II SO/Wa 30/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. K. z siedzibą w [...] o wymierzenie grzywny Rektorowi [...] w [...]. za nieprzekazanie skargi z dnia [...] kwietnia 2022 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zwrócić wnioskodawcy kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem wpisu sądowego od wniosku.

Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] (dalej: "Wnioskodawca"), reprezentowane przez M. S., w piśmie z dnia 15 maja 2022 r. zwróciło się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o wymierzenie grzywny Rektorowi [...] w [...] (dalej: "Organ") za nieprzekazanie w terminie skargi z dnia [...] kwietnia 2022 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Jednocześnie wraz ze złożonym wnioskiem Wnioskodawca doręczył potwierdzenie dokonania wpisu sądowego w kwocie 100 zł (k. 22 akt sądowych). Wnioskodawca w piśmie z dnia 6 czerwca 2022 r. cofnął wniosek o wymierzenie Organowi grzywny. Jednocześnie wniósł o zwrot uiszczonego wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 64 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie natomiast z dyspozycją art. 60 p.p.s.a. – skarżący może cofnąć skargę (wniosek), a cofnięcie skargi (wniosku) wiąże sąd. Jednakże, sąd uzna cofnięcie skargi (wniosku) za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Sąd umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 p.p.s.a., w związku z art. 60 p.p.s.a., w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a., uznając, że cofnięcie wniosku nie zmierza do obejścia prawa oraz nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. O kosztach postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.