatkowej jeżeli wskaże mienie, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z uwzględnieniem okoliczności wynikających z akta administracyjnych sprawy, Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że organy podatkowe wykazały zaistnienie okoliczności pozytywnych uzasadniających orzeczenie o odpowiedzialności podatkowej skarżącego. Ze zgromadzonych w aktach dokumentów wynika, że skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki w okresie, w którym upływał termin płatności zobowiązań podatkowych objętych zakresem zaskarżonej decyzji. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z 13 grudnia 2019 r. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku Spółki z uwagi na jego bezskuteczność. Sąd I instancji w ślad za organami podatkowymi zasadnie przyjął, że wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki powinien być złożony najpóźniej 26 lipca 2018 r. Pierwsza nieuregulowana przez Spółkę należność wystąpiła z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń 2018 r., z terminem płatności upływającym 26 lutego 2018 r. Druga należność, która nie została przez Spółkę uregulowana, wystąpiła z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2018 r., z terminem płatności upływającym 26 marca 2018 r. Trzeba uwzględnić, że zgodnie z art. 11 ust. 1-2 ustawy prawo upadłościowe dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych (ust. 1), przy czym domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące (ust. 1a). Dłużnik będący osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, jest niewypłacalny także wtedy, gdy jego zobowiązania pieniężne przekraczają wartość jego majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące (ust. 2). Zgodnie z art. 21 ust. 1 tej ustawy dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Ustalenie okoliczności faktycznej, kiedy w spółce wystąpił stan niewypłacalności, należy do ustaleń, które samodzielnie mogą przeprowadzić organy podatkowe. W kontekście okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy tj. brak regulowania wymagalnych zobowiązań, wykazanie stanu niewypłacalności nie wymagało wiadomości specjalnych. Odnośnie wykazania przez skarżącego przesłanek uwalniających od odpowiedzialności podatkowej Naczelny Sąd Administracyjny w pełni aprobuje stanowisko Sądu I instancji, który stwierdził, że: Przyjęcie, że członek zarządu zwolniony jest z obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości w sytuacji, gdy spółka zalega z płatnościami wyłącznie w stosunku do jednego wierzyciela, stawiałoby w uprzywilejowanej pozycji tych członków zarządu, których spółki miałyby tylko jednego wierzyciela - Skarb Państwa w stosunku do tych, których spółki miałyby co najmniej dwóch wierzycieli. Doszłoby zatem do oczywistego nierównego traktowania członków zarządu (osób trzecich) w zależności od tego, ilu wierzycieli miały zarządzane przez nich spółki oraz do osłabienia funkcji gwarancyjnej odpowiedzialności osób trzecich (por. wyroki NSA z: 12 czerwca 2018 r., sygn. akt I FSK 909/16; 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1329/10; 28 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1625/15; 6 czerwca 2017 r., sygn. akt I FSK 1951/15; 5 grudnia 2018 r., sygn. akt II FSK 1686/18; 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt III FSK 3105/21; 1 grudnia 2021 r., sygn. akt III FSK 4220/21). Odnosząc się do argumentu, że "złożenie przez skarżącego wniosku o ogłoszenie upadłości spółki byłoby bezcelowe w każdym czasie, albowiem spółka nie posiadała i na chwilę obecną nie posiada majątku, który pokryłby chociażby koszty postępowania upadłościowego" należy odróżnić obowiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości od skuteczności tego wniosku i ogłoszenia tej upadłości przez sąd. Dłużnik ma jedynie obowiązek dokonania oceny, czy wykonuje swoje wymagalne zobowiązania, natomiast oceny, czy faktycznie zaistniały przesłanki do ogłoszenia upadłości władny jest dokonać wyłącznie sąd właściwy w sprawach upadłości. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że przytoczony argument skarżącego jedynie potwierdza ocenę, że ustalony przez organy i zaaprobowany przez Sąd I instancji czas właściwy dla zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości był właściwy. Wina w ujęciu art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) O.p., to zarówno wina umyślna i związana z nią świadomość istnienia wymagalnych zobowiązań podatkowych, jak i wina nieumyślna w postaci niedbalstwa, które zakłada brak świadomości, ale opiera się na powinności i możliwości przewidywania istnienia wymagalnych zobowiązań podatkowych, a rozważając kryterium winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Członek zarządu winien wykazać brak winy, czyli udowodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że uchybienie określonemu obowiązkowi było od niego niezależne. W zakresie zarzutu, że skarżący nie mógł przewidzieć nagłego pogorszenia stanu finansów Spółki, gdyż Spółka miała w perspektywie pozyskanie co najmniej kilku zleceń, co pozwoliłoby zachować jej płynność finansową należy stwierdzić, że członek zarządu może podjąć ryzyko niewystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości pomimo zaistnienia ustawowych przesłanek takiego działania, jeżeli w jego ocenie spółka jest wypłacalna, przy czym nie zwalnia to członka zarządu z odpowiedzialności stosownie do art. 116 § 1 O.p. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza akt sprawy, w tym w szczególności uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organy podatkowe prowadziły postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie z zachowaniem norm wynikających z art. 191 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 122 O.p. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wykazano aby organy podatkowe "nie działały w sposób obiektywny, nie zebrały całego materiału dowodowego, a zebrany oceniły wadliwie, a także nie podjęły wszelkich niezbędnych działań w celu starannego wyjaśnienia stanu faktycznego, w efekcie czego dokonały błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy". W istocie brak jest jakiegokolwiek odniesienia tych zarzutów do stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że bezzasadność zarzutów naruszenia prawa materialnego jak i procesowego stanowi o braku usprawiedliwionych podstaw w obszarze zarzutu naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 123 O.p. w zw. z art. 41, 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Bogusław Woźniak Bogusław Dauter Anna Dalkowska