III FSK 1137/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 23 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej A. O. i P. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 kwietnia 2025 r. sygn. akt I SA/Po 22/25 w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w sprawie ze skargi A. O. i P. O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 30 października 2024 r. nr 3001-IEW1.720.39.2024 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.

Wyrokiem z 8 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SA/Po 22/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę P. O. i A. O. (dalej: skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z 30 października 2024 r. w przedmiocie oddalenia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Od ww. wyroku, w dniu 1 sierpnia 2025 r. skarżący, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyli skargę kasacyjną, w której wnieśli: "na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 lub § 3 p.p.s.a. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. do czasu prawomocnego ukończenia postępowania w tej sprawie, albowiem w ocenie skarżącego zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków." Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że skarżący w swoim wniosku domagają się wstrzymania wykonania "decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu oraz poprzedzającej ją decyzji naczelnika Urzędu Skarbowego w G.". Jednakże wobec wskazanych we wniosku przepisów "art. 61 § 2 pkt 1 lub § 3 p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że w istocie skarżący wnoszą o wstrzymanie wykonania zaskarżonego w tej sprawie postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. Stosownie do treści art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego możliwości złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zauważyć jednak należy, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma zatem charakter prawny aktu objętego wnioskiem skarżących. Skarga kasacyjna dotyczy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, którym oddalono skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z 30 października 2024 r. Rozstrzygnięciem tym organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z 29 maja 2024 r. w przedmiocie oddalenia zarzutu (nieistnienia obowiązku) w sprawie egzekucji administracyjnej. Zaskarżone postanowienie nie posiada zatem atrybutu wykonalności, tj. nie nadaje się do wykonania i nie podlega wykonaniu poprzez spowodowanie w sposób dobrowolny lub przez doprowadzenie w drodze egzekucji do stanu rzeczy zgodnego z rozstrzygnięciem zawartym w akcie. Postanowienie to zawiera jedynie negatywną ocenę zarzutu zgłoszonego w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym i jest to niewątpliwie rozstrzygnięcie o charakterze proceduralnym. Nie nakłada na skarżących żadnych nowych obowiązków, nie zmienia wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw, czy obowiązków materialnoprawnych (por. postanowienie NSA z 30 września 2025 r., sygn. akt III FSK 1139/25). Wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania takiego aktu w żaden sposób nie zmieniłoby sytuacji prawnej skarżących, dlatego w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym konkretnym przypadku wniosek jest niezasadny. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.